#syisabella

Discriminatie

 

 

 

 

Het sinds een paar jaar in september terugkerende onderwerp ‘Zwarte Piet’ ligt (gelukkig) alweer een poosje achter ons. Dat het onderwerp nog niet tot een volledige consensus voor alle partijen is gekomen, mag duidelijk zijn en zal de discussie waarschijnlijk aanstaande september door de eerste pepernoten in de schappen weer opbloeien. Toch bevreemd mij deze discussie en tijdens de reis word ik telkens daaraan herinnerd. Discriminatie, waar dient het toe en sterker nog: waar leidt het toe?
Hoe zuidelijker we met Isabella de landen verkennen, hoe donkerder de mensen worden. Dat begint al in Spanje. De invloeden van Afrikaanse landen op de Portugese bevolking worden daar nog duidelijker. Langzaamaan verandert dan ook de cultuur en het tempo van het dagelijkse leven, en dat is mooi om te zien en te ervaren. Mensen leven meer op straat en de familiebanden lijken steviger dan bij ons, de blanke Noord-Europeanen. Je ziet mannen en vrouwen elkaar de hand schudden en omarmen, ja een enkele keer zelfs met de vingertoppen een kruisje slaan om hiermee direct daarna de lippen aan te raken.
Het was op Kaapverdië waar ik door een Kaapverdiaan met een donkere huid voor de eerste keer geconfronteerd werd met een discriminerende opmerking over een medemens met ook een donkere huid. Hij adviseerde ons niet naar een bepaald eiland te gaan, omdat daar geen betrouwbare mensen wonen. “Black people, much different like us”, zei hij. Ik vroeg me af waarom hij dit zo nadrukkelijk uitsprak en beeldde me in dat er niet zoveel verschil zou zijn tussen zijn huidskleur en die van de mensen op dat andere eiland.

 

Het gesprek was inmiddels al bij een volgend onderwerp en dus liet ik mijn bedenkingen bij de opmerking maar voor wat het was: een opmerking.
En dan was er de gids die verklaarde dat heel vroeger op het eiland alleen maar blanke mensen woonden en dat door de invloed van de slavernij hij nu een donkere huidskleur had. Anders zou hij ook blank zijn geweest. Alweer verbaasde ik me: was dit een excuus? Dat is toch onzin? Wat maakt het uit welke huidskleur je hebt?

 

We voeren naar andere eilanden en de mensen werden donkerder van huidskleur en ook kleiner. Ik voelde me een echte bleekscheet en besefte dat ik vanwege mijn huidskleur en lengte voor de plaatselijke bevolking een opvallend figuur moest zijn. Ik vond het dan ook grappig dat sommige vrouwen, met een lengte van ongeveer 150cm, mij met enige verbazing aankeken en dan mompelend voorbij liepen. Ja, zelfs een stap opzij zetten. Ik speek de taal niet, maar kon er wel uit begrijpen dat ze mij toch wel erg ‘Huge’ vonden. En gelijk hebben ze. Tegelijkertijd besefte ik me hoe het voor de mensen met een donkere huidskleur moet zijn in een land met overwegend ‘bleekscheten’: je voelt je anders. Je voelt je een uitzondering, een buitenstaander en dat is toch niet wat je wil. Je wilt aansluiting en één van ‘hen’ zijn. Ook al is het maar voor even.

 

 

Een vriendelijk woord, altijd beleefd blijven, mensen aankijken en op tijd weer de andere kant opkijken, zijn sleutelbegrippen voor een mooi contact met mensen uit ‘den vreemden’. En dat contact wil ik graag en zoek ik ook op. Ik zag mijn kans schoon toen bleek dat niemand van onze groep naast de chauffeur van het busje ging zitten. De stoel bleef leeg, terwijl je daar achter die voorruit toch het mooiste plekje van de bus hebt en belangrijker nog: contact met een bewoner van het eiland! Snel vroeg ik dan ook of iemand interesse had om naast de bestuurder te zitten.

 

 

De stoel naast de chauffeur werd deze dag voor mij en kreeg ik gedurende de dag een schat aan informatie over het eiland en de bevolking. Een paar dagen later was ik op weg naar de supermarkt en iemand riep mijn naam. Het was de chauffeur. Hij stak zijn hand toe, vroeg hoe het ging en wenste mij nog een mooie dag. Hoe mooi kan het contact tussen verschillende type huidkleuren zijn, tussen mensen zijn!! Als je maar interesse in de ander hebt en daar heb je de ‘Zwarte-Piet’ discussie niet voor nodig.

 

 

 

Oceaan nieuws!

Na 9 dagen zeilen met goede wind, gem. 120 mijl p.d., zijn we op de helft van de oceaan, die groter is dan je je kunt voorstellen!
Wie wel eens naar Engeland is gevaren, of Vlieland, is daar binnen een paar uurtjes en ziet korte golven. De golven van de oceaan zijn naar verhouding: breed en uitgestrekt! En hoe meer we naar het westen zeilen, hoe blauwer het water wordt.
Ook de lucht is zo heel anders dan in Nederland of op de Noordzee. Er zijn verschillende soorten wolken tegelijkertijd te zien. Van die grote witte, zoals een kind ze tekent, kleine schapenwolkjes, uitgerekte strepen of donkere regenwolken. Je ziet ze allemaal op één groot vlak.

De eerste nachten was het aardedonker en sloot de, met miljarden sterren bestrooide hemel zich als een stolp over de donkere golven.
En daar zit ik dan in de kuip uren naar te kijken, naar een soort van Efteling decor. Nu neemt de maan een aanloop naar volwassenheid en het maanlicht tovert het water om in een laken van glanzend satijn. Nacht of dag, de oceaan is een wereld op zich en ademt een zelfstandige verlatenheid uit waar je sprakeloos van wordt.
Een kleine groep dolfijnen en een kleine walvis hebben zich al laten zien, maar de schildpad laat nog op zich wachten!
Behalve twee vrachtschepen zijn er op de plotter in de verste verte geen andere (zeil)schepen te bekennen. Ook niet per marifoon. Daarom is het super fijn dat we satelliet telefoon hebben. Mocht er iets zijn, dan kunnen we direct hulp inroepen. En niet minder belangrijk: we hebben regelmatig mailcontact met onze kinderen!
In de volgende blog lezen jullie uiteraard meer over deze geweldige ervaring.Onze koers is veranderd van Barbados naar St Lucia en onze positie op 10/1 om 08:00 uur UTC is: 13.53.5 N  en 42.37.4 W       Zoek maar eens op!

Love & Peace!

Translate »