St Maarten & Mooi Saba, Saba….

Als St Maarten in zicht is, hangt Hans de tė grote vlaggen van Brabant en Boxtel op. Ze wapperen vrolijk heen en weer wanneer we Simpson bay binnenlopen en kijken uit naar de bemanning van Blue Spirit, de Boxtelse zeilers die in 2015 zijn vertrokken.

 

 

 

We gooien het anker uit en kijken eens om ons heen. Na een klein uurtje zien we over de knokige golven een dinghy dichterbij komen en zit Brigit uitbundig te zwaaien. “HOI!!”, klinkt het in koor. Het weerzien is warm en het besef dat we nu echt weer met elkaar aan tafel zitten, voelt een tikje ongeloofwaardig. Brigit had de bubbels al koud staan en we kletsen er op los.

 

 

Er worden plannen gemaakt en hebben reuze veel zin om de komende tijd elkaar weer vaker te zien. Een mooie toeval is dat René een bb-motor van 6pk te koop heeft. Precies goed genoeg voor onze kleine dinghy. Die nemen we van hem over! En dan eerst St. Maarten verkennen en dat begint al goed met de regatta! Temidden van talrijke zeilschepen, zeilen we vanaf Simpson bay richting Marigot bay.

 

We hebben een week ‘eiland verkennen’ voor de boeg, samen met de dochter van Hans en haar verloofde. Het belooft een echte ‘verwenweek van papa’ voor Barbara te worden. Als het jonge verliefde stel aan boord komt, is binnen een half uur duidelijk dat de een nog zieker van de deining wordt dan de andere. We besluiten Isabella te verplaatsen naar Marigot-Lagoon. Een bijna overvolle lagoon die (zeil)schepen aardig beschut tegen swell en andere vervelende deiningen. En wie ligt daar ook? Ja! De Gwelan! Dat is gezellig! De ‘agenda’, die we anders zo verfoeien, lijkt weer bijna volgeboekt met leuke afspraakjes!

Barbara is deze week onze reisleidster en heeft voor elke dag een autoroute uitgezet. We bezoeken het franse gedeelte en het Nederlandse gedeelte en we moeten eerlijke bekennen dat we het franse gedeelte toch leuker vinden. Authentiek, vriendelijke mensen, stukken goedkoper dan het Nederlandse gedeelte en: heerlijk brood!!

We kopen stokbroodjes met franse kaas en wat lekkere drankjes om dit tussen de middag op een van de witte strandjes te verschalken. De baaitjes van St. Maarten zijn naar mijn idee wel allemaal identiek en zorgt voor een algemeen beeld cq herinnering aan dit eiland. Of zou dat komen omdat we de baaitjes vanaf de wal hebben bekeken? Hans geniet in ieder geval van het weerzien met zijn dochter en ik kan me zo goed voorstellen dat dit heerlijk moet zijn!! Wat zou ik graag een van mijn kinderen in mijn armen sluiten!! Maar ik moet nog even wachten en dan eindelijk na 8 maanden mag ik ook!! Aftellen dus…

 

Het is een heerlijke week met op één na, elke avond een ander restaurantje. Verwennerij dus ook voor mij! We verwonderen ons over hoe het jonge stel zo intens gelukkig met elkaar optrekt en zijn heel blij voor ze. Dit tortelduivenkoppeltje gaat het zeker héél lang redden met elkaar.

En dan is deze week alweer bijna voorbij. We rijden nog even naar het smalle strookje strand waar vliegtuigen rakelings over de hoofden van badgasten scheren, om 25 meter verderop te landen. Het is een waar spektakel! Ik kan er als vliegtuigfreak geen genoeg van krijgen en ben al snel m’n drie reisgenoten van deze week kwijt. Of liever gezegd: ik heb geen oog meer voor ze. Dit is fantastisch! Het jagende geluid, de snelheid van de planes en de luchtverplaatsing waarvoor iedereen middels grote borden wordt gewaarschuwd vanwege het gevaar dat je omver wordt geblazen! Iets in mij zegt dat ik hier toch niet een uur kan blijven kwijlen en ga op zoek naar de anderen. En dan is het de volgende dag alweer tijd om afscheid te nemen en zwaaien we ze op het vliegveld uit. Tot over een poosje weer! Tot over twee en halve maand!

Hieronder een YouTube filmpje van het strand bij het vliegveld

https://www.youtube.com/watch?v=SVk0ZTIC1L4

 

We hebben nog een paar dagen tegoed op St. Maarten en bezoeken de Gwelan en Blue Spirit. Ondanks alle gezelligheid moeten we opnieuw afscheid van elkaar nemen. Zoals eerder gezegd: ieder scheepje vaart zijn eigen koers. Dit klinkt en voelt wat eenzaam en verlaten, maar zo is het zeilersleven: je bent en blijft op jezelf en daar kies je ook voor. Het past bij je. Het is ook daarom zo belangrijk dat je het samen aan boord goed met elkaar kunt vinden. Dat je naast passie voor elkaar ook passie voelt met elkaar voor het zeilen, het samen onderweg zijn.
Blue Spirit besluit om eerst de baaitjes van St. Maarten vanuit het water te verkennen alvorens door te zeilen naar andere prachtige eilanden. Gwelan wil liever geen hoogte verliezen en besluit richting Antiqua te koersen. Gelukkig zijn Hans en ik het met elkaar eens: Saba MOETEN we gezien hebben! Het voelt zoals het gezegde ons vertelt: eerst Rome zien en dan sterven.

 

SABA!

Ik neem contact op met mijn zeer gewaarde oud collega Roy. Hij en zijn vriendin wonen sinds een klein jaar op Saba om de functie van verpleegkundig specialist ggz te implementeren. Super leuk om hier in de Carieb een oud top collega te treffen! Na wat appjes heen en weer komt Roy op het goeie idee om naar St. Maarten te vliegen en samen naar Saba te zeilen. Zo gezegd zo gedaan en het is op een zondagochtend half acht dat ik met Dirk (onze dinghy) door het haventje scheur om Roy en Aleksandra op te halen. Wat een leuk weerzien! Wie had dit ooit gedacht toen hij jaren terug op de gesloten opname afdeling een casus kwam bespreken?
De zeiltocht naar Saba begint, en ook al zien we Saba al liggen, het zal nog zeker 6 uur zeilen zijn voordat we voet aan land kunnen zetten. En die zes uur is net even te lang voor Aleksandra. Ook zij is niet bestand tegen het deinen en zoekt de rust op het achterdek waar ze de hele tocht als een ziek vogeltje toch een beetje geniet van Roy die op een zeilschip helemaal in zijn element is.

Saba komt dichterbij en lijkt eerst nog op een grijze slagroomtoef die zo uit de oceaan rijst. Het is dus waar: veel oppervlakte vanwege de hoogte, maar qua omtrek niet zo groot. Wanneer we de kleuren van Saba kunnen herkennen word ik blij verrast door de groet van de Roodsnavel Keerkringsvogels. Een viertal vliegt op ons af en daar is het ijle kreetje weer dat ik van ze opving temidden van de Atlantische oceaan! Wat een prachtige vogels en wat een mooie ontmoeting weer! Hier nestelen ze dus! Wow! Ik geniet!

 

De zee rond Saba is onrustig en Hans heeft zijn huiswerk alweer goed gedaan: we gaan ankeren bij Ladderbay. Daar is het water het meest rustig. Maar eerst Roy en Aleksandra aan wal zetten en leggen aan in het kleine haventje. De zee is immers te ruw om met Dirk naar de wal te tuffen.
We varen door naar Ladderbay, een klein stukje van hooguit tien minuten, dat bij het haventje ‘om de hoek’ ligt. Het verschil in deining is direct merkbaar en voelt beter aan. Eten koken in een schommel heb ik namelijk voorlopig wel gehad. Ladderbay is mooi! Geen glooiende gele stranden, maar direct uit het water rijst de met diverse groene planten en bomen beklede klif van Saba op. We pakken een mooring en liggen zo vast als een huis.
Met de laatste minuten van provider Chippie brengen we onze kinderen op de hoogte waar we zijn en spreken met Roy af dat we morgen naar de wal komen. Maar daar steekt de wind een stokje voor. Het is niet langer rustig in Ladderbay en na een nacht als sjoelschijven in ons bed te hebben gegleden en bij controle op het dek in de maanloze nacht niets bijzonders te hebben gezien, ziet Hans bij de eerste zonnestralen dat Isabella toch is verplaatst. Hij kijkt nog eens en ziet dat het niet Isabella is, maar onze ‘buurman’. Een ongeveer even groot zeilschip als Isabella is van de mooring los en drijft af richting de rosten. “Elise kom eens kijken!”, roept Hans luid boven de wind uit. “Kijk daar eens! Dat schip is los en er is niemand aan boord!”
“Laten we de dinghy pakken en er naar toe gaan!”, roep ik naar Hans. “Dan trekken we haar terug naar de mooring!”
“Dat is een zinloze actie lief, wij met onze dinghy in deze golven met deze wind! Zie je het al voor je? Dat wordt een gevecht dat wil je niet weten! Dat gaan we verliezen!” stelt hij beslist. “Nee lief, we brengen onszelf niet in gevaar!”
Ik weet dat hij gelijk heeft, maar het is zó’n triest gezicht om het schip richting haar ‘dood’ te zien afdrijven. Snel nemen we via VHF16 met de marifoon contact op met de havenmeester, de marine patrol en alle ‘belangrijke figuren’ waarvan we vermoeden dat ze iets voor het schip kunnen betekenen. Maar aan de andere kant van de lijn blijft het stil. Niemand reageert. Hans blijft proberen en we horen dat een ander zeilschip dat ook aan een mooring ligt, ook contact probeert te krijgen met bepaalde instanties. En dan komt er eindelijk een stem vanaf Saba-site, maar het is te laat. De mast van het schip klingelt, het schip slaat heen en weer en de eerste krakende en zuchtende geluiden van de aanraking met de rotswand bereiken ons. Dit wil je als eigenaar niet meemaken! Waar is die eigenaar eigenlijk? Laat je zomaar in dit weer je schip voor een paar dagen alleen achter? Kennelijk wel en we kunnen het ons ook voorstellen, want twee dagen eerder was het nog rustig. Maar hoe kan het schip zijn losgeraakt? Het zijn nieuwe moorings! Hans pakt de verrekijker en ziet op de boeg twee losse landvasten bungelen. De eigenaar heeft het schip met landvasten aan de mooring bevestigd en door het schavielen zijn de landvasten doorgesleten. Kapot, los, weg.
En dan zijn er de Amerikanen van de catamaran verderop die kennelijk nu ook wakker zijn en het schip zien liggen. Ook zij nemen via VHF16 contact op met eventuele ‘redders’. We stellen ze op de hoogte dat dit al is gebeurd. Met hun veel stevigere dinghy varen ze richting het schip, maar komen onverrichte zaken terug: geen redden meer aan.

 

Na ruim een uur komen er hulptroepen in de vorm van twee vissersbootjes, maar kunnen niets doen. Hoge golven slaat het schip heen en weer, kantelt het schip en draait het schip als een tolletje om haar as. Dan ligt het schip met de boeg naar de zee gekeerd en lijkt ze zich met elke krachtige golf verder de rotswand in te boren.
De Marine patrol neemt ook een kijkje. Kennelijk smeden ze met elkaar een reddingsactie en na nog meer verstreken tijd worden er twee lijnen aan het schip vastgebonden. Een aan de boeg en een aan de mast. De twee bootjes gaan ieder een kant op. Op het dek van het schip zien we twee figuurtjes staan. Wat zijn die van plan? De bootjes beginnen te trekken en te trekken. Het schip ligt behoorlijk schuin en lijkt van de rotsen los te komen Een kleine ruk zal het van haar plaats trekken. Dan plots knapt met een harde knal het voorste touw kapot. Het schip slingert terug en de figuurtjes verliezen hun evenwicht en glijden van het schip de zee in. OOHH!!! Wat een ramp!!! Vreselijk om te zien! Twee koppies komen boven water. Ze zijn in orde zo te zien. De vissersbootjes ondernemen geen tweede poging.
Ondertussen maak ik foto’s en filmpjes van dit vreselijke schouwspel. Wie weet kunnen we daar later de eigenaar mee van dienst zijn. Hans vat het idee op om de foto’s en filmpjes op een USB te zetten om het later aan te bieden. Hij roept een van de redders en de Marine patrol met jonge dame in blauw poloshirt vaart op ons af. Hij vertelt ze van de USB en vraagt of ze voor ons internet kan regelen, omdat we onze kinderen op de hoogte willen brengen dat met ons alles oké is. Hans schrijft een kort briefje met daarin het aanbod, het verzoek, onze telefoonnummers van deze regio en de naam van onze website. Hans gooit het kokertje richting jonge dame die het kokertje met briefje uit de zee vist. De USB geven we nog niet mee, omdat we niet willen dat die in verkeerde handen valt, bijvoorbeeld van de pers. We hopen de eigenaar zelf te ontmoeten.
De dag is voorbij en het schip ligt onveranderd tegen de rotswand geplakt. De vallen klingelen tegen de mast en zorgt er voor dat we regelmatig herinnerd worden aan haar aanwezigheid. Wanneer de nacht invalt zien we een klein lichtje branden op de plaats waar het geklingel vandaan komt. Het is het ankerlicht. Hoe wrang…

Hieronder een filmpje van het schip:

https://www.youtube.com/watch?v=ELGjBhxP0EY

 

 

Hans durft het aan om Isabella te verlaten en twee dagen lang Saba te verkennen. De zee is rustiger en onze mooring houdt het goed. Gekleed in enkel bikini en zwembroek stappen we met onze waterdichte bagage in Dirk. Op naar de wal! Bij de ‘hoek’ van Saba, tussen Ladderbay en de haven lijkt het of we ons hebben vergist. Hoge golven klotsen over de punt van Dirk en vult dit kleine rubberen bootje. Al snel staat er meer dan 15 cm water in Dirk en ik durf niet meer vooruit te kijken om te zien hoe nog meer golven trachten ons tot zinken te brengen. Met ingehouden kermen zit ik voorover gebogen te bedenken hoe ik m’n vege lijf moet redden wanneer we met Dirk voor de tweede keer over de kop zullen slaan.
“We zijn er bijna lief, nog 100 meter!” roept Hans geruststellend en herhaalt dit zinnetje na 10 minuten nog eens. Ik ken hem. Altijd optimistisch!
Aan wal kom ik tot besef dat we het wel hebben gered. Wat een onderneming hier om aan wal van ‘The Unspoiled Queen’ te komen! Vandaar dat ze nog ‘Unspoiled’ is, Saba. Zeilers met minder suïcidale neigingen slaan Saba over.

 

Na een telefoontje komt Roy ons ophalen en rijden we over ‘The Road’. De weg die volgens Nederland ondenkbaar was om aan te leggen en waarvan Saba zei: dit gaan we toch doen! The Road verving ‘The Ladder’, de meer dan 800 treden tellende trap in Ladderbay waar vroeger de voorraden werden aangesleept. The Road slingert met vlijmscherpe haarspeldbochten door het gebergte en je moet van goeie huize komen wil je hier zonder deuken of krassen doorheen rijden. Het verhaal gaat dat locals The Road het beste berijden na een paar glazen rum…

 

Thuis heeft Aleksandra de koffie klaar staan en maken we kennis met hondje Boris. Een super huisgenootje!
Saba staat bekend om haar vijf verschillende klimaatzones: van droog tot nat, van altijd zon tot bewolkt. Deze dag staat Sandy Cruz Trail op ons programma. Een wandeltocht van drie uur door het regenwoud en dat het regende was wel zeker. De top van de berg hult zich in een dokere wolk en het water valt recht naar beneden op de verschillende tinten groen blad. Hans snijdt twee grote bladeren af die we gebruiken als de hier bekende ‘Poormans Umbrella”. Het is een fantastisch mooie tocht waarbij taal nog teken van enig fauna en eindigt in de achtertuin van een riante villa. Daar prijkt een bordje met de begrijpelijke vraag of we niet hun ‘property’ willen betreden. Te laat: we zijn er al.

 

We zien een weg en lopen er naar toe. Op een van de kleine huisjes prijkt een bordje met de namen Els en Gied Mommers. Brabantser kan het bijna niet en nieuwsgierig kijkt Hans of hij de bewoner ziet. Hij heeft succes! Natuurlijk knoopt hij een praatje aan en worden we door Gied uitgenodigd om verder te komen. Achter het kleine geveltje blijkt een gigantisch groot complex te liggen. Een huis dat tegen de rotswand is gebouwd en verschillende verdiepingen met terrassen heeft. Gied vertelt wat over zijn verleden en ondertussen genieten we van het uitzicht dat adembenemend is, maar waarvan we ook vermoeden dat, wetende dat je op zo’n klein eiland woont, dat mooie uitzicht vervaagt en doet verlangen naar andere vergezichten.

 

genieten van het uitzicht

De avond wordt bij Roy en Aleksandra met gezelligheid gevuld en smullen we van een heerlijke BBQ-maaltijd! Nadat door het enigszins rijkelijk innemen van geestrijk vocht de remmen wat losser komen, pakt Hans de gitaar van Roy en brengt wat zojuist bedachte klanken ten gehore.

 

 

De tweede dag verkennen we Mount Scenery, welke naam ik aan het einde van de trip ombuig in Mount Slippery. Ondanks de aangelegde traptreden, of waarschijnlijk juist wel daardoor, maken we beide een lelijke val. Hans loopt aan de onbeveiligde zijkant van het pad wanneer een stuk aarde afbrokkelt en hij een lelijke val maakt van enkele meters naar beneden. Hij weet nog net een aantal lianen te pakken en kruipt weer omhoog. Behalve een gekneusd gevoel aan zijn heup, gelukkig geen ernstig letsel. Zelf verlies ik mijn evenwicht wanneer ik met m’n voet van een gladde steen glijd, daarmee een knak maak en de rest van de dag met een pijnlijk groot ei op m’n wreef loop. Hangt hier rond Saba pech in de lucht??

 

 

Naar het schijnt moeten we nog één hindernis overwinnen: op The Road komen we zonder benzine te staan. Na een half uurtje kunnen we doorrijden naar de haven. Daar wacht ons een volgende teleurstelling. Een onverlaat heeft Dirk van zijn plaats gehaald en aan een andere steiger gelegd waardoor de BB-motor onder de steiger terecht is gekomen en de versnelling is verbogen. Starten is een probleem en als ie start, kun je er niets mee. Isabella ligt buiten aan een mooring en de zee is alweer ruw. Gelukkig is de havenmeester bereidt om ons toestemming te geven om even met Isabella naar binnen te varen. Nu nog een lift zien te krijgen, maar die is snel gevonden. Roy en Hans stappen op Isabella en komen het haventje in. Roy is in zijn element en duikt in het havenwater om Dirk van de steiger naar Isabella te verslepen. We worden er vrolijk van en lachen. Boris kijkt hoe zijn baasje in het water spartelt en lijkt en ook een duik te willen nemen. Dan is het zover. We nemen afscheid en kijken terug op een paar mooie dagen Saba en de gezelligheid van Roy en Aleksandra.

 

We verlaten de haven en op dezelfde ‘Hoek’ van Saba worden we ingehaald door een Marine patrol bootje met daarin een jongeman van de marechaussee. Hij sommeert ons vaart te minderen en beveelt ons per omgaande terug te varen naar de haven. Dit is een grap en we glimlachen vriendelijk terug. Maar als een rasechte tucht- en orde handhaver herhaalt hij rechtopstaand met opgezette borst alweer zijn bevel. Het is dus geen grap. Ik bespeur toch een lichte onzekerheid in zijn stem en zeker ook in zijn mimiek.
Hans weigert terug te varen naar een mooring bij de haven en vraagt wat er aan de hand is. “U heeft niet zo’n vriendelijk briefje geschreven’, antwoordt de ordehandhaver. Wij weten van niets. Hans nodigt de man uit om aan boord te komen i.p.v. terug te moeten varen naar de haven. Hij stelt zich keurig voor en start direct op dwingende toon zijn relaas af. Zijn autoritaire en dominante houding staat hem hierin bij, denkt hij vast. Ik benoem zijn gedrag en stel voor dat hij op kalme wijze verder met ons in gesprek gaat, dat zal waarschijnlijk meer vruchten afwerpen. Hij kijkt me aan en ziet volgens mij sterretjes. In ieder geval is er geen duidelijke reactie van begrip op wat ik zeg. Ik vermoed dat hij tijdens de les ‘conflicthantering’ heeft zitten snurken. Wel, laat ik dan het praktijkvoorbeeld zijn, besluit ik.
Hij vraagt aan Hans vraagt om de USB en onze paspoorten die hij uiteraard kan inzien. Hij beweert dat we niet volgens de regels zijn uitgeklaard en dit morgen alsnog moeten doen en besluit onze paspoorten in te houden. Hans is zo verbaast en upset. Het klopt namelijk niet: we zijn al uitgeklaard en goed ook! We leggen ons er bij neer en spreken af dat we de volgende ochtend om 08uur bij de havenmeester zijn. Daar zullen dan ook de paspoorten liggen, de USB blijft bezit van de marechaussee. Dan neemt de man afscheid en steekt zijn hand toe, maar Hans heeft er al geen zin meer in om beleefdheden uit te wisselen. Ik krijg ook een hand en zie hem trillen. Wanneer ik dit benoem kijkt hij er naar, draait zijn hand om en zegt “Ja, een beetje”. Dat is mooi, dat hij dat toegeeft.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar de haven. Hans plaatst ons oude 2.3pk motortje op Dirk. Gelukkig start het ding direct en is Hans los van Isabella. Al snel valt de 2.3pk uit en dobbert hans op de woelige baren van de oceaan. Daar is geen peddelen tegen bestand. “Roep via de marifoon om hulp!!”’ schreeuwt Hans, maar dat had ik zelf ook al bedacht. Echter is er een herhaling van zetten: er reageert alweer niemand op VHF16. Ik stop vier vingers in m’n mond en fluit zo hard als ik kan, maar niemand lijkt impressed. Of het is te ver weg om het te horen. Tegen dat kabaal van die golven is toch ook niet in te gaan!?! Ik pak de scheepshoorn en blaas tot de gasfles bijna leeg is. En dan hoor ik iemand via de marifoon. “Iieiezabelllaaa… can i help youou??” YES!!! Snel doe ik uit de doeken wat er aan de hand is en de man belooft hulp te sturen. Een klein vissersschuitje tuft op Hans af die al bijna niet meer te zien is in de hoge golven.
Eenmaal op de kant is het lang wachten op de terugkomst van Hans. Even roept hij me via de marifoon op om te vertellen dat de marechaussee verzuimd heeft om de paspoorten te brengen en die nu naar het havenkantoor gebracht worden. Daar kun je dus op bouwen! Als hij dit ook met zijn vriendin zo doet, komt het vast wel goed.

Na een uur is Hans nog niet te bekennen. Inmiddels heb ik als internist gespeeld en is Isabella van binnen zo clean als maar zijn kan. De tijd kruipt voorbij. Waar hangt hij uit?
Het is half twaalf wanneer ik hem weer zie, in Dirk die gesleept wordt door een man van immigratie en customs. Wanneer Hans eenmaal aan boord is barst hij los en doet zijn verhaal over het onrecht dat hem is overkomen. De commissaris van politie wilde een gesprek met Hans op het politiebureau. Wat bleek? Er was aangifte tegen hem gedaan van afpersing en bedreiging, omdat we om internet hadden gevraagd in ruil voor de USB. Hoe kun je het verzinnen! Na een goed gesprek met de commissaris is het Hans duidelijk dat op Saba regelmatig afpersing en bedreiging wordt ingezet om doelen te bereiken. Om dit tegen te gaan is de commissaris met zijn team hard aan de slag gegaan om het te bestrijden en pakken ze alles aan wat daar maar enigszins naar riekt. Gelukkig is de aanklag ingetrokken.

Er zat ook nog een leuke kant aan het verhaal. De man in het vissersschuitje die Hans uit de hoge golven redde, wist wel wat hij als dank van Hans wilde hebben. “Jij bent toch die man van dat filmpje van die boot? Dat filmpje wil ik”. Laat die visser nou pech hebben…