Eind Goed – Al Goed

En dan is het alweer eind augustus. We zijn in Dover. De motor is een ingewikkeld verhaal en er moet een monteur aan te pas komen om het euvel te verhelpen. De beste man sleutelt er twee uur aan en mist zijn tenniswedstrijd om ons te kunnen helpen de volgende dag om 7 uur smorgens te vertrekken. Zijn uurloon is verbazingwekkend laag: 40 pond. Maar dan realiseer ik me weer dat de pond anderhalf keer de euro is, dus feitelijk is het een normaal bedrag. We zijn erg geholpen met hem en Hans is weer wat wijzer geworden over de werking en het onderhoud van de stalen reus. We hebben het wel gehad voor deze dag. Ik ben druk in de weer geweest met de was, de was en de was. Tussendoor ook nog even wat geshopt in Dover. Het valt me telkens op hoe ‘poor’ de mensen in Dover zijn. Armoedig gekleed, haren niet verzorgd, winkelpanden die leeg staan, vervallen gevels. Al lopend door de straten herinner ik me de opmerking van de man in pub The Eight Bells, waaraan ik vroeg welk bier hij dronk. Het was een licht soort bier, eentje die de bijnaam heeft ‘Congegrate ale’, wat zoveel betekent als een glas bier waarmee je lang doet: een vergadering lang, als dat moet… 😉 De man vroeg waar ik vandaan kwam. Kennelijk verraadde ik met mijn harde tongval mijn niet-engelse afkomst. Hij vertelde dat het niet zo best gesteld is met Engeland en dat zij onze ‘hard euro’s’, erg hard nodig hebben. ‘I believe so sir..’, zei ik met een begripvolle intonatie. Erg veel zin in een politiek debat had ik niet, bovendien vreesde ik dat mijn engels vocabulaire dan toch wel wat tekort zou schieten. Ik bedankte hem vriendelijk en het leek er op dat hij dat ook eigenlijk wel de beste oplossing vond om het gesprek te beëindigen.
Naast de povere kledingkeuze en de vervallen en leegstaande panden, is er ook het aanzienlijk aantal gehandicapte mensen dat ik tegenkom. Kreupelen, mismaakte gezichten, broodmagere vrouwen, mannen met een half open overhemd waaronder een bleke, blote, bolle buik zich naar voren perst, zwervers in een portiek. Het ziet er allemaal niet erg zonnig en florisant uit. Wat is er mis met deze havenstad? Het zou toch een welvarende stad kunnen zijn: zoveel bezoekers per dag! Ik stap een oud kerkje binnen.

St. Mary’s church. Mogelijk dat ik daar een antwoord vind.. Je kunt aan het kerkje zien dat het al heel oud is. Het is opgebouwd uit verschillende grootte stenen die kris-kras op elkaar zijn gestapeld. Het kenmerkt de oudheid van dit soort kunstwerken. Wanneer ik binnenkom staan er wat mensen bij een tafel. Zo ook een oudere man. Hij steekt zijn hand naar mij uit, begroet mij en heet mij van harte welkom. Hij vraagt waar ik vandaan kom en vertelt hoe oud het kerkje is en wijst een plaquette aan die door de Nederlandse hervormde kerk aan St. Mary’s is geschonken. Het wordt mij duidelijk dat in het verleden het kerkje vooral voor zeelieden heel belangrijk is geweest. Ik krijg een klein boekje met nog meer bijzonderheden. Daarin staat dat de kerk door Koning Henry the VIII aan Dover is geschonken en er vaak een dienst bijwoonde. Henry de VIII… ttss… had 6 vrouwen waarvan hij er vier liet onthoofden. Een was zo slim om zich tegen de tijd dat zij vermoedde dat dit ook haar lot zou worden, zich als psychiatrisch gestoord voor te doen. Handig vrouwtje geweest 😉 Het is een mooi sober kerkje en, zoals altijd in een kerk, steek ik even een kaarsje op voor mijn kinderen en eerst geborene Mereltje.

Ik stap weer het felle daglicht in en ga op zoek naar een bakkerij. Nergens te vinden. Ik ben genoodzaakt om naar de super te gaan welke deze keer marks & spencer is. Niet slecht en vind er alles wat ik nodig heb voor de aankomende vier dagen. Je weet immers maar niet of we weer…
We besluiten om nog een dagje in Dover te blijven en per trein een tripje naar Londen te pakken. Mogelijk zelfs een hotelletje en een musical! Eenmaal in Londen is het een hectiek van jewelste en de drukte spreekt ons niet echt aan. Het vinden van een hotel is op zondag een ramp en we besluiten om het hotel en de musical naar het boek “Leuk idee, maar nu niet uit te voeren”, te verplaatsen. Jammer, maar ander keertje beter. We gaan op de platte-toerist-toer en stappen in een see-side-tour-coach. 40 pond om in een razendsnel tempo de high-lights van Londen te zien. Best leuk voor een keertje! We rijden over de Tower-bridge en zien The houses of parliament. Prachtige historische gebouwen. Oja hoor: ooit al eens eerder gezien, maar nog nooit samen met mijn lief 🙂 Dus echt leuk.

 

St.Paul’s Cathedral, waar niet gefotografeerd mag worden 😉 , en waar de afscheidsceremonie van Princes Di was.

De andere dag vertrekken we naar Duinkerken en hebben het plan om richting huiswaarts te gaan. Duinkerken is leuk, lekkere franse kazen en wijn en het weer lijkt steeds beter te worden. De volgende dag varen we uit richting Breskens. We zien de in verschillende kleuren rokende, industriële Belgische kust, langzaam veranderen in de Hollandse blanke duinen. Tegenwoordig dik volgebouwd met gekleurde strandhuisjes. Toch zie ik dat liever dan die verdacht, rokende schoorstenen. In de verte komt Vlissingen in beeld en dan denk ik altijd aan het standbeeld van Michiel de Ruijter. De Nederlandse zeeheld die ooit de Thames opvoer en Engeland versloeg, maar later door hoge heren met een gammel wrak de zee werd opgestuurd, om daar een zeeslag en dus ook zijn leven te verliezen. Hoe kan het gaan met roem…

Wanneer we door de Roompotsluis zijn, komen we op rustiger vaarwater met weer andere blikvangers, zoals Duitsland op een platbodem, en een Rambo vs James Bond man in een amfibisch voertuig. Grappig om de verschillen weer te zien tussen de Nederlandse en buitenlandse wateren.

Onze vakantie en daarmee ook voor een paar maandjes deze blog, is ten einde. Mooi weer hebben we niet gehad. De zwembroek en bikini bleven droog, de wijnglazen echter niet 😀 . Buiten scheen zelden de zon, maar in onze harten des te meer. We hebben een mooie tijd gehad samen. Nu weer ieder ons weegs en aan de slag met de andere belangrijke zaken die ons leven vullen. Mijn werk, werken voor mensen die hulpbehoevend zijn in welk opzicht dan ook. Terug naar mijn fijne collega’s, mijn mooie baan, terug naar mijn heerlijk knusse huisje. Terug naar het dagelijks leven.

Eind september moet Isabella voor een half jaartje haar mast missen. Ze gaat dan ergens hier in Brabant voor groot onderhoud naar een droog onderkomen. We hebben een lange To-Do-List. Wat deze ‘list’ inhoudt, kunnen jullie vanaf begin oktober lezen. Tot snel!