Union Island

 

 

Nu mijn grote fan Marion, de zus van Hans, ernstig ziek is besluiten we terug te gaan naar Nederland. En wel veel eerder dan in eerste instantie gepland. Een zeilreis onderbreken doe je niet zomaar. De afweging is of het wel verstandig is om op dit moment tijdelijk te stoppen / of dat de één terug gaat en de ander aan boord blijft en natuurlijk ook: wanneer zeilen we weer verder? De verwachte weersomstandigheden spelen bij deze beslissingen een grote rol. Maar goed… we kunnen blijven wikken en wegen: we moeten vooral nu verder zeilen.

We zetten koers naar Curaçao, daar zal Isabella onder toeziend oog van Robbie, de havenmeester, een poosje logeren. Op weg hiernaartoe ankeren we bij Union Iland en verkennen de kuststrook.

 

Een schooltje gaat uit en wat nieuwsgierige kleine kinderen zwermen om ons heen. Een paar meisjes giechelen wat verlegen als ze mij een paar foto’s zien maken. Eén meisje lijkt de mogelijke ontdekking van haar talent niet te willen missen en vraagt of ze mag poseren. Als een volleerd fotomodel neemt ze met haar nog schriele beentjes allerlei posities in. Schattig om te zien.

 

 

We sloffen verder en na me vergaapt te hebben aan een paar azuurblauwe oorhangers gevolgd door mijn weinig betrouwbare overtuiging dat ze me toch niet zullen sieren, pakken we de Dirk en tuffen terug naar Isabella. Ik heb nu al spijt dat ik ze toch niet gekocht heb. Ach… je moet toch iets hebben om over te kunnen dromen? 😉

We hebben alweer een heel gezellige avond met Powel en Marjolein van SY Gwelan en er worden nieuwe plannen gesmeed: New York is het doel!! Dat zal wat zijn om de Hudson op de varen en het Vrijheidsbeeld langzaam groter te zien worden! Zal ons dit niet het ultieme gevoel van vrijheid bezorgen? Mij in ieder geval wel! Ik verheug me er nu al op!

 

 

De nacht valt en liggend in mn kooi bekruipt mij een ongelukkig gevoel door het besef van het tijdelijke van deze reis. Hoe geweldig zou het zijn om almaar te zeilen – te zeilen – te zeilen en nieuwe landen te verkennen, nieuwe grenzen. Grenzen van het water, de golven en voornamelijk die van mijzelf.

De volgende ochtend lichten we het anker en zwaaien (voorlopig?) voor een laatste keer naar SY Gwelan: “Dag lieverds!! Goeie vaart!!” Gevolgd door een opgewekt “Joehoeoe!!” van Marjolein.
Daar in de verte achter de horizon en drie dagen en nachten zeilen ligt Bonaire, onze volgende ankerplaats. We krijgen alweer een welkom bezoekje van Dolfijnen en dan opeens worden we opgeroepen door de Coast Guard. Dit verhaal staat in Zilt en heb je inmiddels al kunnen lezen. Wat zal Bonaire ons brengen?