Gereedschapskist

En dan is het alweer diep in december. Bijna 2016, het jaar dat we aan onze grote reis beginnen. Het is vakantie en bijna dagelijks maken we een stevige wandeling van ongeveer 6 km. Binnen een uur tijd. We willen immers fit aan de reis beginnen. Dan lopen we weer ergens in de buurt van Roosendaal en dan weer ergens in de buurt van Boxtel waar Hans woont.

Ook zijn er de voorbereidingen voor de jaarlijkse kerstmaaltijd met onze kinderen en hun geliefden. Ik pieker over het menu voor 12 personen: wat zal er op het menu staan?

Voor de laatste keer tuig ik de kerstboom op met de kerstballen die nog van mijn oma zijn geweest. Een kleine, goudgele bal met een gezichtje: het mannetje van de maan. En daar is de luchtballon omsponnen met een ragdun koperdraadje. Het draadje houdt het plaatje met het ouderwetse gezichtje op zijn plaats. En daar is ook weer het zilverkleurige scheepje. Zo oud, dat het inmiddels al op veel plaatsen is gebarsten. Zelfs de mast zit los van het schip. Ik hoop maar dat dit geen ‘bad-omen’ is voor onze reis… Ik stel me gerust met het feit dat het fragiele ding nog steeds dienst doet.. Ik ben gehecht aan deze rommeltjes.

Mijn gedachten dwalen af en weet dat ik deze huiselijke momenten vreselijk zal missen. En bovenal mijn kinderen… hoe zal het ze vergaan met een moeder ergens op de grote of stille oceaan? Is het wel verstandig om te gaan, nu met al die onrusten in de wereld? Nemen die toe, of nemen ze af? Wordt de mens eindelijk verstandig en zal de opwarming van de aarde wat vertragen? Wat gebeurt er met mijn kinderen als er in Nederland ook van die vreselijke aanslagen komen? Waar ben ik dan? Ben ik in de buurt om ze te beschermen?

We wandelen in de buurt van Roosendaal en Hans is stil. Als ik vraag waar hij aan denkt, zegt hij dat hij aan zijn twijfels denkt… Zijn we niet te oud om te vertrekken, zal de boot het wel goed blijven doen? Hebben we aan alles gedacht? Kunnen we nu niet beter een leuk huisje op de Veluwe zoeken en daar iets moois opbouwen? (Vlieland lijkt me overigens ook niet gek 🙂  )

Ik luister en bedenk me dat het huisje op de Veluwe (of ergens anders) er vast wel een keer zal komen, maar dat mijn lief nu niet zijn eeuwenoude wens opzij moet zetten wegens al deze twijfels. Nee, mijn lief moet zeker gaan!! (natuurlijk samen met mij 🙂  ) Hij zal spijt krijgen wanneer hij niet vertrekt. Dat zou pas echt jammer zijn! En zo is het.

We vieren Kerst en iedereen die er moet zijn, is er! Hoe dierbaar is dit! Het borrelen loopt uit en mijn groentetaart in de oven inmiddels ook! Ik zie dat de korst van bladerdeeg al aardig donker wordt en we moeten nog met de geitenkaasjes omwikkeld in een dun katenspekje beginnen! Ojee: de worteltjes moeten ook nog op! Hoe lang moet je die dingen eigenlijk koken? Nah.. vast niet te lang Hans houdt van een stevige beet J De spruitjes met gehakte hazelnootjes zijn al gewokt, de stoofpeertjes waren gisteren al klaar… ik vergeet iets, wat vergeet ik? Oja: de pompoensoep. Shit, die moet ook nog worden opgewarmd. Het borrelen was te gezellig! Al die leuke cadeautjes ook! Slimme site, dat lootjestrekken.nl J We hebben allemaal ons best gedaan om een aardig cadeautje te vinden van ongeveer 7 ½ euro. Lukt best, als je maar zoek! Maar ja, nu even aanpoten dus om de maaltijd soepeltjes te laten verlopen. 12 volwassenen aan tafel!! Help! De ham is al klaar en de hazenpeper nog lauw! Slechte timing zuster Bakker! Dat deed ik vorig jaar beter. Komt door alle drukte de laatste tijd… ben een beetje moe.

Na een mooie kerstavond waar lieve woorden en een toch geslaagde maaltijd zijn gedeeld, nemen we afscheid van ‘de jeugd’. Dit was voorlopig de laatste kerst samen…Slik…

 

Het schoonmaken van de romp van Isabella is nu bijna afgerond. Renskib is werkelijk een wondermiddel! Isabella had een behoorlijke baard (zo noem je de vuiligheid die aan weerszijde voor op de boeg kleeft) en die drab is als sneeuw voor de zon verdwenen! Nu de laatste paar metertjes nog en dan is ze weer als nieuw!

De TOP-2000 galmt door de loods en ik zing zachtjes mee. Mijn gedachten gaan terug naar jaa-aaren geleden en de tijd die tussen toen en nu ligt. Wat is er veel gebeurd en wat had ik bepaalde dingen anders moeten doen. Of moet ik zeggen: “Had ik bepaalde dingen anders moeten doen?” Ik weet het niet. Kijk me nu hier eens staan boenen, hoor mijn lief nu eens graaien in zijn gereedschapskist. Ik bedenk me dat je in je leven regelmatig op zoek bent naar het juiste gereedschap. Dat je soms zou willen dat een ander jou wel eens dat juiste gereedschap aanreikt. Dat het beter is dat je het zelf zoek, zodat je leert van het zoeken en het gebruiken van je gekozen materiaal. Ja, ik hou van metaforen… En ik, heb ik in mijn leven tot nu toe het juiste gereedschap gepakt voor dat wat ik moest oplossen?

Dan klinkt Benny King met Stand By Me door de speakers. Het volume gaat op max, ik sluit mijn ogen, droom, geniet volop van de violen en dweep mee… zo slow, het ritme, de schreeuw, de snik, de vraag, de emoties… Ik hou het niet droog, stop met poetsen en kijk naar mijn lief die op het dek nog steeds in zijn gereedschapskist aan het scharrelen is. Ik loop naar hem toe en ga zitten. Lief kent mij, vraagt hoe het is. Ik haal mijn schouders op. Lief komt ook even zitten en wrijft over mijn knieën. “Zeg het eens?”, vraagt hij. Wat is het toch een schat!! En dan komt er weer een snik: “Ik ga mijn kinderen zo vreselijk missen!!”

“Oh, lief”, zegt hij, “Tuurlijk ga je die missen! Maar denk ook aan al het moois dat je gaat zien en beleven! En ze kunnen toch ook een paar keer komen? En wij gaan ook wel eens naar Nederland..”.

En zo praten we wel een half uur over onze gevoelens, onze droom van de grote reis samen. We twijfelen om de beurt en verzekeren elkaar dat dit heel normaal is, aan de vooravond van zo’n groot avontuur! We steunen elkaar! We pakken een kop koffie en ik haal opgelucht diep adem. Ja: zo is het: we gaan een geweldige tijd tegemoet!! En: is het leven niet één grote gereedschapskist? Je moet alleen voor dat ene karweitje de juiste tool er uit weten te pikken!!

Geniet nog even na van: