Aruba en Miami

Van CR naar AUA en weer door naar Miami

Ondertussen vliegt de tijd en nadert juli met rasse schreden! Wat hebben we nog veel te doen, maar hier in Aruba lijkt de stress van onze schouders weg te vallen en genieten we volop van de heerlijke temperatuur en de dagelijkse porties (2) zwemmen in de Caribische zee. ‘s-Morgens vroeg stappen we vóór 7 uur in de auto en rijden we naar het knusse strandje dat net niet voor alle decadente hotels ligt, maar nog wel de veiligheid biedt van een stukje schoon strand en zee dat je met je blote voeten kunt betreden.

Het is nog donker als mijn grote teen het water raakt en ik bibberend stapje voor stapje het water in loop. Ik ben geen held wat buitenwatertemperatuur betreft. Zelfs niet in de Carieb. Bbrrr!! In het schemerlicht zie ik een witte badmuts dobberen en opeens ook het hoofd dat het draagt. Een Caribische dame lacht mij vriendelijk toe en roept iets in het Papiaments. Ze ziet dat ik haar mooie, wonderlijke taaltje niet begrijp en roept nog eens, maar dan in het Frans: “Entrée-entrée”, roept ze mij bemoedigend toe (maar zo Française-achtig lijk ik toch niet?). “Don’t hesitate!!”, roept ze ook nog eens, om vast te voorkomen dat ik haar niet begrijp. Ze is een schat en ik lach en roep “Oeoehh!!!” terug, er van uitgaande dat dit een internationale kreet is, waarvan iedereen wel begrijpt wat dat betekent. Ik geef me over aan de frisheid van het water en laat me in het water glijden. De dame juicht en roept nog eens “Sïii !!” en zwemt tevreden verder. En ik ook. Wat is dat toch, dat ik altijd maar zo’n moeite heb met ‘doorkomen’?

Het is inmiddels licht. Dat gaat hier snel en de eerste zonnestralen weerkaatsen tegen de hoge gevels van de witte hotels. Nog een paar rondjes door het zoute nat en de dag kan weer beginnen.

Het is carnaval en hoewel Hans bijna 30 jaar op Aruba heeft gewoond en het carnaval voor hem geen nieuws meer biedt, neemt hij me toch mee naar dit festijn van pracht en praal.

Geen diversiteit aan carnavalskleding zoals we dat hier in Nederland kennen, maar verschillende grote groepen die elkaar beconcurreren met schitterende kostuums versierd met parels, pailletten, veren van exotische vogels, nepdiamantjes en prachtig gekleurde zijde stoffen. Het is een lust voor het oog. De muziek die het spektakel begeleidt staat op volume “binnen tien minuten doofheid gegarandeerd”, maar dat deert niemand. Er wordt gelachen en gedanst, met het publiek gesjanst en biertjes gedronken. Zo schuift de ene na de andere groep voorbij en de voluptueuze dame die in de gaten heeft dat ik haar fotografeer komt dichterbij en gaat zo mogelijk nog meer uit haar bol, nu ze alle aandacht heeft. Ook grootmoeder doet op haar manier actief mee en heeft voor de gelegenheid haar stok in bijpassende kleuren versierd. Hans weigert om met een van deze dames gefotografeerd te worden. Hij bewaakt immers mijn tas… 😉

 

klik hier voor een filmpje van de optocht

 

Van het carnavalsgedruis rijden we verder naar Plaza Bookshop. Ook hier moeten er nog wat zaken worden afgerond en praten we met oude bekenden wat altijd heel gezellig is. De cappuccino’s die in de coffee corner van deze schitterende boekhandel worden geschonken, zijn niet te versmaden! Het is compleet Little Italy hier!! Met elk uur zo’n cappuccino ben ik dik tevreden en zal ik mij opperbest vermaken 🙂 . Met gevulde mok èn mijn net aangeschafte boekje ‘Leer snel Papiamento’, pak ik een oudhollandse stoel en ‘verdwijn’ voor een paar uur in de betekenissen van het Papiamento.

Deze werkvakantie kenmerkt zich door de vele vliegreizen. Van Aruba vliegen we weer terug naar Miami. De huurauto staat alweer klaar en rijden we naar de Everglades om daar de wilde krokodillen te spotten. We schrijven ons in voor de eerst volgende tocht met de airboat. Hoe je soms verwachtingen kunt hebben en je daarmee zó kunt vergissen! Dachten we een kalme tocht over het water te krijgen, zodat de krokodillen niet schrikken, krijgen we in plaats daarvan een complete ‘kijk-hoe-hard-ik-scheur-met-dit-ding’ voorstelling! Wanneer de gids vol gas geeft, bonken de tien toeristen tegelijk over het water om plotsklaps hellend naar rechts in een scherpe haarspeldbocht verzeild te raken. “Everyone oké??”, grijnst de gids breeduit en vertelt in Speedy Gonzales tempo en taal iets over dit wonderlijke natuurgebied. Plots geeft hij weer gas en met een ruk zitten we weer recht in onze stoel om de volgende serie spatwater over ons heen te krijgen. Wonderwel lukt het de gids om ons toch een kleine alligator te tonen. Na dit geweld vraag ik mij af of het wel een echte is en niet een rekwisiet uit Hollywood. Het schijnbaar aaibare dier ligt half onder water verscholen achter het dorre hout en kijkt met koele blik naar dat stel wonderlijke aanstellers op die airboat. We hebben het gezien en vliegen even zo snel weer terug als we gekomen zijn. Wat een avontuur… maar in welk opzicht? Ik had het evengoed toch niet willen missen 😀

Het gebied is immens groot: 6.105 km² en wordt door een 203 km kaarsrechte snelweg van Miami naar Naples doorkruist. Heel indrukwekkend!

De mangrove zijn de moeite waard om te bezoeken. Op enkele vogelgeluiden na, heerst daar absolute stilte.

Wat ons verbaast aan de Everglades is de dorheid van de bomen en het stijve, dikke spinrag dat zich over elke boom een weg krult. Het heeft iets te maken met het afzetten van zaden uit vogelpoep en lijkt de cultuur van de Everglades te vernietigen. Om dit fenomeen tegen te gaan wordt er elk jaar een flink deel van het gebied afgebrand. De achtergebleven zwarte geraamtes bevestigen dit verhaal. Het ziet er triest uit. Tijd voor iets vrolijkers: een etentje!

Daar vallen we in de volgende verbazing. De serveerster is nog niet te bekennen, maar wel een klein i-Pad-achtig apparaatje dat op tafel staat. Het is een elektronische menukaart 😀 Nog nooit eerder gezien en we klikken hier en daar op wat appjes en ja hoor: de serveerster komt ons het bestelde bier brengen. Hoe fantastisch! Wanneer je even zonder gespreksstof zit, kun je ook nog eens een spelletje met medegasten opstarten. Niets vermoedend starten Hans en ik een spel. We ontdekken een soort van 1 tegen 100 en beantwoorden vliegensvlug de vragen. Ja!! Gewonnen!! Maar van wie eigenlijk?? Dan komt ook het hoofdgerecht en ja hoor: ook de rekening is uit dit vernuftige apparaatje te toveren. We drukken op enter en ergens onder blijkt een gleufje te zitten waar de ticket uit krult. Hans zou Hans niet zijn als hij de rekening niet checkt en ik ben een en al oor als hij verbaast roept: “Krijg nou wat!!” Het 1 tegen 100 spel kost $2,= !! De boeven!

Nou ja.. misschien waren wij niet zo slim dit keer. Afijn, we hebben dikke pret gehad en gaan via de sigarenstore richting hotel, om daar onze laatste nacht door te brengen. Dag Miami, dag lovely America, CR & AUA!! We’ll meet again!! Op naar het laatste restje van de To-Do-List voor de grote-grote heerlijke reis samen met S.Y.Isabella!! Op naar Isabella!!

 

Hans & Elise