Top Gun

De wind en de stroming is de aankomende paar dagen niet gunstig en de motor maakt ook vreemde geluiden. Iets met een V-snaar en ook iets met elektriciteit geloof ik. De batterijen laden teveel op wanneer de motor even aan is. En als de motor aan is, komt er vanuit het motorruim een gierend geluid. Het stalen beest heeft het ook best zwaar gehad daar voor dat Wind-mill-park. Vijf dagen voor anker liggen met het plan om op de volgende rivier ook voor anker te gaan liggen met een bijna lege watertank, geen vers voedsel meer aan boord en een motor die om aandacht vraagt, zorgen er voor dat we plannen aanpassen. River Orwell komt nog wel. Dit jaar in ieder geval niet meer. We vertrekken de volgende dag naar Dover. En die dag ligt de vraag op de ontbijttafel of we toch maar wel naar Orwell zullen gaan. We kunnen verder de Noordzee op. Wel een giga stuk omzeilen, maar ja.. Laten we dat maar niet doen. Met de einddatum van mijn vakantie in zicht, is het niet handig om tijds-risico’s te nemen. Bovendien hebben we daar natuurlijk ook de motor die niet in orde is. Op naar Dover dus. Ook leuk! Misschien kunnen we daar het mankement aan de motor nakijken en een was draaien. Drie weken wasgoed ligt er in de boodschappentas te wachten en te stinken. En dan nog de her-en-der verspreide T-shirts en handdoeken. Ach.. die machine komt wel vol 😀

Het is een prachtige zeildag! Goeie wind, stroming mee en stralende zon. Dat mag ook wel, want we hebben vandaag ruim 57 zeemijlen af te leggen. Onderweg zorg ik op tijd voor maagvulling. We beginnen met havermoutpap met stroop en rozijnen, koffie en thee. Onderweg thee, koffie en brood met pindakaas, brood met jam en pindakaas, brood met jam en een ontbijtkoekje, en water van de Aldi 😀 , omdat het restje uit de watertank echt niet meer te zuipen is 😉 . We hebben het niet slecht en denken aan het onszelf beloofde maal van Fish & Chips bij The Eight Bells Inn. Alleen jammer dat ze daar geen Londen Stout Guiness hebben 😛 😀
We kabbelen lekker voort en genieten. Dan opeens: “He kijk! Je vrienden!!” Ik kijk naar wat Hans bedoelt en zie een straaljager langs scheren. En nog een en nog een!! WOWWW!!!! “Het zijn de Red Arrows!!!” roep ik naar Hans. “Neem het stuur over, dan haal ik m’n iPad!!!” Ik wacht niet eens op antwoord, maar hoor ergens achter mij een ‘Ja das goed’. Ik wist dat ik op mijn lief kon rekenen. Snel kom ik weer naar het dek en zie werkelijk een fantastische show!! De straaljagers zijn korter dan een F-16, maar minstens zo snel en wendbaar.

Dan opeens gaan ze in formatie: het zijn er negen en vormen een ruit. Zo geweldig!! Oohh.. en dan opeens wordt de lucht gekleurd in blauw-wit-rood. Ze keren zich om en de kleuren keren mee: rood-wit-blauw. Woww!! Er is een fontein, ze vormen een ster!!

Twee maken zich los en verdwijnen om even snel weer tevoorschijn te komen: ieder van een andere kant! Ze vliegen pijlsnel naar elkaar toe en vlak boven het strand scheren ze rakelings langs elkaar heen om door te vliegen en met hun staart een gekleurde wave tegen de heldere lucht te plakken. De een met blauwe rookstaart en de andere met een rode. Ik gil het uit en voel mijn hart sneller kloppen. Wat is dit Fan-Tas-Tisch!!! Ik film en schiet foto’s, maar kan niet zien of ik wat op de plaat heb gelegd: felle lucht en zon tegen. Ik zie het straks wel.

De show houdt niet op en het lijkt alsof de formatie Isabella heeft gespot. Ze komen nog dichterbij en spelen met haar. Ze scheren langs ons heen en komen weer snel terug. Wat geweldig!! Wat een hoog ‘Top Gun’ gehalte!! Ik herinner mijn de keer dat ik samen met mijn vriendin naar buiten rende toen haar man in de Navy Orion lager dan geoorloofd over hun huis gleed: snel pakten we de Nederlandse vlag en stonden op de stoep wild naar hem te zwaaien. Zal ik nu…?? Dan komt het squadron nog eenmaal overvliegen, volgens mij nog lager dan laag. “Daar gaan ze..”, zeg ik met een brok in mijn keel. Wat een emotie!! “Kijk snel!!”, roept Hans. Ik draai me om en NEEE!! WERKELIJK!!! Een FLY BYE!!! OOOOHHHHH!!!! Ik ga uit m’n dak, uit m’n plaat, mijn haren staan recht over eind, ik roep en ik weet niet wat meer, maar dit is zoooo onwijs gaaf!!! Een Fly Bye op bijna aanraak hoogte pal over Isabella!!! YEAHH!! WOOWWWW!!! Ik tuur hem na en wil mee vliegen, buitelen, duiken, klimmen G5-tje draaien… In mijn volgende leven word ik straaljagerpiloot!!

“Hoe weet jij nou dat dit de Red Arrows zijn?” vraagt Hans. “Ik ben hier als kind geweest, samen met mijn ouders en we moesten wachten op de ferry. We wisten van niets, en opeens kregen we daar ook zo’n show!”
Zucht… wat was dit gaaf, wat was dit een enorme grote, zoete kers op de taart van deze dag. Wat was mijn lief toch lief en alle begrip voor mijn mogelijke afwijking, want zo zal het er wel hebben uitgezien. Jeetje… wat is het leven mooi!! Je moet het alleen wel willen zien.