februari 2016

Costa Rica op z’n mooist

Costa Rica op z’n mooist

Veel tijd is er niet en op weg naar de watervallen overwegen we of we wel echt die rit naar de vulkaan en de zipline (kabelbaan) moeten maken. De zipline voert je over prachtige bosrijke gebieden en de langste baan is ongeveer 800mtr. Ik wil wel eens zien wat zich daar in de jungle afspeelt, maar een blik in de vulkaan gun ik ons toch ook wel en die watervallen schijnen iets spectaculairs te zijn. Waar kiezen we voor?

Hans rekent de reistijd naar de watervallen en de kabelbaan uit en we besluiten om als eerste de vulkaan een bezoekje te brengen.

Onderweg zie ik weer de wonderlijkste dingen, zoals de elektriciteitskabels die niet zijn ingegraven, maar hoog boven de weg als een rijgdraad van paal naar paal zijn gebonden. Op zich is dat niet heel bijzonder, maar wel de kabels die meters te lang zijn en opgerold boven aan de houten steunpalen wachten op een volgende afnemer van elektra.

Het is een heerlijke temperatuur wanneer we aan de voet van de vulkaan aankomen. Zo heel anders dan het waarschijnlijk in Nederland zal zijn. We lopen in T-shirt, shorts en sandalen en genieten van de warme zonnestralen op onze blote armen.

We zijn niet de enige toeristen en dat zorgt er voor dat mijn ontdekkingsreizigersgevoel toch ook wel weer wat afneemt. Dit duurt echter niet lang. Wanneer we de laatste bocht van het weggetje naar de top van de berg nemen, zie ik niet ver bij ons vandaan de adembenemende kleur van de vulkaan. Het is een fel en heldere azuurblauwe kleur. Prachtig! Tussen de flarden wolken die voorbij dwalen, gaan we even zitten, eten een banaan en vergapen ons aan het natuurschoon! Wat is onze aarde mooi!!

Het bordje bij de rand van de vulkaan geeft aan dat we vanwege de vulkaandampen gezondheidsrisico’s lopen en krijgen we het advies om niet langer dan 20 minuten hier te blijven. We nemen het advies aan en vertrekken. Langer dan 20 minuten is sowieso lang genoeg. Terug naar de auto en op naar de ziplines!

We rijden door een indrukwekkend bosgebied. Dicht begroeid met hoge, heel hoge bomen, struikgewas en mooie kleurrijke planten. Zoals wij in Nederland langs de sloten en in bermen het blad van de blaartrekkende Berenklauw kennen, zo heeft Costa Rica een plant met hetzelfde blad maar dan in doorsnede een meter groter. Het draagt de bijnaam Poormans Umbrella. Het blad is zo groot als een paraplu en geeft de niet zo welgestelde mens beschutting tegen hemelwater. Gelukkig is deze plant niet blaartrekkend. Dat zou er beroerd uitzien voor de poorman…

Een paar dagen eerder ben ik overstag gegaan voor een GoPro Hero 4 Silver. Een camera die volgens de reclame voor de meest schitterende opnames zorgt. Ik zie flitsende beelden van surfers die in de golven een salto maken, een duiker die zijn avontuur in de onderwaterwereld opneemt, een snowboarder en nog meer moois. Ik ben benieuwd! Mijn zip-line-tochtje over de jungle zal vereeuwigd worden met de GoPro! Vast minstens zo mooi als de reclames doen beloven!

De ‘zipline gids‘ is gewend aan moderne gasten en geeft mij een helm met een GoPro klem. Het verbaast me dat dit moderne spul al tot hier is doorgedrongen. Maar meer nog besef ik me dat de techniek toch sneller gaat dan Elise kan bijhouden 😎 Niks afgelegen jungle, maar een al langer bestaande attractie die nog steeds is zwang juist doordat het zich aanpast aan de tijd van nu. Perfect! De GoPro klem ik op mijn helm: ik kan beginnen! Ik word in de vereiste banden gehesen en krijg handschoenen aan. Nog een kus voor mijn lief die driftig foto’s staat te maken en ik loop met 2 gidsen en een andere deelneemster mee voor mijn eerste jungle-zipline-ervaring van totaal 1 uur. Wat staat mij te wachten? Klopt mijn hart al sneller? We komen aan bij de eerste zipline en uitleg volgt. Belangrijk is dat je je handen goed houdt, dus niet voor het katrol. Lijkt me logisch.

Dan uitleg over hoe je je benen moet houden, wil je niet halverwege tot stilstand komen te hangen: belangrijke informatie dus! Na een “Are you ready?” en een “Yep!”, spring ik van het platform en roetsj naar de overkant. Net voor het einde kom ik tot stilstand en bungel ergens boven een paar hoge bomen! Shi*! Wat zei hij ook alweer? Omdraaien en jezelf met je handen verder naar het eindpunt trekken…. Oké, daar ga ik… Hoe oud ben ik ook alweer? (zucht)

Er volgen nog zeven banen en elke baan wordt langer en de diepte, dieper. Het klimmen van de ene naar de andere baanopgang is vermoeiend. Steile trappen die zijn uitgehakt in de bergwand en waarvan de treden niet allemaal op gelijke afstand liggen. De lucht lijkt ijler te worden en mijn longen snakken naar meer zuurstof. Ik word een oud wijf! Of misschien: ik ben een oud wijf! 😆 Gaandeweg gaat het toch steeds beter en bij de laatste baan aangekomen is het uur alweer bijna voorbij en vind ik het jammer dat het er bijna op zit! Ik zet mijn GoPro aan en kijk nog eens rond, roep een soort van “Toedeloe” naar de instructeur en dan roetsj ik als een echte prof over een prachtig stukje woud en waan me een benijdenswaardige Adelaar. Het eindpunt is nog lang niet in zicht en ik ben helemaal alleen. Wat zou ik graag even boven al dit moois stil willen hangen, willen kijken naar de bomen, de dieren op de grond, tussen het hout, gewoonweg willen ervaren wat de dieren ervaren. Maar de afstand tot het eindpunt is me toch te ver om weer met mijn handen naar het einde te moeten klauteren. Ik roetsj nog even tussen wat boomtoppen door en dan zit het er op. Wat was dit super gaaf! Ook mijn GoPro heeft z’n vuurdoop gehad. Klik op ‘Zipline avontuur, en je ziet het resultaat. Ik ben niet ontevreden 😀

ZIPLINE AVONTUUR

Lief staat al bij de auto te wachten. Nog net niet gestart, roept hij al dat als we opschieten ook nog de La Paz watervallen kunnen bezoeken. Zo gezegd, zo gedaan. We komen bij het park, waar alweer de lokale bewoners voor de helft van de prijs naar binnen mogen. Lief laat z’n ID van Costa Rica zien en niemand let er op dat het ding al drie jaar is verlopen wanneer hij gelijktijdig de $60- neerlegt. Wat een bedrag! Het regent en het regent hard! Daar staan we dan in ons hemdje. En weer wordt de beurs getrokken om een poncho aan te schaffen: ggrrr!!

Het park is beslist niet het soort park dat we in Nederland kennen. Het lijkt op het droom-oerwoud dat we op de foto’s van bekende reisorganisaties zien: 100 tinten groen en even zoveel verschillende soorten bladvormen en struiken plus prachtige, voor ons onherkenbare bloemen. We zien de kleine kerstboomvogeltjes, de Kolibrie’s, die snoepen uit bakjes met opgelost suikerwater. Hoe toeristisch is dit? We lopen dan ook snel verder, op weg naar het natuurgeweld. De weg daar naartoe is donker, nat en glibberig en het is dat we zulke geweldige bergschoenen dragen, anders hadden we allang languit onderaan de berg gelegen! De regen valt in rechte stralen op ons neer, maar we merken het nauwelijks. De aanblik op het neerstortende water is zo adembenemend! De rotswand, de varens, het bruisende water dat aan de voet van de waterval over grote rotspartijen zijn weg zoekt naar nog verder, om daar nog een tweede keer als waterval naar beneden te storten. Ik wil hier mijn tent opslaan! We zijn er stil van.

Wegens gebrek aan een tent, schuifelen nog wat langs de waterkant en vragen elkaar of we die diamant al hebben gevonden. Tuurlijk hebben we die gevonden, maar niet in de vorm zoals we die kennen, maar in het natuurschoon om ons heen. Costa Rica heeft ons hart gestolen!

Helaas moeten we dit paradijs op aarde weer verlaten om door te reizen naar Aruba, maar zijn erg in onze sas dat we de drie bezienswaardigheden hebben kunnen bezoeken. De volgende keer meer over Aruba!

Hans & Elise

 

 


 

Vertrekken om te kunnen vertrekken

 

Alle vertrekkers weten het: zeggen dat je gaat vertrekken is één, voorbereiden is twee, gaan is drie.
Wij verkeren in fase twee: het opgevatte plan middels een draaiboek vorm geven, bijstellen, aanvullen, weer bijstellen en bestaande draaiboeken afsluiten.
Een van die bestaande draaiboeken is het voeren van ons huishouden aan de wal. Aangezien Hans en ik nog niet samenwonen, gaat het hier over twee huishoudens die gecomprimeerd moeten worden tot één. En dan nog wel eentje die ook op een zeiljacht van bijna 12 meter moet passen. Gul bied ik mijn en Hans’ kinderen alles aan wat ze maar willen hebben. Stoelen, kastjes, schilderijen; het maakt niet uit, zolang het maar opruimt. Immers: dat scheelt weer in de kosten voor de opslag. Maar helaas: onze smaken blijken toch wel wat te verschillen: op een enkel stukje na, blijf ik met m’n meubeltjes zitten. Dat wordt zoeken naar goedkope opslagruimte voor de dierbaarste spulletjes en afscheid nemen van overige herinneringen die via de kringloopwinkel hopelijk een nieuwe eigenaar zullen vinden.
Hans heeft ook het een en ander af te ronden en daarvoor vertrekken we naar Costa Rica. Zijn woning moet worden verkocht. We maken er gelijk een mooie trip van.


Costa Rica behoort tot een van de van Blue Zones. De andere vier Blue Zones liggen in Griekenland, Japan, Californië en Italië.
Mensen die in een Blue Zone wonen, zijn gelukkiger en leven langer. Het geheim waar dit aan ligt, is nooit helemaal achterhaald. Men denkt dat het heeft te maken met veel bewegen, sociale contacten onderhouden, een warme familieband hebben, tot een bepaalde geloofsgemeenschap behoren, matig met eten en alcohol en vooral ook: geen pensioendatum plannen: rust roest. Nou, gezien onze plannen komt het met dat laatste vast wel goed.
“Doe je dit, dat en dit af schat?”, vraagt Hans aan mij als we op het punt staan om naar San José te gaan. “Je moest eens weten wat je allemaal kan overkomen! Je moet die arme mensen niet uitdagen!” Hans doelt op mijn sieraden. Beter kan ik alles af doen en in de hotelkamer in een kluisje bewaren. Hij schets een gruwelijke situatie dat zelfs mijn vinger kan worden afgesneden, wanneer ik mijn ring met briljanten niet zal afdoen. Ik twijfel geen moment en leg alles in de kluis. Als een kale kip stap ik in de gehuurde auto, op weg naar die wonderlijke wereldstad.

 

De rit naar San José is indrukwekkend. Door de keer-op-keer gerepareerde asfaltwegen met alweer nieuwe gaten, rijden we niet harder dan 60km p.u. Het zicht op de geveltjes gevuld met kleurrijke Spaanse reclameteksten, slenterende locals, mini kraampjes behangen met trossen bananen en opgestapelde mango’s, papaja’s en tomaten, wordt doorregen door mannen die op hun snelle lichte motoren de weg naar hun bestemming zoeken. Zigzaggend weten zij zich door het toeterende verkeer met automobilisten te wringen, die met hun arm uit het raam de richting aangeven waar ze naar toe willen. Het geheel lijkt op een mierenhoop van menselijk DNA.
Tussen twee oude gebouwtjes in, vinden we een klein ministrookje parkeer asfalt. Ooit heeft hier ook iets van een gebouwtje gestaan. Nu leveren de parkeergelden de eigenaar meer brood op. We lopen richting centrum en Hans vraagt waarom ik ook niet mijn handtas thuis heb gelaten. Zo uitdagend immers, zo’n toerist met een handtas! Ojee… niet aan gedacht! Was de vrees voor een afgehakte vinger verdwenen: nu vrees ik voor mijn hand!
We lopen door de stoffig ruikende stad San José en ben ik voorbereid op de vreselijk aanval op mijn handtas en hand. Samen houd ik ze stevig voor mijn buik.
Ik voel me een bleke onhandige reus tussen een volk pygmeeën. Kleine mensen, mensen met gebogen neuzen, breed voorhoofd, scherpe kaaklijnen. Zoveel verschillende culturen bij elkaar, maar één ding is zeker: hier wonen nazaten van opperhoofd Winnetou. Prachtige karakteristieke gezichten waar een boeiende historie achter schuilt. Wat zou ik daar graag meer van willen zien! Verderop in de stad lopen niet gelukkig uitziende jonge meisjes met in hun armen een pakketje en als ik goed kijk ligt daarin een baby gewikkeld. Niets geen mooie wandelwagen of buggy. Deze mensen zijn zo arm dat daar geen geld voor is.

 

Straatverkopers presenteren hun koopwaar aan op kleedjes, op een hoek zit een invalide man zijn loten te verkopen. Weer verderop staat een vrouw van mijn leeftijd bellen te blazen, in de hoop aan een bemiddelde moeder met kind een bellenblaaspijpje te verkopen. Een stratenmaker laat zijn drilboor door het asfalt denderen. Zijn vier collega’s kijken nietszeggend toe. Ik bedenk me dat hier vast geen ARBO-Wet geldt: ze maken geen gebruik van oor- en oogbescherming. Ondanks alle drukte hangt er ook een doek van kalmte over deze mensen: ze lijken zich nergens druk om te maken. Onder een oude boom zitten vermoeide mannen voor zich uit te staren. Geen gejaagde blikken in de ogen, de in een psychose verkerende schizofreen wordt met rust gelaten en kan zijn verhaal aan de onzichtbare medemens voortzetten, hier en daar een groepje lachende vrouwen. Het voelt goed en langzaam laat ik mijn handen losjes langs mijn lichaam hangen: ik zie geen gevaar.

 


De terugweg naar ons hotel voert ons door afgelegen dorpjes. Twee zwerfhonden maken hun nageslacht, een andere zwerfhond scharrelt naar wat eten, kinderen rennen naast de auto achter hun bal aan, moeders lopen met hun boodschappen terug naar huis. We rijden langs koffieplantages, zien betonnen muren met een golfplaten dak waaronder een lijn met wasgoed hangt te drogen. Ergens stoppen we voor een late pizza. Vriendelijk en galant worden we verwelkomd, een kakkerlak op de grond flitst tussen de tafels en stoelen door. Het hoort er bij en ach: pizza’s gaan in de oven en zal de sporen van ongedierte wel wissen en voorlopig kan ik nog met twee handen deze heerlijke piza eten 😊

Wat is Costa Rica prachtig! En wat wil ik graag verder de natuur verkennen! dat gaan we dan ook zeker doen! Op naar de watervallen!

 

 

 

Translate »