november 2016

Zilt

Lees nu ook in Zilt magazine op de laatste 2 pagina’s hoe het met ons gaat. Wie weet, binnenkort meer…

 

Vis Dorade

Vis Dorade
Recept Afdrukken
na de lange tocht van Portimão was het goed toeven op de licht golvende ankerplaats bij Isla La Graciosa. Na een lange nacht goed geslapen te hebben was ik als eerste wakker en installeerde ik me in de kuip om de omgeving van deze ankerplaats eens in me op te nemen. De eerste indruk was ‘dorre boel’, maar toen ik verder keek dan mijn lange neus zag ik het woeste gebergte met daarachter weer bergen en nog eens. Het grijze vulkanische gebied heeft toch ook wel zijn charmes, je moet het wel willen zien. Plots kwam daar de dinghy met de bemanning van het Nederlandse SY Enjoyster aanvaren. Altijd leuk om een praatje te maken in je eigen taal, alleen werd ik wel een beetje droevig van hun boodschap: het roer van onze windvaan was gebroken. Alweer een mega klus voor Hans… Ze brachten ook goed nieuws: ze hadden een grote Dorade gevangen en of wij zin hadden in een paar moten! Nou dat was nog eens een traktatie!! Aan het eind van die middag kwamen Peter en Marion terug om de heerlijke vis te brengen. Dit vierden we natuurlijk gezamenlijk met een lekker biertje en een gezellige babbel. Daarna dook ik de keuken in.
Porties Prep Tijd
2 moten 2 minuten
Kook Tijd
5 minuten
Porties Prep Tijd
2 moten 2 minuten
Kook Tijd
5 minuten
Vis Dorade
Recept Afdrukken
na de lange tocht van Portimão was het goed toeven op de licht golvende ankerplaats bij Isla La Graciosa. Na een lange nacht goed geslapen te hebben was ik als eerste wakker en installeerde ik me in de kuip om de omgeving van deze ankerplaats eens in me op te nemen. De eerste indruk was ‘dorre boel’, maar toen ik verder keek dan mijn lange neus zag ik het woeste gebergte met daarachter weer bergen en nog eens. Het grijze vulkanische gebied heeft toch ook wel zijn charmes, je moet het wel willen zien. Plots kwam daar de dinghy met de bemanning van het Nederlandse SY Enjoyster aanvaren. Altijd leuk om een praatje te maken in je eigen taal, alleen werd ik wel een beetje droevig van hun boodschap: het roer van onze windvaan was gebroken. Alweer een mega klus voor Hans… Ze brachten ook goed nieuws: ze hadden een grote Dorade gevangen en of wij zin hadden in een paar moten! Nou dat was nog eens een traktatie!! Aan het eind van die middag kwamen Peter en Marion terug om de heerlijke vis te brengen. Dit vierden we natuurlijk gezamenlijk met een lekker biertje en een gezellige babbel. Daarna dook ik de keuken in.
Porties Prep Tijd
2 moten 2 minuten
Kook Tijd
5 minuten
Porties Prep Tijd
2 moten 2 minuten
Kook Tijd
5 minuten
Ingrediënten
Porties: moten
Instructies
  1. lekker met spaghetti, een frisse salade en droge witte wijn. Eet smakelijk!!

Appeltaart op zee, grootmoeders recept

Appeltaart op zee, grootmoeders recept
Recept Afdrukken
Dat Hans nu net tijdens de oversteek van Portimão naar Isla Graciosa jarig is zeg! Wie had dat kunnen bedenken! Natuurlijk kon ik dat niet ongemerkt voorbij laten gaan en heb hem verrast met deze heerlijke taart.
Porties Prep Tijd
6 punten 30 minuten
Kook Tijd
65 minuten
Porties Prep Tijd
6 punten 30 minuten
Kook Tijd
65 minuten
Appeltaart op zee, grootmoeders recept
Recept Afdrukken
Dat Hans nu net tijdens de oversteek van Portimão naar Isla Graciosa jarig is zeg! Wie had dat kunnen bedenken! Natuurlijk kon ik dat niet ongemerkt voorbij laten gaan en heb hem verrast met deze heerlijke taart.
Porties Prep Tijd
6 punten 30 minuten
Kook Tijd
65 minuten
Porties Prep Tijd
6 punten 30 minuten
Kook Tijd
65 minuten
Ingrediënten
Porties: punten
Instructies
  1. De bloem, boter, basterdsuiker, citroenschil en de helft van het losgeklopte ei in een mengkom. Voeg de boter toen en snij met een mes de boter inkleden scherfjes. met je schone rechter (of linkse) hand het geheel goed mengen en kneden tot een vast en soepel deeg. Zet het deeg even op een koele plaats en schil de appels en snij ze tot grove schijfjes. Voeg bij de 50 gr. suiker het kaneel en meng het goed. Als je van kaneel houdt, neem dan wat extra’s. Extra suiker zou ik niet doen, want dan wordt de taart te zoet. Beboter de springvorm, strooi dan de eetlepel meel in de vorm en zorg dat de boter ermee wordt bedekt. Bekleed de springvorm met het deeg, zorg dat je een beetje deeg overhoudt voor een leuk raamwerkje straks boven op de appels. Bekleed de bodem met appelschijfjes. Je mag geen deeg meer zien. Strooi er wat van de suiker-kaneel overheen en wat rozijnen. Leg dan een volgende laag appelschijfjes, suiker-kaneel en rozijnen enzovoorts, tot de springvorm gevuld is (of de appels op zijn) Maak van het overgebleven deeg een raamwerkje, of hartje of wat je ook maar leuk vindt. Smeer met een kwastje de rest van het losgeklopte ei uit over het raamwerkje en de rand van de taart.
  2. Plaats de taart onder in de voorverwarmde oven, stand 5/6 of 160 graden. Baktijd 60 minuten. Soms 5 minuutjes langer. Beoordeel dit door even te kijken of de taart een lekker gebakken kleurtje heeft.
  3. Dit wordt de lekkerste taart van je leven! Succes!!

Las Palmas

4 tot 24 nov

 

 

De tocht begint zonder problemen. Het grootzeil staat uit met een bullentalie en de genua met de boom. Er is nauwelijks wind dus gaan we melkmeisje zeilen. Na een uurtje blijkt dit ook geen oplossing. De zeilen blijven af en toe toch nog klapperen en dat willen we niet. De mannen ruimen het melkmeisje-idee op en zetten de zeilen aan stuurboord. Dan maar grote slagen maken en gijpen. We komen er toch wel, over vijf dagen zijn we er.

https://www.youtube.com/watch?v=0y_CXj6CV50&feature=youtu.be

 

Tegen de avond slaat het weer om. De lucht wordt grauwer en de wind zwelt aan en jaagt ons samen met donkere wolken op. Ook de swell neemt toe, en niet te zuinig. Dat ziet er niet florissant uit. De mannen besluiten om te reven en niet van koers veranderen. Die is goed, immers ruime wind. ik duik maar weer eens de keuken in en prijs mijn geheugen om het feit dat ik deze keer niet ben vergeten om een pleister achter mijn oor te plakken.

Voor dat de nacht goed en wel begint, besluiten de mannen dat ik niet met de nachtwacht hoef mee te draaien. “Ze doet al zo haar best in de keuken!”, had Hans tegen Louis gezegd en die beaamde het grif. Had het net zelf ook willen opperen. De mannen zagen wel dat de keukenvloer meer voldeed aan het begrip glijbaan dan aan ‘vlakke vloer’. De swell slingerde mij van het aanrecht naar de navigatietafel en weer terug. Ondertussen probeerde ik de pannen op het vuur te houden, wat dank zij het semi-cardanische fornuis best goed lukte. Louis, een zeiler vanaf het moment dat hij het daglicht zag, herinnerde mij aan de stalen pannensteunen. Twee haken die je aan de rand van het fornuis vastzet en om de pan klemt. Het geheel deint dan op z’n plaats lekker met de swell mee. Nou ja, lekker… Was er voor mij ook maar zo’n soort haak. Bij een volgende klap van de swell glij ik alweer naar de navigatietafel, knal terug en kom met mijn dijbeen tegen de rand van het fornuis. Nu na twee weken is daar nog een vergeelde blauwe plek te zien en een deuk te voelen. Maar goed, er moet eten op tafel komen en dat komt er: een heerlijke pasta bolognaise met verse paprika. Jee… juist op dit soort momenten mis ik een soort van varkenstrog. Zal ik voorstellen om met z’n drieën uit de pan te lepelen? Uhhhh… nou nee, toch maar niet. Daarvoor ken ik Louis nou net weer eventjes niet goed genoeg. Dan de blauwe borden maar uit de kast. “Mannen! Eten is klaar!” De onafscheidelijke vrienden komen uit de kuip naar binnen en ploffen neer op de bank. Weer een golf! De borden glijden over het aanrecht. Ik kan ze nog net vasthouden. Snel schep ik de pasta op, hou me aan de rand van het aanrecht vast en glij met de volgende golf naar Louis. Hij heeft het! Pfff.. Daar komt het tweede bord voor Hans. Dit gaat ook goed. Dan geef ik mijn bord aan Hans en hij zet zich schrap voor alweer een stevige golf. Hij redt het! De twee borden blijven staan. “Kijk uit”, zegt Louis met een rustige stem. Direct aansluitend komt er een enorme toegift op de golf. Met een klap vallen er allerlei spullen van stuurboord naar bakboord en met ontzetting zie ik de rode pasta bolognaise een duikvlucht maken van het bord naar mijn azuurblauwe zeiljack. “OOHHH!!! Hoo!!”, roepen we alledrie tegelijk. Niks aan te doen. Eten opscheppen en beginnen voordat de rest straks op de vloer ligt. Opruimen komt straks wel. Morgen toch maar die trog voorstellen…

 

 

Na de tweede nacht vraag ik me af wat ik hier op het midden van die enorme grote plas doe. “Er is heel veel niets”, zegt Louis die eens wil ervaren hoe het oceaanzeilen is. Vijf dagen en nachten niets. Zo is het, en mijn gedachten gaan richting wat ik anders met deze tijd had kunnen doen. Ik denk aan mijn kids, familie, mijn vriendinnen, herinneringen aan mijn mooie werk en fijne collega’s. Ik mis de patiënten, de drukte, de verantwoordelijkheid en de waardering. Toch is dit leven ook zo mooi en de kans om dit te ervaren samen met mijn lief wint van al het andere.

De dagen rijgen zich aaneen, zonder dat er verandering in het weer, de golfslag en het ‘niets’ komt. Lezen lukt maar matig en achter mijn laptop waag ik me maar niet. Bang dat het ding ook door de lucht zal zwiepen.

Dat mannen over ‘Mars’ onderwerpen praten wist ik, en dat ze net zo veel praten als vrouwen dacht ik al en krijg daar nu de bevestiging van. De mannen hebben elkaar gevonden in het uitwisselen van zeilervaring, zeiltechnieken, zeilverhalen, kennis van apparatuur aan boord en ga zo maar door. Technisch allemaal, dat wel. Echt ‘Mars’ dus 🙂 Ik luister en pak er van mee wat ik snap, wetende dat ik het de volgende dag vast niet meer kan reproduceren. Echt ‘Venus’ dus 🙂 . Het is mooi om te zien hoe de twee vrienden deze overtocht maken en ik zie dat de vriendschap almaar hechter wordt. Louis spreekt het ook uit: “Goh Hans, wat is het goed om jou als vriend te mogen hebben!”. Hoe mooi is dit om te horen en ik zie dat Hans een meter groeit 😉

(hieronder de link naar onze YouTube film)

https://www.youtube.com/watch?v=JBpg6DNz3lM&feature=youtu.be

 

Dan is het 8 november en pak ik na de afwas het zelfrijzend bakmeel, de appels en alle andere ingrediënten die nodig zijn voor de appeltaart. Hans is morgen jarig en ik wil hem verrassen, maar hoe verras je iemand met een zelfgebakken taart aan boord van een 39ft-er? Ik zeg gewoon niets en ga m’n gangetje, maar Hans merkt toch iets ongewoons en vraagt wat ik aan het doen ben. Gouden munten voor zijn gezicht! Zo verrast is hij! Heerlijk om te zien! Na een uurtje kijk ik eens in de oven hoe het er voor staat met de taart. Ik zie niets anders dan de weerspiegeling van mijn gezicht in het raam van de oven. Daarachter is alles donker: lege gastank! Ik vraag aan Hans of hij de gasfles wil omwisselen. “Morgen schat, het is nu donker”, zegt hij vrolijk. Dit wordt dus een afbaktaart. Het brengt ons wel op het idee om voor lange overtochten te zorgen dat er een volle gasfles is aangesloten. Goed plan! De volgende ochtend is de taart klaar, zingen Louis en ik “Lang zal je leven”, pakt Hans zijn verjaardagskanootje uit (potje Rabarber) en blaast de kaarsjes uit.

 

 

“Lief, kom eens kijken! Land in zicht!”. Ik klim naar de kuip en zie in de verte grijze heuvels, die als je niet beter zou weten, ook regenwolken hadden kunnen zijn. Het doet me denken aan toen we na vijf dagen en nachten dobberen op de Golf van Biskaje, voor de kust van Viveiro uitkwamen. Heerlijk! Daar ligt Isla Graciosa, volgens insiders een prachtig eilandje. Wanneer we dichterbij komen zie ik resten van vulkanen en grijze massa’s. Geen streepje groen te ontdekken. In de verte liggen wat hutjes tegen een berg aangekleefd. Is hier wel een dorpje? We gooien het anker uit, de mannen nemen een biertje en ik duik de keuken in. Daarna: rust!

 

De volgende morgen wordt er aan de romp geklopt. Het is een Nederlands stel, Peter en Miriam van SY Enjoyster. Of we weten dat het roerblad van de windvaan is gebroken? Nee toch? Jawel! Zucht!! Alweer een klus! We babbelen nog even en dan vragen ze of we ook van Dorade houden. En of we daar van houden. Diezelfde middag brengen ze drie prachtige moten vis aan boord en smullen we daarvan dat het een lieve lust is.
Hans kijkt naar het roerblad. Het ziet er niet goed uit. Het ding heeft een knik van 90gr. Hij zaagt het blad af op de breuklijn en vertelt Louis hoe hij dit gaat oplossen. De mannen zijn het er over eens dat het een oude breuk betreft die niet goed is gerepareerd. De breuk houdt de mannen aan het denken en wat we nu nog niet weten is dat de klus veel dagen, kracht en energie in beslag zal nemen en na twee weken klussen gerepareerd zal zijn.

Dan wordt er weer aan de romp geklopt. Dit keer is het een jong stel uit de USA. Ze komen ons de groeten brengen van Henk&Tineke van SY Zanzibar. Wat leuk!!! Het stel maakt een wereldreis en hebben de filosofie dat ‘werken altijd nog kan‘. Tja… als alles zo makkelijk zou zijn…

 

De volgende dag verkennen we Isla Graciosa en vinden een paar aaneengeschakelde witte huisjes met hier en daar een palmboom voor de deur. Het doet me denken aan vakantiebrochures van arabische landen. Op een aantal restaurantjes na en een supermarkje zo groot als een doorsnee woonkamer, is er niets. Een telefoonchip voor internet is niet te koop. Hans ontdekt wel een icecream kraampje en we vallen weer eens aan op dit koele zoet.
Wanneer we terug lopen naar Isabella die tussen andere schepen weer mooi ligt te zijn, zie ik op een berg prachtige lijnen van een oude lavastroom. Eb zorgt er voor dat het onderwaterleven zich laat zien en gretig maak ik van al dit moois een aantal foto’s.

 

 

 

 

We halen het anker weer op: Las Palmas is het doel. Daar vertrekt op 20 november de ARC, een georganiseerde zeiltocht naar St. Lucia, het Caribisch gebied. Meer dan 200 schepen nemen deel aan dit spektakel en dat willen we niet missen. Het is een volle dag en nacht zeilen. Wanneer om zes uur ‘smorgens de mannen liggen te ronken, geniet ik van de zonsopgang.

 

Even later zie ik gefladder naast het schip. Het lijkt het gefladder van een vleermuis en nadert het achterdek om te landen op de grootschoot. Ik kijk en zie twee donkere kraaloogjes van een piepklein musje. Hoe is het mogelijk dat dit kleine diertje zo ver uit de kust is? Geen land te bekennen! Het beestje kijkt en zie ik het nu hijgen of niet? Nee, ze gaapt. Het lieve diertje hipt de kuip in. Wat jammer dat ik mijn fototoestel nu niet hier heb! Ze komt op mijn mouw zitten, kijkt me aan en negeert de snippers cracker die ik zojuist voor haar had verkruimeld. Dan hipt ze naar het raam van de buiskap, maar niet voordat ze een poepje op m’n mouw heeft achter gelaten. Ze fladdert weer terug naar het achterdek en even zo vlug als ze is gekomen, verdwijnt ze weer. Wat jammer! Hoe leuk zou een huisdiertje zijn! De mannen zijn er van overtuigd dat ik heb gedroomd en kijken wantrouwend naar de vlek op m’n mouw. Even later ziet Louis het diertje ook, maar ze komt niet meer terug aan boord. Waar zou ze nu zijn?Wanneer we naar de ankerplaats bij Las Palmas varen, hoor ik achter Isabella een zacht geronk. Ik kijk om en kijk in de lachende gezichten van de bemanning van SY Zanzibar. “HEEE!!!”, roep ik verrast. Wat is het ontzettend leuk om deze lieve mensen weer te zien. Twee keer hebben we elkaar ontmoet op de vertrekkersdagen vorig jaar november en dit jaar april. Al die tijd hebben we contact gehouden, hebben ze ons gebeld toen ze zagen dat we na vijf dagen dobberen op de Golf eindelijk aan wal lagen. Dat deed ons erg goed!

We gooien het anker uit en dan komen ze eindelijk aan boord. Het is een warm weerzien en we kletsen een paar uur over van alles tot nu toe.
De volgende dag gaan we als vrouwen van de yachts naar de stad, op zoek naar praktische zaken voor aan boord, zoals borden met een opstaande rand. Het worden twee plastic kommen met deksels, een anti-slipmatje voor op tafel en drie afwasborstels, want die zijn in heel Spanje en Portugal nergens te koop. Ook pindakaas, Indische producten en drop zijn artikelen die je echt vanuit Nederland moet meenemen. We wisselen onze ervaringen als vrouw aan boord uit en hebben het over ‘blauwe’ en ‘roze’ taken, oftewel typisch mannenkarweitjes en vrouwenkarweitjes. Onze meningen komen overeen en het stelt me gerust dat ik niet de enige vrouw ben die bar weinig van technische zaken weet.

 

Dagen vliegen voorbij, Louis is weer terug naar Nederland (en heeft beloofd een stukje over zijn ervaring aan boord voor deze website te schrijven!), de ARC vertrekt en de dag daarna vertrekt ook de Zanzibar alweer. Wij blijven nog even hier in Las Palmas, waar elke dag wel een aantal jonge mensen komt vragen of ze mee mogen varen naar ‘de overkant’. We hebben nog wat tijd nodig, zodat Hans de enorme klus rondom het roer van de windvaan kan afronden. Als bij het zetten van een heupprothese heeft hij ‘de huid’ van het roer opengelegd en een RVS buis door de bestaande RVS buis geschoven en deze nog eens extra met twee RVS platen vastgezet. Daarna ‘de wond’ met epoxy afgedicht. Zoals het hier staat, klinkt het snel en eenvoudig, maar hij heeft er vijf dagen hard aan gewerkt. Topprestatie! Helaas is hierbij zijn lievelingsschroevendraaier, die hij al meer dan 40 jaar heeft, in het water geplonsd. Echt heel zuur!
Morgen het roer weer terugzetten aan de windvaan, inkopen doen voor 65 dagen, ergens koffie drinken om te kunnen internetten en ons voorbereiden op een 8-daagse overtocht naar Kaapverdië. Wanneer we vertrekken? Vermoedelijk as maandag en zijn dan 8 dagen en nachten op zee. Hoe dat verloop?

 

Hou ons in de gaten op de site van Zilttewereld.nl of: vesselfinder.com (Gebruiksvriendelijk! en zoeken op isabella of met ons MMSI) of: marinetraffic.com (eigenlijk best wel gebruiksonvriendelijk)

Wil je het recept van de appeltaart? Kijk even verder in ‘De Kombuis’.

Tot snel!

 

Rabat??

 

 

Hier in de Algarve kun je aan de bevolking zien dat destijds een groot deel van de Moren het niet zag zitten om terug te keren naar hun land van herkomst. Het maakt ons nieuwsgierig en de zin om naar Marokko te vertrekken groeit met de dag. Een prachtig onderdeel van deze reis, we gaan immers een totaal andere cultuur beleven dan de cultuur van Europa! Na een week klussen en schoonmaken is het dan zo ver: om half elf vertrekken we! Dag Portimão!!

 

 


De dag begint mooi: zonnetje schijnt, kalme zee en niet zoveel wind. Dat is mooi: het kan immers dan altijd nog wat harder gaan waaien. Het punt is alleen dat de wind niet echt uit de meest gewenste hoek komt en we moeten oppassen dat we niet worden ‘weggezet’ richting Madeira. Opeens besef ik me dat ik de scopodermpleister tegen zeeziekte ben vergeten achter mijn oor te plakken. Shit… nog maar snel even doen. Nu is het toch nog rustig, dus het zal wel goed gaan. Waar ligt dat spul ook al weer…
Na een uurtje met de pleister achter mijn oor op zee te zijn, voel ik dat de koffie toch niet zo lekker ‘gevallen’ is. Niet op letten!.. Doorgaan! Het is koud op zee ondanks dat de zon nog volop schijnt en de golven worden nog hoger dan ze al waren.
“Jee, wat schommelt ze weer!”, zeg ik tegen Hans. “Voel je je niet lekker?” vraagt hij. “Hmmm… gaat wel..”
Crackers… even crackers pakken. Jakkes, moet ik naar de voorpunt. Als een dronkenlap loop ik naar de punt. De golven lijken vooral ook harder tegen het schip aan te slaan.

“Scheelt het als we een stukje van koers veranderen? Dan gaan we misschien niet zo tekeer”, vraag ik aan Hans.
“Wil je dat? Dan wordt het wel lastiger om in Rabat te komen!”, zegt hij. En dat is ook zo. We hebben de koers al zo vaak bekeken en telkens kwamen we tot de conclusie dat er feitelijk geen goeie wind voor Rabat staat. Maar we willen zo graag!!! We gaan weer in overleg en de waarheid dringt zich aan ons op: het is niet te doen om naar Rabat te zeilen: wind en stroming tegen. Het zal dagen duren voordat we aankomen en dan is het nog maar de vraag of we wel binnen kunnen lopen, omdat bij golven hoger dan 2 meter, de haven sluit en je voor de kust kunt blijven dobberen. Oké, dan maar richting de Canarische en als het zo mocht zijn, komen we misschien wel in Madeira uit, ook leuk! grappen we. Laten we even afwachten..
Ik heb dit moment uitgesteld, maar kan er niet langer omheen: tegen half drie is het toch echt wel tijd voor een boterham. Ik klem mij tussen het aanrechtblad en de wand en sta om mijn evenwicht te bewaren wijdbeens het brood te snijden. Het spul glijdt onder mijn handen vandaan en de pot met pindakaas kan ik nog maar net opvangen wanneer ik het kastje open.
Ik voel me niet goed. Mijn hersenen kolken en mijn maag doet mee. Eerst eens naar de wc en dan maar weer verder smeren. Dat helpt ook niet echt en bij het zien van de pindakaas keert mijn maag zich om. Wat daar in de gootsteen ligt, kan ik een pot sandwichspread mee vullen. Iieuwww!! Snel de zeewaterkraan aan om de derrie weg te spoelen. “Schat het lukt me niet om brood te maken, ik voel me zo beroerd!”, zeg ik schuldbewust tegen Hans. “Ach lieverd toch! Ga jij maar liggen, ik doe het wel!”

De golven hebben een tegenstander gekregen: de swell. Deze misselijkmakende deining komt uit de tegenovergestelde richting van de golven. Het is niet te doen en dan die wind uit de verkeerde richting: het geheel lijkt wel een draaikolk. We vinden het niet meer zo aangenaam en vragen ons af wat we hier in vredesnaam doen en niet gewoon bij de open haard zitten.
Ik denk aan de barre toch van Falmouth naar Frankrijk en vind het zo vreselijk rot voor Hans dat ik weer regelmatig uitgeteld hier op de bank lig! Dit is toch geen doen voor hem zo! Ik dwing mezelf om weer op te staan en vraag of hij nog iets wil drinken. Zo gaan er uren voorbij waarbij elk uur mijn maag zich verder leegt, totdat het allerlaatste sesamzaadje van het vroege ontbijt zich ook weer laat zien.
Inmiddels is het 19uur en al een uur donker. De golfslag is er niet minder op geworden. We overleggen of we zullen terugkeren en ik voel er veel voor. “Schat, we gaan terug. Dit is geen doen. Akkoord?”, zegt Hans en we hakken de knoop door. We zetten koers richting Portimão en bij het ochtendgloren leggen we Isabella weer vast op ons oude stekkie. Terug van weggeweest.

Na een dag heerlijk te hebben geslapen duiken we in Zygrib om te evalueren wat er nu op zee gebeurde. De wind blijkt bij of tijdens ons vertrek toch weer te zijn veranderd en voor komende dagen zien we dat de wind dagelijks veranderd en er op zee 8bf wordt verwacht. Dit willen we vermijden en besluiten om dan nog maar een week verwaaid te liggen. Die week besteden we aan klusjes, wandelen en de voorraad optoppen. We huren een auto en gaan een dagje het achterland van Portimão verkennen.
We vertrekken van Portimao naar Silves, vermijden de tolwegen en kiezen voor de N124-1. Silves heeft het grootste rode zandstenen kasteel van de Algarve. Mooi om te zien, maar behalve de muren is er niet veel meer van over. In de 13e eeuwse kathedraal wordt een mis opgevoerd, waar we maar geen aandacht aan schenken en op het grote plein Praça do Municipio koffie bestellen. Wanneer we teruglopen naar de auto, worden we getrakteerd op een prachtig schouwspel van een stel verliefde ooievaars.

klik hier voor het filmpje

 

Na een bezoekje aan het cultuur historisch museum, zet de tocht zich voort door een schitterend, rustig en groen berglandschap richting Monchique. Ergens ligt het Caldas de Monchique verscholen, een kuuroord. Hmmm… daar zou ik ook wel eens een dagje willen vertoeven… We rijden het voorbij… We zien veel sinaasappel en olijfbomen en zonder dat we het beseffen, rijden we Monique al weer uit, zo klein is het.
De weg slingert zich omhoog naar de bergtop en we verdwijnen in een grijze, koude mistige wolk. Geen uitzicht over het dal met de huisjes voor ons… We rijden met een zicht van max 25m stapvoets verder tot we weer dalen en de mist achter ons laten.

 

 

 

Onderweg zien we de kurkeiken. Kurk is hier in Portugal een geliefd artikel. De winkels hangen vol met tassen van kurk, schoenen van kurk, rokjes van kurk, kleedjes van kurk. Creatief met kurk, kun je dus wel zeggen. Ik geloof niet dat we de producten mooi vinden, maar wel hoe de boom wordt geschild. De bast wordt er af geschild en groeit langzaam weer aan. We zien bomen met verschillende kerklagen. Heel bijzonder. En dan is daar plotseling ook een steengroeven en komen we er achter dat hier de steentjes die we op de straten en trottoirs zien liggen, worden uitgehakt en geslepen.
De tocht zet zich voort richting Lagos dat een historisch centrum heeft, maar we niet ontdekken. We zoeken niet verder, het is mooi geweest voor vandaag. Het was een mooie tocht en rijden terug richting Isabella.

We slijten nog een paar dagen en worden onverwacht uitgenodigd door SY Bonnefooi: de vrouw van de kapitein ziet Sarah! Dat is gezellig! Er is een heel clubje Nederlandse zeilers bij elkaar gekomen om Anne te feliciteren. De gasten wisselen allerlei informatie met elkaar uit en iedereen weet wel iets wat de ander nog niet weet of wel weet, maar er anders over denkt. Zo gaat het. Na drie uur borrelen nemen we afscheid en duiken we samen een steakhouse in. We bespreken de dag van morgen, dan komt Louis, een oude vriend van Hans. Louis wil graag een keer een tochtje met ons meezeilen. Dat kan. Naar Rabat? Nee, die kans is verkeken. Maar wel een tochtje van Portimão naar Las Palmas. Wanneer we dat gaan doen? Morgen!! Maar eerst: boodschappen doen en een pleister plakken!

nieuwtje: er is een RSS- en een Facebook feed. Dus: Like ons op Facebook! (rechts bovenaan het Blog)

 

(even op de foto klikken en je krijgt het hele plaatje)

Translate »