Vertrekkers Vertrokken

Het is zaterdag, we snellen na het ontbijt naar Isabella. Checken de ramen of ze goed dicht zitten (iemand zal zeggen patrijspoorten 😀 ), de afsluiters (weer een overstroming lijkt me vandaag niet geschikt), landvasten los? Dan kunnen we!

Het is eindelijk zo ver: een leuk stel zeilvrienden vertrekken met hun zeiljacht Blue Spirit voor een wereldreis, om (zeer waarschijnlijk) jaaaaren weg te blijven en (vermoedelijk) zich t.z.t. te vestigen in een ver warm land.. Jeetje zeg… wat een avontuur gaan ze tegemoet! We vinden het beiden heel onwerkelijk om, na drie keer een afscheidsborrel te hebben gehouden (de 1e en de 2e keer voldeden zó goed 😀 ), dan uiteindelijk toch de scheepstoeter uit de kist te pakken en al toeterend het stel tegemoet te varen. We zeilen met Isabella tot aan de Krammersluizen een stukje met ze mee.

Al snel blijkt dat Isabella het wat rustiger aan doet dan Blue Spirit. Ze is een zware dame van bijna 10 ton en zoekt met haar 180 diepgang graag eerst even uit waar de ondieptes liggen. Ze ziet het namelijk niet zo zitten om in de Zeeuwse klei te belanden. Nu moet ik eerlijk bekennen… ik ook niet. Kleien is leuk, maar dan met je handen. Na een uurtje heb ik dan ook de verrekijker nodig om Blue Spirit te spotten: ze ligt op kop, maar wat geeft het. In de zeilwereld moet je geen haast hebben (sorry Volvo Oceanrace… 🙂 ) Het is weer genieten zo samen aan boord en zet mn eerste bakkie zwart goud van die dag. Ppfff… het leven is zwaaaar 😀

Dan komen we aan bij de Krammersluizen en zien we de spiegel van Blue Spirit al opgaan tussen de andere zeilers die gaan sassen. De sluis gaat dicht en we horen een sirene! Zijn we te laat? Snel legt Hans Isabella vakkundig aan de kant en rennen de dijk op, hollen snel naar de brug bij de sluis en Hans roept: “Handje!!!” De schat!! Hij zoekt altijd mijn hand: zó lief!! Ik stop en samen rennen we hand in hand verder naar de sluis. Daar liggen ze! JOEHOE!!! HOI!!! En er wordt vanuit de diepte een gil geslaakt: “Jeetje!! Jullie hier??? Wat leuk!!”

Ach… ik slik en denk na… tja…

We grappen nog wat over verstekelingen, beloven contact te houden en daar is alweer de sirene voor het openen van de sluis.

Ze gaan… ze gaan echt… toch wel vreemd hoor… We zijn er allebei stil van en lopen, hand-in-hand, terug naar onze Isabella..