Curaçao en dan?

 

 

 

na een aantal maanden in Nederland te zijn geweest, vliegen we 20 januari 2018 weer terug naar Curaçao. Immers: Isabella gaat begin mei dit jaar op transport in St. Thomas, een van de US-Virgin Islands. Daar zal ze op een containerschip getakeld worden om naar Southampton (Eng) te worden verscheept. Het is dus wachten op een goed weather window om Isabella van Curaçao naar Sint Thomas te zeilen.
Het weather window neemt een loopje met ons, want het waait hard hier op Curaçao, squall’s rennen elkaar voorbij en zelfs de eilandbewoners zeggen dat het de laatste tijd erg veel regent. Dat hebben we gemerkt! ’s-Nachts worden we in bed bij herhaling gewekt door een plens regen die via het open dekluik op ons hoofd neerstort. Snel een buikspieroefening starten om de grepen van het raam te kunnen pakken en het luik dicht te trekken. Kwartiertje wachten en het dekraam kan weer open. Plof!! Daar zakt mijn hoofd weer in m’n kussen en probeer ik de slaap te hervatten, wat soms wel, maar vaak niet lukt.

De regen zorgt ook weer voor mooie plaatjes met een regenboog:

 

 

en op andere momenten zorgt de regen dat de vervuiling neerdaalt op de veroorzaker…

 

 

 

Het voelt vreemd en beslist niet leuk om Isabella naar de eindstreep te begeleiden. Wil ik dit dan wel? Ach… je bent ergens aan begonnen toch? Het is vooral ook genieten zo te leven op Isabella. Er is namelijk een zeker ‘ritme van de dag’:
7 uur gaat de wekker en kruipt Hans z’n kooi uit. Een tel later hoor ik een grote plons: Hans gaat zwemmen. Na tien minuten volg ik pas. Het is namelijk zo heerlijk om nog even in bed na te ‘sudderen’ en alle beenruimte te nemen die je lijf feitelijk nodig heeft.
Het havenwater is doorgaans niet echt lekker schoon om in te zwemmen, maar hier op Seru Boca Marina valt het erg mee. Bovendien is na een douche het lijf weer fris en geurig. Dan een ontbijtje en daarna de hele ochtend klussen. De kapitein vindt nu eenmaal dat er eerst gewerkt en pas daarna gerelaxt kan worden aan boord.

 

 

We hebben ieder ons ‘To-Do-Lijstje’ en gek genoeg komt daar tussendoor telkens een ‘to-do-tje’ bij. Om half tien ’s-morgens druipt bij het koperpoetsen het lichaamsvocht alweer via mijn neus naar mijn kin tot lager. De zin in koffie met beboterde ontbijtkoek neemt toe en ik beloof mezelf een pauze in de kuip. De kapitein ploegt voort en neemt tussendoor een slok van het hete zwart. Ik volg hem met mijn ogen en ik weet al wat zijn plannen verder zijn: shipmate (c’est moi) kan om 12 uur boterhammen maken, thee zetten, daarna ieder een uurtje siësta houden en dan samen naar het strand. Boek mee, zwemmen, lezen, babbelen met vreemde mensen die dan eigenlijk niet heel veel anders zijn dan alle andere mensen die we al kennen en dus ook niet zo vreemd meer.

 

 

 

 

 

Ook af en toe een keertje uit eten aan het strand en een tochtje naar andere bezienswaardigheden zoals carnavalsoptocht (die 6 uur te laat kwam en wij dus al vertrokken waren!).

We genieten van de vrijheid die we hebben gekregen van vrienden Bernadette en Bert, doordat zij aan ons hun auto hebben uitgeleend. Super tof! Zo kunnen we in Willemstad de noodzakelijk bootonderdelen en boodschappen halen en ons verbazen over de man bij de uitgang die je kassabon met je boodschappen checkt. Life is good!!

 

Curaçao heeft gelukkig nog een groot stuk van zijn authenticiteit behouden. Dit in tegenstelling tot Aruba, dat in de loop der jaren tot een groot en vooral Amerikaans toeristisch oord is uitgegroeid. Het unieke zit hem mogelijk in het tamelijke verval van huizen en gebouwen, de stoffige wegen en straten, het geschuifel van de locals, in hun rust en geen haast. In de taal Papiamento komt de uitdrukking ‘te-laat’ dan ook niet voor…
Er zijn dagen dat we toch ook ieder ons eigen plekje nodig hebben. Niet op elkaars lip willen zitten. Hans gaat dan alleen zwemmen en ik ga schrijven, lezen of de Christoffelberg beklimmen.

 

 

 

Het leven hier lijkt wel te vervliegen. Als een fles rum die de alcoholist aan zijn mond zet: je neemt de tijd tot je, maar je hebt het op een gegeven moment niet meer door. De tijd lost op in het ritueel van de dag en ik bemerk dat ik al aardig gewend ben aan de zon, de warmte, het tempo van de dag en de gesprekken die ik met mezelf voer. Ik klim nog eens een berg op en check de top van de mast van Isabella. Het lijkt allemaal maar heel gewoon…

 

 

 

Hans kijkt dagelijks naar het weather window en ziet na drie weken dat het window zich geleidelijk verschuift naar beter weer. En dan opeens is er zijn vreugdevolle kreet: “Er is een mooi weather window op komst!” Ik kijk met hem mee en het ziet er inderdaad goed uit! Nu nog iemand die met ons wil meezeilen, want het belooft een zware tocht te worden. Harde wind en hoge golven met de wind uit het Noord-oosten. Dat wordt minstens vijf dagen ‘aan de wind’ zeilen. Een extra handje kunnen we daarom wel gebruiken.
Wanneer Hans terugkomt van een van zijn zwemtochtjes heeft hij goed nieuws! Hij heeft twee zeilers ontmoet! Bart en Lisette. Leuke enthousiaste mensen die elkaar tijdens hun marineopleiding (KIM) hebben leren kennen en nu met hun partners op Curaçao wonen. En voor ons belangrijk: ze kunnen zeilen en willen graag met ons mee! Ze komen aan boord van Isabella om de kennismaking voort te zetten en dat is het begin van een nieuw avontuur! Voor Bart en Lisette, maar zeker ook voor ons! Zomaar twee opvarenden mee, zomaar dubbel proviand inslaan, zomaar voor vier man koken, zomaar niet meer in adam- en evakostuum kunnen rondlopen, zomaar met vier mensen op 12 meter schip wonen i.p.v. met elkaar. Dat zal wennen zijn! Maar we zien er niet tegenop. De herkenning in elkaar doordat we toch eenzelfde achtergrond delen (marine/defensie), schept direct een soort van band. Je kent het taalgebruik, je herkent het in ‘protocollen’ denken, je herkent het goedkeuren van de aanwezigheid van de kapitein met zijn orders. Het is goed zo en na een heerlijke lunch, het uitklaren bij customs en immigration, spreken we af voor morgenvroeg, vrijdag 23 februari bij Isabella. Dan volgt voor de tweede keer een ‘rondje schip’ en neemt ieder zijn/haar plekje in. Half twaalf trossen los en koersen we via klein Curaçao, een klein eilandje hier in de buurt waar je snorkelend kunt genieten van het zeeleven onder water, richting Sint Maarten. Daar schijnt de ellende die orkaan Irma heeft veroorzaakt nog volop aanwezig te zijn. We gaan het zien. Wie weet over vijf dagen, over zes dagen? Of heeft het weather window nog verrassingen voor ons??