december 2016

Mindelo, Kaapverdië

 

 

 

Mindelo,

Waar men in Palmeira het motto ‘No-stress’ hanteert, lijkt dit in Mindelo absoluut niet zo te zijn. De armoede is zo mogelijk nog zichtbaarder en de armen scharrelen hun muntstukken met verkoop van kleine visjes bij elkaar, of ze zitten tegen een geveltje en houden hun hand op. Zelfs kinderen hangen bijna aan je broek, strijken met hun hand over hun maag en houden hun andere hand op voor een gift. Ze kijken met smekende gezichten. Het is afschuwelijk! Een bejaarde man in lompen strompelt al mompelend traag over het smalle stoepje, steun zoekend op zijn zelfgemaakte wandelstok. Ook hij houdt zijn hand op. Wat een ellende zie je hier. De werkloosheid is groot en ik heb me laten vertellen dat 44% van de bevolking arm is waarvan 22% zeer arm (bron Zanzibar).

 

 

Door andere Nederlanders die ook de grote oversteek gaan maken, zijn we uitgenodigd om te participeren met een bustripje. Gezellig! Met 8 kwebbelende Dutchies gaan we het gebied rondom Mindelo verkennen. Wanneer niemand voorin gaat zitten, neem ik met goedkeuring van de overigen plaats naast de chauffeur. Ik vind het heerlijk om met plaatselijke bevolking in contact te komen en zo wat meer van het wel en wee te horen.
We rijden door het heuvellandschap en bezoeken Salamansa, het meest armoedige dorpje dat ik nu ben tegen gekomen. Geen watervoorziening in de huizen, maar in de dorpskern een soort van opslag waar men de jerrycans kan vullen. Bij de huizen grote plastic vaten vol met water en weer gesjouw met bakken om de privé watertank te vullen. “Is it drinkingwater?”, vraag ik aan het lokale meisje. Ze lacht. Nee, het is om kleding te wassen en te koken. Vrouwen die rond het huis werken en mannen die of vissen of zich vermaken met staren in de verte. Meer is er niet.

 

 

 

 

Er wordt gezegd dat het binnen enkele dagen kerstmis is. Geen idee. Ik mis de gure wind en de kou, de houtkachel en de rode kool met stoofvlees. Uit een kastje haal ik wat zilverslingers en een wollen elandje met wat kerstgroen. Met een temperatuur van 24 graden, toch een beetje kerst aan boord. Het stoofvlees komt op tafel in de vorm van een Indonesisch gerecht (zie pagina Kombuis). We smullen.

 

In Mindelo vind je geen luxe toeristische winkelcentra, maar oude markten waar gedragen kleding (uit Europa???) op de straat uitgestald ligt. Vrouwen die wat groente en weinig variatie aan fruit verkopen, mannen die spelletjes spelen zoals kaart, een eigenaardig knikkerspel of tafelvoetbal. Straathonden scharrelen er overal tussendoor. Lawaai van auto’s, stemmen die elkaar overschreeuwen, tussendoor zuid-Amerikaanse muziek, veel gebaren en een hoop viezigheid op straat. Ik vind het prachtig om te zien, kan er geen genoeg van krijgen en ga elke dag even kijken. Dit is zoveel mooier dan de overdekte groentehal, waar we natuurlijk ook naar toe gaan, al is het alleen maar omdat we de grote oversteek gaan maken en het een en ander nodig hebben.

 

 

Tussen de altijd maar terugkerende klussen aan boord door, besluiten we een ‘vrije dag’ te nemen en met de ferry naar het tegenoverliggende eilandje Sao Antao te gaan. Tot onze verbazing zien we dat de ferry een oude schuit van Rederij Doeksen is. Nog staat de naam op de zijkant van het schip: OOST VLIELAND. Wat een toeval! Hoe vaak zal ik niet samen met mijn gezinnetje op deze schuit van Harlingen naar Vlie hebben gevaren? Heerlijke vakanties met de tent op de camping van staatsbosbeheer Lange Paal. Sweet memories!!

 

Door de wind die het zand uit de Sahara naar west blaast, ligt Kaapverdië onder een steenrode stoffige deken en zijn de prachtige vergezichten waarvan je anders zo kunt genieten, nu bedekt met de mistige stof. We verkennen een klein, maar prachtig gedeelte van dit eiland en zijn alweer getroffen door de armoede die nog meer dan in Mindelo lijkt te zijn. Niet te geloven! Amper een auto te bekennen, maar wel ezeltjes met vracht op hun rug. Of vrouwen met op hu hoofd een bij elkaar gesprokkeld bosje takken. Zoveel armoede! Het schijnt, hebben we ons later laten vertellen, dat armoede in de genen ligt: geen interesse om het wat beter te krijgen. Het leven is goed zo, dus waarom veranderen? It’s a way of life, net als zeilen…

 

 

Onder weg zien we een kind dat het haar van moeder wast, rijden we regelrecht de mist in en lijkt de omgeving meer op het decor van een scene uit de Game of Thrones. Ook zien we betonnen hokjes waar een varken blijkt te wonen.

 

 

 

 

We gaan onze laatste boodschappen halen. Later zien we het bejaarde mannetje zitten met z’n stok zitten. Hij eet een banaan. Hans geeft hem wat geld. Het is tenslotte oudejaarsdag…

 

 

 

Het is 31 december 2016. Het jaar is bijna ten einde… Als eerste missen we natuurlijk onze kinderen, de telefoontjes om 00.00uur, het uit het zolderraam hangen om naar het prachtige vuurwerk te kijken. Van oliebollen zijn we voorzien. Een toeval is dat hier ergens een Belgische kok werkt en voor een aantal Nederlanders oliebollen bakt. Die zal ik strakjes gaan halen. Heerlijk!!!
De spanning hier in de haven stijgt. Morgen vertrekken er ongeveer 8 zeilschepen, waaronder ook Nederlanders. Een plukje zet koers richting Suriname en een plukje vertrekt richting Barbados.

Ondertussen hebben we onze bestemming weer teruggedraaid naar het eerste plan: het wordt niet Suriname maar Barbados. Suriname is prachtig en willen we graag zien, maar nu nog niet. We zullen koers zetten naar Barbados om van daaruit al hoppend van eilandje naar eilandje naar St. Maarten te zeilen. Tegen de tijd dat het hurricane season begint willen we terug zijn op de benedenwindse eilanden (ABC). Daar zullen we drie maanden liggen en dat is een mooie tijd om Nederland weer eens te bezoeken en om tijd te maken voor die prachtige trip naar Suriname. Beide per vliegtuig 😀

Morgen, 1 januari 2017, vertrekken we om 12 uur uit Mindelo naar Barbados of een nabij gelegen eilandje. Vanaf die tijd is het ongeveer 20 dagen radiostilte 😉 Op marinetraffic.com , vesselfinder.com of andere sites waar je schepen kunt volgen, zullen we in die weken niet te volgen zijn: we zijn nl. te ver uit de kust.

Deze keer extra veel foto’s, die vanwege de hoeveelheid wat minder van kwaliteit zijn, maar zoveel moois wilde ik jullie niet onthouden.

Wij wensen jullie een knallend uiteinde en een spetterend 2017!!! Maak er wat van, waar je ook bent en wat je ook doet!!
Dat doen wij namelijk ook!!!

 

Hieronder leuke filmpjes

 

https://youtu.be/GZiQZaUy3mE

 

 

isla Sal, Cabo Verde

 

Kaapverdië, eilandje Sal, dorpje Palmeiro
Wanneer we met Dirk, de dinghy, naar het kleine haventje tuffen, spettert het zeewater over het kleine boegje. We manoeuvreren ons tussen de oude en bijna vergane vissersbootjes door naar de wal. Daar staan al enkele kleine jochies te wachten en roepen ieder het hardste om de gunst van het mogen ‘bewaken’ van de dinghy. Van de gezagvoerder van het zeilschip ‘Enjoyster’ hebben we de tip gekregen om gebruik te maken van dit ‘bewaken’. “Je hebt er voor een euro een vriend bij”, had hij gezegd en sprak hiermee onze gedachten uit. Precies zo denken Hans en ik er ook over.

 

Ik werp de landvast van Dirk naar een jongetje met een rood T-shirt. We kijken elkaar aan en daarmee is de afspraak bezegeld: bij terugkomst ontvangt hij een euro! Eenmaal voet aan wal dringen de andere jongetjes om ons heen en beweren dat zij ook hebben geholpen en zij dus de euro hebben verdiend. Ik lach wat en zeg kalm “No-no! He is the man”. Het jochie in rode T-shirt glundert. Je ziet zijn borstkastje zwellen en trots loopt hij terug naar de landvast van Dirk en gaat zitten. Hij houdt de wacht.

In het versleten dorpje zoeken we naar de autoriteit waar we moeten inklaren. Een verkoopster in traditionele kleding biedt ons een kijkje in haar mandje waarin sieraden en handgemaakte popjes liggen. Vriendelijk wijzen we haar aanbieding af en ze vraagt wat we zoeken. “Policia?”, zegt Hans. Ze wijst ons een blauw huisje aan, niet groter dan de andere geveltjes, en lacht ons ‘gedag’. Wonderlijk dat deze verkoopster niet verder aandrong. Wat aardig!
Bij het politiebureau belanden we in de ‘slow-motion-mood’ van de zuiderling. Veel gepraat en weinig actie, hebben we de indruk. Er zijn nog drie wachtenden voor ons. Na even zoveel kwartieren zijn we aan de beurt om zelf een formuliertje in te vullen en het paspoort van Isabella te overhandigen. Het geplastificeerde document verdwijnt in een la en krijgen we terug bij vertrek. Prima, het is immers een kopie.

 

Dan gaan we op zoek naar een ‘bel-company’, want er moet internet komen en snel ook! We willen onze kinderen laten weten dat de overtocht van 8 dagen goed is verlopen en waar we nu zijn. Een oud VW-busje stopt en een donker getinte man roept iets naar ons waarop Hans “JA!!” terug roept. “Kom! Zegt Hans, “Stap in!” Mijn zucht naar avontuur juicht en voor dat ik het weet zit ik in een VW-busje dat misschien nog van vóór mijn geboortejaar dateert… Waar in Nederland m.n. in de decembermaand men niet uitgesproken raakt over discriminatie tussen black & white, lijkt dit hier niet te bestaan. Gemoedelijk worden we opgenomen tussen het kleurrijke en geur-rijke geheel. Een vrouw draait zich om en vraagt in vloeiend engels waar we vandaan komen. Zo raken we aan de praat en eenmaal in Salamanca aangekomen, geeft ze haar dochtertje van 2 mee aan haar tante en loopt met ons de halve stad door naar de bel-company. Ook daar blijft ze wachten en regelt dat de minstens tien wachtenden voor ons, nog even geduld hebben en zo gebeurt het dat we de eerst volgende klant zijn. We voelen ons bezwaard, willen deze voorrang niet. Maar de dame, waarvan uit de gesprekjes blijkt dat ze ook souvenirs verkoopt, legt uit dat het ‘no problem’ is, dat de bevolking van de toeristen leeft en zij graag tot hen in dienst staan. Dat is toch wel apart. We willen absoluut niet het soort blanken zijn van ruim honderd jaar geleden, waarover zoveel is geschreven. We bieden aan om te wachten, maar daar is geen sprake van. Na een klein kwartiertje hebben we ieder onze sim-kaart en staan we weer buiten. We lopen gedrieën terug naar het busje en kopen onderweg op de stoep nog een heerlijk stuk tonijn die voor de verandering per kruiwagen en op een stuk karton wordt vervoerd. Verderop staat een jongeman met een grote zak doppinda’s. Dat lusten we ook wel en kopen een kilo.

Dan zijn we weer bij het busje en ik beloof de dame om de volgende dag bij haar een souvenir kopen. Zoveel moeite voor zo’n klein souvenir…. Zij heeft ons met haar gedrag het mooiste en een onbetaalbaar souvenir gegeven. Om een voorbeeld aan te nemen! Aan Hans vraag ik: “Zie jij trouwens ergens bushaltes?” Hans grinnikt. “Nee schat, die hebben ze hier niet”.

 

 

We zijn weer terug in Palmeiro en lopen naar Dirk. We zien kinderen verstoppertje spelen en door een foto te maken, verraad ik per ongeluk het verstop-plekje van een klein jongetje.

Het rode T-shirtje ziet ons aankomen en wijst naar de landvast van Dirk. Met gebaren maakt hij duidelijk dat hij goed op Dirk heeft gepast. Het is zo aandoenlijk en tegelijkertijd zo schrijnend om te zien hoe hard het jochie voor zijn centen strijdt. Ook zijn daar de andere jochies weer die proberen een afspraak te maken om de volgende keer op Dirk te mogen passen. Daar gaan we niet op in. Het rode T-shirtje wijst naar zijn borst: hij heeft vandaag een goeie job gedaan! Blij kijkt hij naar de euro die Hans uit zijn broekzak pulkt. Hans vraagt aan het jochie of hij iemand kent die kan duiken. Een andere knul, ongeveer 15 jaar ouder dan het rode T-shirtje, hoort de vraag en roept “I can dive!!”. Binnen no time staat Hans met twee knullen van rond de 20jaar te onderhandelen over het schoonmaken van ons onderwaterschip. Ze hebben een deal: morgen haalt Hans ze op in de haven en cleanen ze de onderkant van Isabella. Zo afgesproken, zo gedaan en met deze kennismaking gaat er een tipje van de wonderlijke sluier van Sal voor ons op.

Wanneer Hans de vrienden heeft opgehaald, tuf ik met met Dirk terug naar de wal. Ik word al opgewacht door Mammien, de dame die ons naar de bel-company begeleidde. De begroeting is van beide kanten hartelijk en ik bied haar aan om samen iets te gaan drinken. Ze neemt me mee naar een klein barretje waar ik de lekkerste koffie sinds tijden heb gedronken. Ik lust er nog wel een. Mammie neemt een flesje water en laat mij haar mand met de aan te kopen kadootjes zien. Ik kies een paar kettinkjes uit, waaronder eentje voor Hans. Het zal hem goed staan, zo met zijn grijze manen en stoppelbaardje. Dan komt de tante van Mammien en vraagt of ze mij ook iets mag verkopen. Ik ben een slechte onderhandelaar en laat me verleiden om bij haar een mooie doek en wat armbandjes te kopen. Met schaamrood om de wetenschap dat deze mensen arm zijn, weet ik toch nog wat af te dingen. Dat schijnt bij het aankoop-spel te horen. Ik ben er echt niet goed in en denk aan de rijkdom waarin de Europeaan in vergelijking tot deze mensen leeft.
We zijn alledrie tevreden en laten ons door een andere toerist op de kiek verenigen.
Met teveel souvenirs en wat brood vaar ik terug naar Isabella.

 

 

De knullen hebben hard gewerkt en de onderkant van Isabella is nu vrij van algen. We eten samen met Delfi-John en Kevin-John een broodje en vertellen over onze plannen. Delfi-John, die goed engels spreekt, adviseert ons over welke eilanden van Kaapverdië veilig zijn. De meest zuidelijke eilanden schijnen niet zo veilig te zijn. Hij noemt het ‘different culture’ en dat verbaast ons: het is toch Kaapverdië? Dat klopt, en met enige aarzeling legt Delfi-John uit wat het verschil is tussen de Noord-Kaapverdianen en de Zuid-Kaapverdianen. Ik zie dat Delfi-John zo’n zelfde kettinkje draagt als dat er in mijn tas op Hans ligt te wachten. Het is gezellig en dan zit Delfi-John aan zijn kettinkje te frummelen. Hij doet het af en geeft het aan Hans. Hans is zo verbaasd! Het ontroerd hem en ziet dit als een bijzonder gebaar, wat het ook is. Kevin-John lacht en knikt. Het is oké. Woorden als ‘ Your my friend’ en ‘Special contact’ gaan over de tafel. Het is een mooi moment. Het kettinkje voor Hans laat ik nog even in de tas zitten. Dit geschenk van Delfi-John is immers zoveel meer waard.

We brengen de twee vrienden weer terug naar de wal en lopen nog eens door het armoedige dorpje. Het leven speelt zich op straat af en wanneer je een blik in een huisje is gegund, zie je een kale betonvloer, een koelkast en een houten tafeltje. Alles op niet meer meer dan op max 15m2. Een beetje schaamtevol voor mijn nieuwsgierige blik, loop ik maar snel door en laat mijn camera in m’n tasje zitten. Mijn netvlies zal het gegeven in mijn brein opslaan.

 

 

We lopen verder en een van de vele zwerfhonden volgt ons. Ik wil even naar het supermarktje, dat niet meer is dan een soort van opslagruimte is waar wat planken aan de muur zijn bevestigd met daarop het koopwaar. Het hondje wacht bij de deur en ik stel Hans voor om voor het beestje een blikje smac van een ander merk dan Unox te kopen. Hans lacht en vindt het best. Ik koop het blikje met de nog prehistorische sleutelsluiting die we in Nederland al decennia niet meer kennen, omdat we onze handen er aan open haalden. Hans waarschuwt mij daarom voorzichtig te zijn met het openen. Wanneer ik het blikje tevoorschijn haal likt het hondje zijn snuit al af. Pavlov effect. Hoe mooi is de geest!! Ik open het blikje en schud er voor de pootjes van de hond de aan de bodem vastgeplakte brij uit. Hij ruikt en gaat eten. Tevreden kijkt hij eens op. vanaf die dag zijn we vrienden geworden en komt het hondje mij begroeten, loopt mee en ligt op een terrasje aan mijn voeten nadat hij eerst met zijn kopje een aai langs mijn kuit geeft.

 

We liggen alweer veel te lang op Sal en willen door, maar de wind is ongunstig en blaast ook nog eens het sahara zand onze richting op. Vies poederachtig spel dat alles rood verkleurt. We horen dat het vliegveld is gesloten. Zelfs tot in Curaçao komt het stof. We zitten wel drie keer per dag naar de files van Zygrib te turen, maar zien bij het opnieuw ophalen van weer gegevens, geen verbetering. We besluiten de sprong naar Mindelo te wagen. Maandag, want zondag willen we eerst hier een kerkdienst meemaken. De kerk zit stampvol en het is pas over drie weken kerstmis! Er zijn veel vrouwen en kinderen. Geen jeugd van tussen de 20-30 jaar. Een enkele man. ‘sAvonds is er een DJ in het dorp en wordt er plaatselijke muziek gedraaid. Beetje Zuid-Amerikaanse klanken. Best leuk! We zien Delfi-John en Kevin-John, nemen samen een biertje en nemen afscheid.
De volgende dag halen we het anker op en kijken voor een laatste keer naar het versleten dorpje. Het dorpje waar het motto ‘No Stress’ wordt aangeprezen en gebezigd. No stress…. tja… zo zou het altijd en overal moeten zijn.

 

 

 

 

Tonijn

Tonijn
Recept Afdrukken
'er wordt gezegd' dat hier rond de Kaapverdische eilanden de tonijn voor het opscheppen ligt. Wanneer je dan bij de vissersbootjes gaat kijken naar hun vangst, ga je dit ook echt geloven. Bakken vol tonijn worden er aangesleept en verkocht. Gesneden moten of zomaar een hele vis. Je kijkt je ogen uit en je oren geloven de prijs niet: 5 euro voor een kilo verser dan verse tonijn! Je snapt dat Hans dan ook graag minstens twee keer per week tonijn op z'n bord wil zien. Aan de slag...!!
Porties Prep Tijd
2 personen 5 minuten
Kook Tijd Passieve Tijd
10 minuten 5 uur
Porties Prep Tijd
2 personen 5 minuten
Kook Tijd Passieve Tijd
10 minuten 5 uur
Tonijn
Recept Afdrukken
'er wordt gezegd' dat hier rond de Kaapverdische eilanden de tonijn voor het opscheppen ligt. Wanneer je dan bij de vissersbootjes gaat kijken naar hun vangst, ga je dit ook echt geloven. Bakken vol tonijn worden er aangesleept en verkocht. Gesneden moten of zomaar een hele vis. Je kijkt je ogen uit en je oren geloven de prijs niet: 5 euro voor een kilo verser dan verse tonijn! Je snapt dat Hans dan ook graag minstens twee keer per week tonijn op z'n bord wil zien. Aan de slag...!!
Porties Prep Tijd
2 personen 5 minuten
Kook Tijd Passieve Tijd
10 minuten 5 uur
Porties Prep Tijd
2 personen 5 minuten
Kook Tijd Passieve Tijd
10 minuten 5 uur
Ingrediënten
Porties: personen
Instructies
  1. de vis morgens al goed insmeren met de viskruiden en de rest van de dag in de koelkast laten staan. verhit de olijfolie en de roomboter en leg de tonijnmoten voorzichtig in de pan. Keer ze na ongeveer 4 minuten om (afhankelijk van de dikte van de moot) en bak de andere kant bruin. Het is geen probleem als de tonijn in het hart van het vlees nog licht rauw is. Veel mensen vinden dat ook juist lekker. Kwestie van smaak dus. Wanneer je verse kruiden hebt, is dat nog lekkerder natuurlijk. Ach.. wie weet niet hoe tonijn het lekkerste smaakt? Do it your own way
  2. lekker met pasta en een prutje van courgettes met paprika

Tomatensoep Italia

Tomatensoep Italia
Recept Afdrukken
om op zo'n buitenlands groentemarkje te slenteren is een belevenis op zich. Zeker hier op Kaapverdië. De geluiden, de geuren, de door de zon getaande vrouwen die hun waar aanprijzen. De verwerkte geur van knoflook die door de poriën van mensen je neus weet binnen te dringen. Het is allemaal even prachtig. Zeker als je daar bijna alle verse ingrediënten van een heerlijke tomatensoep uitgestald ziet. Ik ging dus maar eens even aan de slag om bij de lunch iets extra's te presenteren.
Porties Prep Tijd
4 personen 15 minuten
Kook Tijd
30 minuten
Porties Prep Tijd
4 personen 15 minuten
Kook Tijd
30 minuten
Tomatensoep Italia
Recept Afdrukken
om op zo'n buitenlands groentemarkje te slenteren is een belevenis op zich. Zeker hier op Kaapverdië. De geluiden, de geuren, de door de zon getaande vrouwen die hun waar aanprijzen. De verwerkte geur van knoflook die door de poriën van mensen je neus weet binnen te dringen. Het is allemaal even prachtig. Zeker als je daar bijna alle verse ingrediënten van een heerlijke tomatensoep uitgestald ziet. Ik ging dus maar eens even aan de slag om bij de lunch iets extra's te presenteren.
Porties Prep Tijd
4 personen 15 minuten
Kook Tijd
30 minuten
Porties Prep Tijd
4 personen 15 minuten
Kook Tijd
30 minuten
Ingrediënten
Porties: personen
Instructies
  1. snij de ui, tomaten en de knoflook ontvel de tomaten voor zover mogelijk. Zelf laat ik de huid van de tomaten lekker zitten en eet het op. ui en knoflook fruiten selderij toevoegen en even meerruiten tot de stukjes gaan glanzen tomaten, bouillon, kruiden toevoegen half uurtje laten pruttelen
  2. lekker met brood

Sajoer Lodèh

Sajoer Lodèh
Recept Afdrukken
Met Kerst 2016 heb ik een Indonesische maaltijd bereid. Sajoer Lodèh is een oud Indonesisch recept, is heerlijk, bevat veel vitaminen en makkelijk te bereiden. Lekker met de smoor van vlees (zie recept) en witte rijst. Zelf gebruik ik graag Busmati rijst, omdat het niet zo heel droog is en een andere smaak dan bv. suriname rijst heeft. Lekker bij de smoor van vlees!! In plaats van witte kool, kun je ook een halve Courgette gebruiken. Eet smakelijk!
Porties Prep Tijd
2 personen 15 minuten
Kook Tijd
10 minuten
Porties Prep Tijd
2 personen 15 minuten
Kook Tijd
10 minuten
Sajoer Lodèh
Recept Afdrukken
Met Kerst 2016 heb ik een Indonesische maaltijd bereid. Sajoer Lodèh is een oud Indonesisch recept, is heerlijk, bevat veel vitaminen en makkelijk te bereiden. Lekker met de smoor van vlees (zie recept) en witte rijst. Zelf gebruik ik graag Busmati rijst, omdat het niet zo heel droog is en een andere smaak dan bv. suriname rijst heeft. Lekker bij de smoor van vlees!! In plaats van witte kool, kun je ook een halve Courgette gebruiken. Eet smakelijk!
Porties Prep Tijd
2 personen 15 minuten
Kook Tijd
10 minuten
Porties Prep Tijd
2 personen 15 minuten
Kook Tijd
10 minuten
Ingrediënten
Porties: personen
Instructies
  1. snij de groenten, de sjalotjes, knoflook en de afgekookte pepers, en het mespuntje trassie in kleine stukjes en fruit het in de wok olie kook ondertussen de boontjes even 5 minuutjes apart, zodat ze net niet beetgaar zijn. Doe de groenten bij het prutje kruiden en laat ze een beetje slinken. Ongeveer 7 tot 10 minuutjes laten pruttelen en klaar is Kees.
Translate »