BONAIRE

 

Na drie nachten en dagen zeilen met ook de indrukwekkende reddingsactie op zee, waar we uiteindelijk tussen de hoge golven de vijf vissers in een klein schuitje vonden, pakken we de draad weer op en koersen verder naar Bonaire. Een beetje haast hebben we wel, want als er op Bonaire geen moorings vrij zijn heb je vette pech, omdat je er niet mag ankeren.

We worden verrast door een drietal voorbij vliegende flamingo’s en komt er alweer een familie dolfijnen langszij! Zó mooi om te zien en zo’n geweldig gevoel telkens om midden in de natuur te staan! Het is een gevoel van rust, van opgenomen zijn in je omgeving, van stilstaan in de tijd alsof er hierna nooit meer iets komt wat ‘moet’.

 

 

In het duister naderen we de kustlijn van Bonaire en zien nog net de gekleurde slavenhuisjes aan het strand staan. Hoe schattig en lief, zo kabouterachtig en mooi onderhouden! Als je niet beter weet, ga je dat inderdaad zo beschouwen. Met de wetenschap waarvoor ze ooit dienden, zijn ze allerminst schattig.
Maar wat ons op Bonaire te wachten staat, hadden we nooit verwacht! Een geweldig relaxed vakantie eiland met minimaal toerisme. Of zou dit komen door de tijd van het jaar waarin we ons bevinden? Een eiland van uitgestrekte kustlijnen, woeste noordkust en kabbelende zuidkust. Een soort van Ameland zeg maar 😉 , maar dan met veel meer zon en een prachtige helderblauwe zee waarvan je zou willen dat het water je blijvend kan omarmen.

Het is al aardig donker en ontwaren een paar kleine bolletjes in het water en overtuigen elkaar dat dit vast geen moorings zijn: véél te klein!! We varen een stukje verder en komen tot de conclusie dat we ons hebben vergist: de kleine balletjes zijn wel degelijk moorings! Na een aantal pogingen om de landvast door het nauwe gat van de mooring te halen, klimt een aardige Duitser in z’n dinghy en neemt het van mij over: we liggen eindelijk vast!

Vermoeid van de overtocht en deze enerverende dag, duik ik de kombuis in en tover weer wat voedsel op tafel. Glas wijn er bij en pfff!! Morgen weer een dag!

De volgende ochtend gaan we met onze Dirk naar de wal en klaren in. Overal maar in- en uitklaren. Je ontkomt er niet aan en ondertussen zijn onze paspoorten al aardig verrijkt met een verzameling stempels. Hebben we alles bij ons? We gaan.
Het instappen in Dirk blijft toch wel een kunstje op zich, zeker met wat golfslag. Het lijkt soms wel de cakewalk op de kermis. Ik heb wel bij andere zeilers gemerkt dat hoe steviger en hoger de dinghy is, je makkelijker in- en uitstapt. Onze Dirk is nog niet versleten, dus we doen het er mee. Tenslotte heb ik er toch ook het hachelijke avontuur op Barbuda en Saba mee overleefd (zie blog maart 2017).

 

We tuffen richting haventje en zien op een zeilschip een Nederlandse vlag wapperen.
“Hé kijk!! De Foxy Lady!!” roep ik enthousiast. Rick, de schipper van deze Lady, Remco de first mate en Jennifer de ‘allroundster’ hebben we in de Tobago Cays ontmoet. Ze kwamen even bij Isabella aan boord om de groeten over te brengen van SY Gwelan 😀 Altijd gezellig!! RR&J zijn sportieve enthousiaste jonge zeilers en duikers. Hoe geweldig is het niet om op deze leeftijd (+/- 30+) een wereldomzeiling te maken! We maken een kort praatje en spreken af om aan het eind van de middag even te borrelen. Ben je nieuwsgierig naar hun prachtige reis? Ga dan naar http://sailingthefoxylady.com

 

 

Na het inklaren huren we voor een middagje een auto en toeren we over dit schitterde kleine eilandje langs de smalle kuststrook die het Pekelmeer afscheidt van de zee. We bezichtigen de rond 1850 gebouwde kleine slavenhuisjes en zijn verwonderd over de paar vierkante meters die de slavenfamilies tot hun beschikking hadden.

 

In een van de huisjes kruip ik door een kleine opening naar binnen en kan er niet staan. Gehurkt kijk ik rond en besef dat hier met moeite maar drie ‘Elises’ inpassen en Elise kennende zijn dit er voor deze krappe ruimte twee teveel 😉 En dan te bedenken dat hier soms wel 6 slaven in sliepen!

 

De zoutpannen zijn roze gekleurd als gevolg van de concentratie algen die daar invloed op heeft. Hoe zouter hoe roder de kleur van het zout. De slaven liepen met hun blote voeten door het zout en hakten daar de massa los om het in zakken op hun hoofd naar de kleine bootjes te brengen die het weer naar de grote schepen verderop vervoerden. Je hoeft geen genie te zijn om te bedenken dat menig slaaf daar blind rondliep. Ogen die opgevreten werden door het zout.

 

Indrukken doe je overal op en de ene indruk vervliegt en de andere blijft hangen, maakt weer plaats voor een nog diepere indruk en ga zo maar door.

We borrelen met RR&J en brouwen het plan om de volgende dag met z’n vijfjes op drie scooters naar Rincon te toeren, de voormalige nederzetting van de slaven. Er wordt die dag een soort van vrijheidsfeest gevierd en het belooft een gezellige boel te worden. We zien geen reden om niet te gaan 😀

 

Ik voel me weer 16 als ik bij Hans achterop door de knoek over de bonkige weggetjes rijd. Voor ons tuffen RR&J en komt het regelmatig tot een wedstrijdje wie het hardst kan. Het is heerlijk om die breedlachende gezichten te zien! We slingeren langs Queens Highway richting het Gotomeer en spotten de roze Flamingo’s die met hun kopjes ondersteboven in het water naar voedsel zoeken. Voedsel die hun veren prachtig roze kleuren. En dan komen we aan in Rincon.

 

 

Rincon is een gehuchtje van niks, maar alles lijkt uit de kast te zijn gehaald om het feest optimaal te laten slagen. Er worden spelletjes gespeeld en ik heb zin om mee te doen met een spel touwtrekken. Nu eens even letterlijk hiermee aan de slag 😉 Even kijken de andere deelnemers verbaast op als ze zien dat die ‘witte-lange-vrouw’ meedoet, maar al snel vinden ze het leuk. Met alle macht trek ik mee en ‘onze’ groep wint. Hoe kan het anders 😉

 

Dan verschijnen er grote trucks met bouwwerken waarop de grootste speakers ‘ever shown’, staan opgestapeld en rijden langzaam door de straat. Een herrie van jewelste breekt uit en een kleurrijke optocht volgt. Elke groep heeft z’n eigen truck met een overkill aan decibel. Met m’n vingers in mijn oren loop ik richting uitgang van de straat. Dit geweld is teveel.

 

 

 

We rijden verder met R&J voorop en Rick rijdt achteraan. Na een blik op Boca Onima, de noordkust, en wat rotstekeningen die door de Indianen zijn achtergelaten kiezen we voor een bijna onbegaanbare zandweg. We hotsen en botsen en veroorzaken zoveel stof dat het Rick z’n zicht belemmert en er zelfs stof achter zijn lenzen komt. We moeten stoppen. Hij maakt de lenzen schoon met wat spuug. Dat lijkt me niet de beste methode, maar een andere hebben we niet. En dan laat hij een lens in het mulle zand vallen. Wat een ellende! Met een oogafwijking van bijna —4 valt er lastig nog wat te zien! Als door een wonder ziet Remco de lens liggen. Weer een klodder spuug en de lens wordt teruggeplaatst op de oogbol. Spuug is nog altijd beter dan zout. Karren maar weer! Het leed is geleden!

 

De bijzonder geslaagde dag eindigt in Kralendijk. We leveren de scooters in en genieten op een terras nog een poosje na. We hebben dikke pret en delen herinneringen over sketches van humoristische cabaretiers zoals Jiskefet en anderen. De toekomstige vaarplannen worden nog eens van alle kanten belicht, compleet met de voor- en nadelen. Het is goed om hierover met andere zeilers te communiceren. Je pakt er altijd wel iets van mee, al is het maar dat je bevestigd wordt in de juiste keuze van je eigen plan.

We nemen afscheid. Morgenvroeg vertrekken we bij zonsopkomst en de kans is maar al te groot dat RR&J dan nog maar net horizontaal in hun kooi liggen. Geen uitzwaaipartij, maar wat we vandaag hebben beleefd kan niet meer stuk!! Machtige mensen die RR&J. Wie gaan we op Curacao ontmoeten?

 

 

Onderstaande link is een filmpje over Isabella ontmoet dolfijnen

https://youtu.be/ibLwWjjv03s