Klussen te klaren

Klussen te klaren

 

Zodra we vanuit de tropen weer in Nederland voet aan land zetten, dringt de werkelijkheid zich direct aan ons op: de tijd vliegt en we moeten nog héél veel doen!! Hoeveel weken hebben we nog voordat we vertrekken? Halen we het? We kijken naar de To-Do-List en er lijkt maar geen einde aan te komen en erger nog: er komen nog steeds klussen bij! Lopen we op schema? Wat moet er allemaal nog aangeschaft, geïnstalleerd, gecontroleerd en gerepareerd worden?

We gaan op bezoek bij HM HeavyMetal en werkelijk waar: het is daar niet heel anders dan bij Isabella. We wisselen graag onze tips aan elkaar uit en pakken daarvan mee wat we kunnen gebruiken. We bewonderen de klusdrift en handigheid van Koen, de schipper van HM. Het lijkt alsof hij HM binnenstebuiten keert! Wat daar niet allemaal wordt aangepakt! Ongelofelijk: het halve interieur lijkt wel vervangen te worden.

We laten natuurlijk ook graag alle geklaarde klussen van Hans zien en een paar weken later komt de schipper en bemanning van HM, Koen en Yvon, op bezoek bij Isabella. Na wat mokken zwart goud met een lekkere stroopwafel van de Boxtelse markt, geeft Hans een rondleiding. Hij vertelt trots over zijn klussen, zoals onder andere het installeren van de watermaker, het opnieuw aanbrengen van de doorvoeren van zout- en zoet water, de nieuwe aansluiting van het toilet, het onderhoud van de windvaan, de nieuwe dakluiken en ramen, de montage van de TV en de gerepareerde dieseltank die weer op zijn plaats ligt. Natuurlijk lopen we ook een rondje rond de kiel, om de huiddoorvoeren te laten zien die Hans netjes heeft afgedicht en afgerond met Sikaflex, wat inmiddels een tovermiddel lijkt te zijn en voor bijna alle klussen wordt ingezet.

HM kijkt goedkeurend. We kletsen nog wat en nemen weer afscheid. Immers; de tijd dringt!

Het is niet altijd aan boord dat we voorbereidingen moeten treffen voor de grote reis. Zo staan er inentingen tegen allerlei enge ziektes gepland. Gele koorts, hondsdolheid, buiktyfus en nog wat andere gemeneriken waartegen we beschermd willen zijn, worden in kleine hoeveelheden, dood of half levend, in onze armen gespoten. Naar mijn berekening krijgen we alles van de zorgverzekeraar vergoed. Dat is goed nieuws waar Hans vrolijk van wordt en gaat de tweede keer opgewekt mee! De mevrouw die met strenge blik en korte tred ons in de wachtruimte komt ophalen, is een heel andere mevrouw dan de eerste keer. Ze stelt zich niet voor en zo klein als ze is, zo klein is ook haar stem. Met moeite horen we haar onze namen noemen en vraagt ze ons om mee te lopen. Verbaast lopen we achter haar aan en wisselen even snel een veel betekenende blik naar elkaar. Bij de deur van het prikkamertje draait ze zich plotseling om en zegt: “Goedemorgen, ik ben Suus”. “Dag Suus, ik ben Hans!”, zegt Hans vol enthousiasme. “Dag… Elise”, zeg ik, aangestoken door het Suus-virus. We schuiven langs Suus naar binnen en gaan voor haar bureau zitten. Het is stil, heel stil. Suus tuurt ‘uren’ naar het beeldscherm. Hans doet een poging om een gesprek op gang te brengen en vraagt of de vorige mevrouw misschien aanwezig is. “Niet dat u niet aardig bent hoor!! Begrijp me goed!!”, verontschuldigt Hans zich. Suus reageert niet. Hans kijkt me aan en trekt zijn wenkbrauwen op. Na wat aarzelingen probeert Suus te achterhalen waarvoor we komen en vertellen we opnieuw ons verhaal. Suus staat op en maakt de vaccinaties klaar voor gebruik. De sfeer is inmiddels zo koud als de koelkast waarin het vaccin wordt bewaard. Hans gaat eerst op de prikstoel. Suus pakt hem bij de schouder en jast de hele naald tot aan de plastic spuit, in zijn vlees. “Ja gelukt!”, roept Hans. Niets zie je nog terug van het metaal en in no-time rukt Suus de naald weer uit zijn lijf. Hans krijgt vandaag drie vaccinaties! Dan ben ik aan de beurt en ik ben er nu echt van overtuigd dat deze dag voor Suus de eerste werkdag binnen de GGD is. Jeetje zeg! Wat een gemene prikken! Veel te hoog in de spier gezet! Ooh!!

Dan gaan we afrekenen: € 180,= per persoon!! “We krijgen toch alles vergoed?”, vraagt Hans nog eens voor de zekerheid en wrijft met zijn handen over zijn pijnlijke schouders. “Uuhhjjaahhuhh..”, zeg ik, want ik begin nu toch wel te twijfelen. Volgens mijn berekeningen zouden we per persoon niet meer dan €240,= kwijt zijn en die grens zijn we nu al ruim overschreden. Thuis neus ik nog eens goed op de site van de GGD en opeens zie ik het piepkleine sterretje naast het bedrag van een paar vaccinaties: het bedrag is per inenting! Dit betekent dat alle tweede en derde inentingen boven het verzekerde bedrag vallen! Dit feit samen met de prikvaardigheid van Suus doet Hans per direct besluiten om met het vaccineren te stoppen. Ik probeer hem nog te overtuigen door een beeld te schetsen dat hij met schuim op zijn mond van een hondsdolheidbesmetting, acuut per helikopter moet worden afgevoerd. Het helpt allemaal niet. Hij moppert dat mijn berekening niet klopt en belooft me dat ik vanaf deze dag het huishoudboekje van Isabella niet meer mag beheren. Hij kijkt me aan en lacht. Ondanks dat het een grap is, voel ik me wel een beetje schuldig, maar jee zeg… zo’n klein sterretje! Kan dat nu niet anders worden aangegeven?

 

En dan verandert er plotseling heel veel. De huisarts belt, en dan zijn we opeens in een andere wereld.

Wat een vreemde tijd, is die tijd tussen het vermoeden, en het horen van de diagnose daarna. Het vlees (huid klinkt zo gewoon) dat je zo bemint wil je niet verliezen, wil je niet zien veranderen in een vervallen omhulsel, wil je niet van ervaren dat het koud is. Je wil het gewoon allemaal niet. En toch neemt het de leiding over je lijf en je leven over. Je hebt niets meer te zeggen en je kunt alleen nog maar kiezen tussen terug vechten of laten gaan. Wij gaan natuurlijk vechten, mocht de uitslag niet goed zijn. We wachten de brief af waarin staat dat er reden is voor nader onderzoek. We klampen ons letterlijk en figuurlijk aan elkaar vast en zeggen lieve woorden tegen elkaar. We blijven voor altijd bij elkaar en worden samen honderd!! Dat is zeker!!

Hans heeft meegedaan aan het bevolkingsonderzoek darmkanker en hij moet verder onderzocht worden. Na ooit eerder een soortgelijk bericht te hebben gehad, zit de schrik er behoorlijk in. We bellen een aantal onderzoekscentra en kunnen uiteindelijk de afspraak voor het onderzoek vier weken vervroegen. Het onderzoek duurt een half uur en de MDL-arts geeft Hans direct de uitslag: alles ziet er goed uit! Er is niets aan de hand!!

Wat zijn we gelukkig, wat zijn we opgelucht! Wat een last valt er van Hans zijn schouders af. Het is een fantastisch bericht en kunnen weer verder met onze mooie plannen en het klaren van klussen. En wat zijn we er van bewust dat er nu ook mensen zijn die geen goede uitslag krijgen. Mensen die elkaar beminnen en weten dat ze elkaar moeten gaan verliezen. Vreselijk!

 

Inmiddels zijn er alweer wat weken verstreken en is Hans 24/7 met Isabella en haar elektronica bezig.

Is het niet letterlijk het aanleggen van kabels voor de nieuwe GPS, dan is het wel thuis in zijn stoel met een boek over techniek en ja zelfs in bed met het maandblad Zeilen! Interessante artikelen scheurt hij er uit en maakt er aantekeningen van. Net wanneer ik weer van een goed boek geniet, zegt Hans: “Je weet toch wat dat is hè?! Propagatie?”

“Uuuhhh…hjjaah”, probeer ik voorzichtig, en als een speer vraag ik me af wat dat nu ook alweer precies is, maar blijf strak naar de letters in het boek turen. “Je luistert toch wel hè!?”, vraagt Hans op controlerende toon. “Tuurlijk, ja-ja ik weet het” en schuif wat verder onder het donzen dekbed. Maar als hij vraagt wat het dan is, moet ik het antwoord schuldig blijven. Het is als met zoveel van dit soort zaken: ik weet er weinig van. Vroeger op school nooit zo goed opgelet en nu is het aanpoten met een fulltime job en dagelijks bezig te zijn met allerlei medicatievoorschriften en omgangsadviezen voor onbegrepen (gestoord) gedrag. Thuiskomen en dan inpakken van huisraad, organiseren van opslag, verzekeringen, medicatie aan boord, nieuwe gordijntjes voor in de slaaphut maken, nieuwe matrassen organiseren, tussendoor ook nog eens sporten en ja, gelukkig ook mijn vriendinnen zien etc. etc. Graag, heel graag wil ik meer tijd besteden aan de voorbereiding van onze mooie reis. Nog even wachten en dan is het zo ver!

Hans legt uit wat propagatie is en al bij de eerste zin schiet mij weer te binnen wat het is. Ik besluit om vanaf nu nooit meer te vergeten wat propagatie is. Het is gewoonweg ook een kwestie van het heel vaak hardop zeggen: propagatie-propagatie-propa…. Zzzz… jeetje, ik ga doen wat je hoort te doen in bed: slapen!!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Propagatie_(radio)

De waslijst aan spullen die Hans vóór ons vertrek nog wil aanschaffen en monteren, slinkt niet. Hij schrijft diverse leveranciers aan voor offertes. Ze reageren snel, maar er is er één die het meest bevalt: Jos Boone in Middelburg. Na 100 km ontmoeten we Dien en zijn onder de indruk van de berg energie en kennis van elektronica en veiligheid die deze vrouw heeft! Ik informeer eens hoelang ze dit werk al doet: 38 jaar! Ze weet werkelijk alles!

We nemen mee wat ze op voorraad heeft en spreken af dat ze ons belt wanneer de andere spullen binnen zijn.

Hans heeft twee zonnepanelen van ieder 120 watt perfect op het dek aangebracht met je raad het nooit: Sikaflex! De zwart geblokte platen liggen muurvast op het teakhouten dek. Het derde zonnepaneel is op de buiskap gemonteerd. Wij zij er happy mee. Het functioneert. Zonde? Ach… je moet wat en een wereldreiziger gaat immers voor de praktische oplossing 🙂

Om de opbrengst van de energie goed te gebruiken, controleert Hans toch weer even de accu’s. Het is precies zoals hij dacht: ze zijn niet meer in orde. Ze zijn te snel leeg. Weer begint er een zoektocht op het web naar de beste accu’s voor de meest voordelige prijs. Uiteindelijk kiest Hans voor AGM gesloten accu’s van ieder 200 AH. Dat moet voldoende zijn. Dan  nog de hele boel monteren! Dat is een klus! En het lijkt alsof vriend René het hoort: dezelfde dag belt hij nog: “Hé! Ik kom donderdag en dan gaan we de boel aanleggen! Jij zorgt voor de koffie!”  Hans bedenkt zich geen seconde en is blij met de hulp van René die expert is op gebied van elektriciteit. De mannen hebben lol samen. Wanneer Hans vertelt dat ik in mei op de boot ga wonen, vraagt René hoeveel huur ik ga betalen. Ik zie die twee al bulderen van het lachen! Ik weet wel beter 😉

Dien Boone belt: het reddingsvlot is binnen! Opnieuw sjeest Hans van Boxtel naar Middelburg om het vlot op te halen en nog wat andere zaken die inmiddels binnen zijn.

Het vlot zit in een prachtig, goed afgesloten witte box en we gaan het direct passen in het frame dat aan de reling is gemonteerd. Ja hoor… ook hier ligt weer een klus te wachten: het rek is te groot voor de box en zal moeten worden aangepast. Gelukkig heeft Hans zijn super handige zwager Wim en belt hem op. Wim maakt alles passend en wat krom is weer recht of andersom! Een dag later is het frame voor de box in orde en ziet er werkelijk schitterend uit! Wat zouden we moeten doen, zonder deze geweldige vrienden die altijd voor Hans klaar staan? Ikke-nie-weten.

Na een weekend meehelpen aan boord en wat poetsen, rij ik weer naar huis, want ook daar liggen nog wat klussen te klaren, voordat ik aan boord stap… Zoals wat dan? Honderd dozen herinneringen inpakken en een page voor mijn website aanmaken: koken met Isabella. Of nee… De Kombuis! Kijken jullie mee met de recepten en heb je zelf een goed recept? Stuur het dat in en ik ga aan de slag om het te oefenen!

 

Tot snel weer!

Hans & Elise