Prachtige Barnevelder

 

Isabella staat geduldig te wachten in de loods: morgen is het de grote dag van vertrek! Zal het goed gaan? Zijn de afsluiters wel goed aangelegd? Geen lekkages? Doet de Volvo het goed? Tenslotte heeft ze een half jaar niet gedraaid!

Vrienden René en Joop melden zich en samen met Hans rijden ze voor het krieken van de dag, althans zo voelt het, richting Kerkdriel. Vandaag varen ze Isabella terug naar Dintelmond! Het is een feestdag. Ik ben op m’n werk en we hebben afgesproken dat ik ze aan het eind van de tocht opwacht, om ons na een warme hap terug te rijden naar Kerkdriel. Daar staat immers nog de vierwieler van Hans.

Hoewel druk met allerlei zorgvragen, verloopt de ochtend in Tholen op een bepaalde manier toch traag: ik heb nog geen appje gekregen van het vertrek uit Kerkdriel. Hier is iets niet pluis. Ik word onrustig en bel Hans.

“Hey schat!”, zucht Hans. Ik hoor de teleurstelling in zijn stem en weet direct hoe laat het is: er is tegenslag.

“Ja, er was eerst een lekkage zeg! Maar dat is nu opgelost. Tjonge! En nu is er iets met de wierpot”

“De bierpot!”, hoor ik een van de andere mannen roepen. “Nee de gierpot!”, roept de ander. Gelukkig is de humor nog niet verdwenen.

“Jeetje zeg…, en nu?”

“Ja schat, we kunnen vandaag niet weg! Dat moet eerst worden gerepareerd”

“Ohh! Das een tegenvaller! Maar ja…. Beter nu dan strakjes op de Maas”, probeer ik hem een beetje op te vrolijken. Maar of dat lukt…?

Het vertrek uit Kerkdriel wordt een week uitgesteld. Hans wordt er niet vrolijk van, maar onvermoeid zoekt hij door naar oplossingen! Hij koopt een nieuwe wierpot en klust een paar dagen door. De volgende poging wordt gepland en we gaan er van uit dat het deze keer zal lukken. Helaas kan vriend René niet mee. Hij gaat samen met zijn vrouw een weekje naar heerlijk Zeeland! Ik besluit zijn plaats in te nemen en neem een vrije dag. Vriend Joop is wel van de partij. Smorgens om 8 uur vertrekken we met z’n drieën richting Kerkdriel. Daar ligt Isabella. Het is na lange tijd dat ik ze weer in het water zie liggen, daar waar ze hoort. Toch ziet ze er vreemd uit zo, zonder mast, verstagingen, vallen en alle materialen die zo bij haar horen. Het is als een geplukte kip, maar wat ben ik trots op het enorme resultaat dat we na een winter lang werken hebben bereikt! We brengen de broodjes en onszelf aan boord en starten de motor. Die klinkt als een zonnetje! We vertrekken. Dag Kerkdriel, dag buurtjes uit de loods! Bedankt voor jullie gezelligheid en goeie tips! Onze radio mogen jullie houden! 🙂

Langzaam varen we weg en wordt de haven een kruimelig streepje aan de horizon. Het is druilerig weer en het geronk van de motor begint al snel te vervelen. Niks aan zo’n motorboot! J  We passeren oude Hollandse dorpjes, landerijen met dijkjes waar de eenzame fietser tegen de wind in zwoegt. Oer Hollands! Ik bedenk me dat ik dit beeld zal missen wanneer ik mijn blote voeten verbrand aan het zand van een of ander bounty eiland. Holland is mooi, Holland is zo veelzijdig met bossen en duinen, weilanden en grote, bruisende steden! En toch ben ik nieuwsgierig naar wat er allemaal voor ons ligt. Welke culturen gaan we ontmoeten? Welke geuren snuif ik op? Wat is er aan levensmiddelen te verkrijgen? Kan ik daar iets lekkers van brouwen?

Isabella tuft gezellig door, de koffie wordt gedronken en er wordt gesmuld van de bruine broodjes met gebakken ei. Het blijft maar af en aan regenen. Nog een uurtje en we zijn in Dintelmond

Dan is het stil… welk geluid mis ik? Het geluid van de motor!!

“Hey!!”, roept Hans op een niet ontspannen manier. “Wat gebeurt er?”

We vragen het ons in een flits af en tegelijkertijd begint Isabella op de schuimkoppen van de rivier, onstabiel te rollen. Het gure weer helpt niet mee en de druk bevaren Maas ook al niet. “Kijk uit!!”, roept Hans naar Joop die rustig achter het roer staat. “Die richting uit!!”, wijst Hans met zijn hand. “Ja”, maar ze is stuurloos!!”, zegt Joop rustig.

Hans duikt naar allerlei metertjes om te ontdekken wat er aan de hand is, kan niets ontdekken en start onder het mom van “We moeten toch iets!”, de motor weer. Die doet het!! Pppfff!! Dat was schrikken! “Hahaha!! Nou, dan hebben we dat ook weer eens meegemaakt!”, grappen we gedrieën.

De pret is van korte duur, want weer is er iets mis met de motor. Hij maakt een knorrend geluid. Hans kijkt overboord en ziet geen water uit de romp van Isabella komen: de motor draait droog! Weer valt hij uit en nu voor langere tijd. De rivier wordt onstuimiger en het begint te regenen. “Ik ga Hulp Op Het Water bellen”, zeg ik tegen Hans. “Wie ga je bellen?” vraagt Hans verbaast. “Hulp Op Het Water?!”, zeg ik weer. “Niks d’r van! Straks ben ik vijfhonderd euro kwijt! We gaan het zelf oplossen”, zegt Hans beslist. Oké, prima, jeetje, als dat maar lukt, denk ik. Die grote Aak komt wel erg dichtbij en die rotspartij aan de oever van de Maas toch wel! Het bijna vergeten zeeziekte gevoel borrelt opeens weer op. Ieuw!! M’n speekselklieren draaien op volle toeren. Ik lijk de inhoud van m’n hersenpan wel te voelen, het gaat ten opzichte van mijn omgeving vertraagd mee met wat mijn ogen waarnemen. Wat zijn die golven hoog! Niks aan de hand, sus ik mezelf. Door mijn neus inademen en naar de oever kijken! Hans lost ondertussen het probleem op. Hij duikt het motorruim in en checkt de impeller die hij gisteren nog heeft vervangen. Er zit een flinke scheur in. Hoe kan dat nou? “Het was nog een impeller van Jochem”, zegt Hans. Jochem is de vorige eigenaar, een techneut die werkelijk alles bewaarde “voor het geval dat…”. Waarschijnlijk is deze impeller te lang bewaard en was het rubber toch te oud geworden. Er zit een diepe scheur in. Hans vervangt de impeller en start de motor. Hij tuft als vanouds en ik vraag me af waarom ik nog geen uur eerder heb gedacht dat het geluid van een motor gaat vervelen. Weg is het geschommel. Mijn speekselklieren gaan weer in ruststand.

Eindelijk zijn we in onze thuishaven Dintelmond en kan het aankleden van Isabella beginnen. We sjouwen met de kussens van de salon, halen de prachtige nieuwe Genua op bij de firma v/d Werf in Made, kopen onze nieuwe matrassen, bestellen nieuwe kuipkussens bij de firma Sarivi in Breda, rijden weer naar Middelburg naar het watersportbedrijf Jos Boone waar Dien ons zo super helpt! Wat een kennis heeft die vrouw! Hans installeert het reddingvlot, de ipirb, een extra anker op het achterdek en voor op de punt en dan is de grote dag daar: de mast gaat er op!

 

We varen richting de kade waar de grote-grote ladder staat van het bedrijf die de mast plaatst. De mast wordt in een band gelegd en langzaam gelift. Het grote logge ding van 17 meter lang, zwieperd gevaarlijk heen en weer. Een paar mannen roepen “Ho-HO!!”, dan ketst de mast terug op straat. Lamp kapot. Jeetje wat nu?? Gelukkig heeft het bedrijf nog een juiste lampje met voet en wordt alles toch op tijd hersteld. De operatie kan weer doorgaan.

Dan krijg ik plots ook een taak: ik mag een spanhuis van een verstaging losschroeven. Was het mij maar niet gevraagd, want ook hier gaat het mis. Terwijl ik het spanhuis van de verstaging losdraai, bemoei ik me met het neerzetten van de mast op Isabella en ja hoor: het spanhuis komt los, glipt uit mijn handen, ketst op de richel van de kade en ligt stil! Oh! Gelukkig! Net niet in het water gevallen! Ik buk en: dan besluit het spanhuis toch alleen verder te reizen en plonst alsnog in het water! Weg! En in dit geval: geen reserve! Jeetje, dan maar met 1 verstaging los terug naar onze ligplaats en een weekje wachten op een nieuwe.

In die week moet er wel verder gewerkt worden en om de tegenvaller een beetje goed te maken, ‘belooft’ Hans mij dat ik in de mast mag. Of ik dat ook wil? Oh, ja hoor! Geen idee of ik hoogtevrees heb. Ik geloof het niet en anders kom ik daar onderweg wel achter. Ik stap in het maststoeltje en word aan drie vallen geborgd. Rob, Louis en Hans trekken mij omhoog en in de top mag ik twee nieuwe lijnen door een katrol wurmen. Het bevalt wel hier zo in de top! Prachtig uitzicht! J Ik roep dat mijn uurloon 90 euro is, maar ja… niemand vat het serieus op 😉

(als je op de foto’s klikt, zie je het hele plaatje. Dit geldt voor alle foto’s in de Blogs)

Na een uur hannesen, is het gelukt om 1 lijn door de mast te voeren. De ander is blijven steken. Ergens halverwege bungelt er nog een nylon koord met 14 moeren en een ijzeren beugeltje in de mast. Die ijzerwaren zijn bedoeld om gewicht aan het koord te geven. Goed plan en voor 50% gelukt. Een andere keer nog maar eens een poging doen. Nu eerst de zeilen er op en wanneer deze weer hun plekje hebben gekregen, is Isabella weer compleet. Geen kale kip meer, maar een prachtige Barnevelder die straks scharrelt tussen de golven van het Veerse meer, de Noordzee, de Golf van Biskaje en wie weet waar nog meer. Nu eerst een biertje!!