2020

 

 

 

 

Full moon on the Atlantic ocean

 

 

Nog ruim zes uurtjes te gaan en het is alweer 2020. Wordt het een avond van mijmeren of feesten? Van terugblikken of richten op de toekomst?

Wanneer we niet regelmatig terugkijken naar het verleden, kunnen we geen juiste richting bepalen voor de toekomst. Juist leren we van het terugblikken naar ervaringen en de bijbehorende gevoelens. Heb ik (je) de juiste keuzes gemaakt? Zou ik het anders doen? En hoe dan? Wat zou mij dat meer brengen? Wat zou het de ander meer bieden? Want immers zijn we niet alleen op deze mooie Aarde. De Aarde die almaar armer wordt, ook al worden de rijken rijker… De Aarde die vergaat, die het onderspit moet delven door de wensen van de inhalige mens. We weten dat we zuiniger moeten zijn met onze energiebronnen en mega ons best moeten doen om het CO2 gehalte terug te dringen. Maar willen we echt inleveren? We zijn toch afhankelijk van ons autootje? Onze gigantische slee op vier wielen? De kilometervreter om een spoedbezoekje af te leggen aan die kennis, zodat we ons weer goed voelen? We zijn toch verknocht aan dat ene graadje meer op de thermostaat in plaats van in huis een trui aan te trekken?

Wat wil jij bereikt hebben aan het einde van 2020? Schrijf het op, kijk er elke eerste zondag van de maand naar en corrigeer jezelf onderweg. Niet alleen met het terugdringen van de CO2 uitstoot, maar ook met het investeren in de liefde, de aandacht voor elkaar, je buurvrouw/man, die alleenstaande oudere daar verderop in de straat, in die mensen die het zo goed met je bedoelen maar waar jij weinig tijd voor hebt, omdat je het zo druk hebt met andere dingen. Even een uurtje je lach en je belangstelling tonen zal hen goed doen. Denk ook aan hen die je belazert door niet te zeggen wat je werkelijk voelt. Maak je hen gelukkig? Maak je jezelf daarmee gelukkig? Nee, oprecht zijn is liefde. Strooi met liefde zoveel je kunt en vergeet daarbij jezelf niet.

 

Alle liefs van mij, Elise Bakker