Curaçao

 

 

 

Curaçao, aug. 2017

We varen langs een exclusief uitziend resort met een smal wit strandje en keurig in een rij staande palmbomen. ‘Saai’ is het woord dat als eerste in me opkomt. Even iets verder is de ingang van het Spaanse water en om de hoek van het vaarwater ligt de haven. De havenmeester geeft geen gehoor aan onze oproep via de marifoon. We leggen Isabella aan op de eerste de beste vrije steiger. Straks maar even kijken waar we mogen liggen.

Het feest van in een haven liggen is de heerlijke douche! Net zolang totdat ik bijna opgelost als een suikerklontje in warme thee door het afvoerputje verdwijn, sta ik met m’n lange haren onder die lauwe harde straal. Ik beloof mezelf hierop minstens twee keer per dag te trakteren!

We leggen contact met familie in Nederland en op Curaçao met vrienden Bert en Bernadette. Er moet nogal wat geregeld worden om Isabella een paar maanden hier achter te laten. Ze moet in depot wat betekent dat we er vanaf die dag niet meer mee mogen varen. Het kan niet anders, want de duur van haar verblijf hier is langer dan drie maanden en zo voorkomen we dat we invoerrechten voor Isabella moeten betalen. Op pad dan maar.
We kunnen de auto van B&B lenen! Super blij hiermee rijden we naar Willemstad en zoeken de twee kantoren op die, hoe kan het ook anders, ver uit elkaar liggen. De papierwinkel begint opnieuw en staan we op verschillende plaatsen geduldig te wachten tot alle stempels, zegels en formulieren weer zijn geregeld.

De eilandbewoners zijn gek op gokken en op bijna elke hoek van de straat vind je wel een kiosk waar je loten kunt kopen. Merkwaardig… waar zou dit gebruik vandaan komen?

 

 

In Willemstad herken ik de straat waar ik een eeuw geleden met m’n kleine spruit Roeland van anderhalf aan het rondneuzen was. Snel een fotootje maken en weer verder lopen. Je hoort er Nederlands spreken, Engels, Papiamento, Spaans en dan horen we een verbaasde “Elise?? Hans??” Herkenbaar van de foto die hij me toestuurde zie ik de piloot van het Coastguard Aircraft team, Richard Kampert.  Richard had de website Isabella gegoogled en de foto’s bekeken. Zodoende herkende hij ons. Wat een toevallige en leuke ontmoeting! We babbelen wat en vervolgen ons pad richting het reisbureau. Er moeten tickets worden gekocht.

 

 

Als alle klussen geklaard zijn vertrekken we naar Nederland. In een maand tijd nemen we afscheid van Marion (zie blog ‘Fan’), kopen we ieder een auto, start ik met parttime werk als VSggz, sjokken we van zomerhuisje naar zomerhuisje omdat Hans’ en mijn huis zijn verhuurd, bezoeken we ieder onze kinderen en verwelkomen het eerste kleinkind van Hans. Een klein schattig meisje.
Het voelt vreemd om na acht maanden weer in Nederland te zijn. De drukte die het met zich meebrengt past niet meer bij mij. De laatste maanden heb ik zó genoten van het leven op Isabella. Opvallend is hoe vol de agenda’s van anderen zijn en opvallend is dat die van ons ook opeens weer vollopen. Het lijkt wel alsof we hier ‘nodig’ zijn.
Het is dan dat Hans voorstelt om Isabella in de verkoop te zetten en naar een huis te zoeken. Het plan voor de wereldomzeiling verdwijnt in een la en komt er niet meer uit.

Veranderde plannen vergen actie om ze te realiseren. We vliegen terug naar Curaçao om e.e.a. te regelen.

 

 

 

We huren een auto en met een biertje in ons hand, zoals een echte Curaçaoënaar betaamt, rijden we onder de heldere sterrenhemel en een halve maan omhuld door een prachtige halo-ring, richting Seru Boca Marina. Daar ligt ze. In het schemerlicht van de halve maan en het spaarzame lichtje van de steiger, glanst de boeg van Isabella. Ze ligt met de voorsteven naar ons gericht en er bekruipt me een gevoel, nee een besef, dat dit prachtige schip een merrie is. Ons betrouwbare, prachtige paard dat ons over de Atlantische Oceaan heeft gebracht. Veilig en stabiel, krachtig en voor geen kleintje vervaard, moedig en speels tussen de meters hoge golven, spelend met dolfijnen en rustig dobberend tussen de walvissen. Ze is een pracht en ik voel een zoute parel langs mijn wang rollen. Wie zegt dat Isabella dood materiaal is van polyester met RVS, die liegt. Isabella LEEFT!!

“Wat is ze mooi hè?”, hoor ik Hans zeggen. Ik krijg amper geluid uit mijn dikke emotievolle keel. “Hujah”, piep ik, “Zó prachtig!!”
Hans pakt mijn hand. “Ja meis… het leven gaat door…”
Ik weet wat hij wil zeggen, maar ik wil het niet horen. Ik wil de droom vasthouden en alle minder glorieuze en onromantische momenten van het afgelopen jaar voor het gemak maar even vergeten. Het was immers toch ook genieten?!!
Ook al is er te weinig licht; ik maak een foto van Isabella, wetend dat ik dit moment wil koesteren.

Isabella ligt onder een dikke, ja echt dikke, laag stof. Iemand heeft hier zijn stofzuigerzak uitgeklopt. Daar lijkt het op. In werkelijkheid is het stof van de berg waarachter de haven Suru Boca Marina ligt. Een klusje voor morgen. Nu eerst het bed opmaken, douchen en morgen verder zien.

Morgen bestaat uit het grondig afspoelen van het dek. Een klus voor Hans. Voor mij is er benedendeks heel wat te doen. Heerlijk in die hitte! Niet dus. Na een minuut druipt het zweet uit mijn poriën en plakt het weinige textiel dat ik aan heb als een vloeipapiertje op mijn lijf. Bah!!

Na een ochtend hard werken ploffen we neer in de kuip. We hebben besloten om ons aan te passen aan het ritme van dit stukje tropisch Nederland. Het werk zit er voor vandaag op en begeven ons alweer naar de douche.

De dagen rijgen zich aaneen. Dagen van geen wind of een klein zuchtje wind, als gevolg van de orkaan Irma die op komst is. Irma koerst op de bovenwindse eilanden af en laat zoals al haar voorgangers, de benedenwindse eilanden met rust. Dit heeft tot gevolg dat het ongekend heet wordt op Curaçao.

 

 

Elke ochtend staan we vroeg op, klussen we een beetje en rijden ’s-middags naar een rustig strandje. Behalve deze donderdag. Vandaag staat de wedstrijd Oranje v/s Frankrijk op het programma. Van B&B hebben we gehoord dat de Netto bar op Otrabanda een typisch lokaal kroegje is waar je voetbal kunt kijken. Wij dr op af!
De Netto bar is een piepklein kroegje met van allerlei leuk spul tegen de muur en op de bar. Hans vraagt aan de oude barkeeper of hij ook de TV aanzet om naar de wedstrijd te kijken. Met een blik van ‘Ikke-nie-begrijpen’ zegt de man dat hij geen muntjes heeft voor de jukebox. Hans kijkt verbaast en stelt nog eens de vraag rondom de voetbalwedstrijd, maar alweer antwoordt de man dat hij geen muntjes heeft voor de jukebox. We geven het op en steken de straat over naar het sportcafé. Daar hangen kingsize posters van vRobben, Cruijff en andere voetbalgrootheden en jazeker, zegt de eigenaar volmondig, zeker gaat de zender over naar Oranje v/s Frankrijk. Mooi zo. We bestellen twee ijskoude gingerale’s en tellen af: nog twee uur te gaan voordat de wedstrijd begint… Tja.. we willen wel een stoel natuurlijk 🙂

 

Dan begint de wedstrijd Oranje vs Frankrijk zonder geluid. We klagen niet. De wedstrijd zien alleen al is om te huilen en ontlokt mij te zeggen dat de spelers mogen verdienen naar prestatie: nul. Na een paar uur stappen we gedesillusioneerd op. Wat een flut wedstrijd!

 

 

 

We toeren richting West-punt wanneer ik een bordje zie met de tekst: original museum of the slavery. “Stop!!”, roep ik snel. “Stop dan!!”, zeg ik na een seconde alweer.
“Wat is er dan?”, vraagt Hans verbaast. “Daar is een museumpje met een echt Kunuku huisje. Dat wil ik zien van binnen! Ga je mee terug?”
“Schat, ik heb die huisjes al zo vaak gezien! Je ziet er niks aan”.
“Ja, maar dit is een museum! Wil je dat dan niet zien?”
“Ga jij maar alleen. Ik blijf wel in de auto”.
Ik stribbel niet meer tegen zoals een paar maanden geleden in de hoop Hans over te kunnen halen om mee te gaan. Als hij niet wil, dan ga ik alleen.

 

 

Ik stap het terreintje op en zie een donkere Curaçaose vrouw in traditionele kleding met een lange bezem as uit een oven vegen. De resten as en stof vliegen om haar hoofd. Ze vertelt aan een groep vrouwen hoe de slaven met deze oven brood bakten. Wanneer de groep doorloopt naar hun workshop ‘brood bakken’, loop ik naar de vrouw en begin een praatje. Een lang en geen onbekend verhaal over de slavernij volgt. Hoe de bazen de slaven martelden wanneer er iets niet naar hun zin was. Hoe ze op hete kolen een ijzeren bout verhitte om fraaie plooitjes in de dresses van de missies te strijken. En wee degene die de jurk daardoor weer smerig maakten of er per ongeluk een bruine schroeivlek op achterliet.
De ogen van de vrouw verraden het leed wat haar familie is aangedaan. Ze neemt me mee naar een beeltenis van hun geketende leider Tula en vertelt me dat zijn geest nog bij hen is en niet eerder rust heeft dan vanaf de dag dat al zijn afstammelingen ook geestelijk vrij zijn. Ze kijkt me aan en haar ogen lijken donkerder te worden. Ik zie dat ze het leed van haar voorouders nog bij zich draagt en ik ben ontroerd en schaam me voor wat de blanke mens hun donkere medemens ooit heeft aangedaan. Ik vraag of ik haar een hug mag geven en dat mag. Wat een bijzondere ontmoeting!

 

 

 

Isabella wordt grondig schoongemaakt, kussens geklopt, staal gepoetst, wassen gedraaid en de watertank opgetopt. De koelkast moet leeg en we hebben daar een gretige afnemer voor gevonden. P&D uit de USA zien de bodem van hun scheepskas naderen en zijn blij met alles wat er binnenkomt.

Dan komt de man met zijn fototoestel en graast met zijn ogen Isabella af. Klik-klik-klik, doet het apparaat. “Kan dit even opzij?” vraagt de man en met tegenzin doe ik wat me wordt gevraagd. Hans spreekt een prijs af en zegt er geen cent minder voor te willen hebben. Als ze niet wordt verkocht, varen we haar nog een stukje verder.
Ik zie wel.

Nog net zien we op de Curaçaose TV de eerste beelden van de ravage die orkaan Irma op de noordelijke Caribische eilanden heeft toegebracht. Een drang om te helpen voel ik zeker, maar het rationele gedeelte van mijn hersenen is op dit moment toch sterker dan het emotionele stukje. We moeten terug naar Nederland. Mijn huis is uit de verhuur en mijn spullen kunnen weer uit de opslag. Mijn eerste kleinkindje kondigt zich aan en zal ik beslist even van willen genieten!!

Dag Isabella! Tot in januari 2018! Dan zien we elkaar weer!