Bezoek in de Algarve

 

In de dagen voorafgaand, bezoeken we Faro alvast om ons te oriënteren waar we precies moeten zijn wanneer ze komen. We hebben al snel uitgezocht hoe de verbindingen tussen het openbaar vervoer in elkaar zit en storten ons maar weer eens op alle prachtige bezienswaardigheden die de Algarve ons biedt en vandaag is dat Faro. “Voor je dagelijkse portie kerk”, voegt Hans toe aan mijn voorstel om de kathedraal te bezoeken. Eenmaal binnen is zelfs Hans sprakeloos van de prachtige houtsnijwerken die we te zien krijgen. De werken zijn met bladgoud afgewerkt en alles straalt rijkdom uit. Ik vind het een beetje dubbel: zoveel armoede op de wereld en wat hebben al die arme mensen niet geïnvesteerd in dit soort taferelen. Maar goed, het bracht en brengt wel troost en bezinning en voordat we weer naar ons ankerplekje bij Isla Culatra teruggaan, halen we eerst ons hart op aan deze kunstwerken…

 

 

Isla Culatra is een smalle zandstrook tussen de Atlantische Oceaan en het plaatsje Olhão en Faro en is alleen per ferry bereikbaar. Het is een authentiek vissersdorpje waar de huisjes op zand zijn gebouwd en er geen verkeer is dan alleen de plaatselijke oude tractoren. Voordat we met Dirk naar Isabella tuffen, maken we eerst een rondje door het omringende nationaal natuurgebied. Hier zien we ooievaars lopen en witte reigers. Ze houden onze Dirk met het licht knallende motortje nauwlettend in de gaten. In een met riet omzoomde inham zien we een zeilschip liggen die meer een verlaten opslagplaats voor afval lijkt, dan dat ze nog in gebruik is.

 

 

“Daar zijn ze!” roep ik als eerste. We staan al meer dan een uur bij de arrivals wanneer we Elysia als eerste uit de aankomsthal van Faro zien komen. Vlak achter haar volgt Ayleen. Het is een mooi weerzien tussen vader en dochters, zo na ruim vier maanden vertrek uit Nederland. Alhoewel.. ze hebben elkaar onlangs nog in Nederland gezien. Toch is het anders zo’n ontmoeting in het buitenland. Je hebt dan nog meer het gevoel dat je ver van huis bent.
We nemen de bagage van de jonge vouwen over en lopen babbelend naar de uitgang richting station. Hier in Portugal is het openbaar vervoer niet op elkaar ingespeeld en dat betekent dat er lange wachttijden zijn tussen bus, trein en ferry. “Ferry?” vraagt Elysia? “Jazeker! We liggen met Isabella bij Isla Culatra voor anker en zijn met ons bijbootje Dirk naar de wal gevaren om daar de ferry te pakken. Het is daar vandaan naar Faro een hele trip die wel drie uur tijd in beslag neemt”, antwoordt Hans. Ik loop achter de drieluik aan en besluit om het stel deze paar dagen vooral van elkaar te laten genieten en zelf wat op de achtergrond te blijven. Dat heb je zo met nieuwe relaties: je blijft toch een beetje een buitenstaander, vooral in het begin. Dus laat ze maar fijn genieten van elkaar nu het nog kan, want over een paar dagen moeten ze weer afscheid nemen van elkaar.

 

 

Er zitten vooral veel bikini’s en luchtige shirtjes met bijpassende slippertjes in de bagage van de twee jonge vrouwen, maar de weersvoorspelling zegt toch een andere richting uit te gaan. We gaan het zien. Gelukkig hebben ze ook nog iets van warme kleding bij zich.
Ik leg uit hoe het toiletpompje werkt en waar ze hun wc-papiertje kunnen laten, want ja… een verstopte afvoerbuis van de wc willen we nooit meer! Ook maar even vertellen dat ze aan boord niet kunnen douchen, tenzij ze naakt op het dek gaan staan en genoegen nemen met koud water uit onze watertank. De reacties zijn niet erg enthousiast, dus aan boord zal er niet gedoucht worden schat ik zo in. Het is al laat en we gaan slapen. De dames op de bank in de salon en wij in onze keukenla.
De volgende dag halen we het anker op en verlaten Isla Culatra voor een mooie zeiltocht langs de Algarve en of het mooi blijft is niet lang de vraag. De in- en uitgang bij Isla Culatra is erg onstuimig! De uitgang naar de zee is smal en de zee kolkt fors. Meters hoge golven lijken op een onderwater zijnde golfbreker te ketsen. De zee heeft een schuimkraag van een vers getapt biertje maar dan in het groot. Toch moeten we er doorheen. De dames settelen zich op het achterdek en houden zich goed vast en daar gaan we! Isabella lijkt te steigeren tussen al dat geweld op zee. Het schip maakt diepe duiken in de zee, soms wel tot net voor de mast. Ik sta achter het roer en zie niet dat de dames natte voeten krijgen van al het water dat ook van achteren ons schip belaagt. Het lijkt wel een kermisattractie zo gaan we tekeer en de dames gillen. In de salon hoor ik gerinkel van borden of glas. Er is nu geen mogelijkheid om te kijken, dat komt straks dan wel. En dan opeens zijn we uit het geweld en varen op een redelijk kalme zee. Pas dan beseffen we dat we de GoPro hadden moeten aanzetten. Jammer en er is geen volgende keer. Hoe is het mogelijk dat het hier zo tekeer kan gaan en 100 meter verderop is het rustig. Ik zet het roer op de stuurautomaat en daal even af naar de salon om te kijken wat het gerinkel veroorzaakte. Wat ik tegenkom is een waterballet. O shit!! Ik ben vergeten om de dakramen te sluiten!! Ze stonden nog op een kier en er zijn liters zeewater naar binnen gespoeld! Hoe zit het met onze keukenla?? Ik loop naar onze slaaphut en tref daar een zeiknatte boel aan: ook dat dakraampje stond op een kier. Nee toch?? De matrassen en het dekbed zijn doorweekt!! Ik schraap alle lakens van het bed en neem de volledige schade in mij op. Het water is door de matrassen gesijpeld en er staat zelfs een plasje water onder in de matrashoes. Domme ik!! Afijn, opruimen dus. Water koken en een sopje maken om alles wat nat is af te nemen. Zout water verdwijnt niet zomaar. Je moet het grondig schoonmaken met zuiver water en een sopje. Ik word er moedeloos van. Wat een ellende iedere keer! Afijn, nu niet mokken, dat is niet gezellig. “Wie wil er iets drinken??” roep ik richting de kajuit. Water is het antwoord. Ja…water genoeg hier…. 😉

 


Bij de jachthaven van Albufeira kan ik mijn wasgoed inleveren en overmorgen weer ophalen. Dat is mooi en past precies in ons programma. Wat ben ik blij dat ik nu niet tien keer op een dag naar een wasserij hoef te lopen om wasmuntjes te vergaren en er achter te komen dat 1 muntje net niet genoeg is voor 1 was, maar ik net 10 minuten tekort kom. Of dat de droger maar half werkt, ook zo leuk…. Nee, vandaag de luxe om het uit handen te geven! Jippie! Toch iets positief op de agenda van vandaag!

 

 

De wind zakt in en de zeilen flapperen. Hans trimt de zeilen om te proberen zo nog een vlaagje wind op te kunnen pakken, maar het helpt niet veel. Daar liggen we dan midden op zee. “Waarom zet je niet de motor aan”, vraag ik en duidend op de vele andere keren dat de motor bij geen wind werd gestart. “Ja Pa! Doen!”, zegt Elysia “Dan gaan we de dolfijnen opzoeken!!” roept ze hoopvol.

Tussen Albufeira en Portimão in, met windje nul en de motor aan, varen we langs de prachtige kust op zoek naar een cove, een soort grot in de rotskust waar je kunt invaren. Vader en dochters willen graag even met Dirk door zo’n cove tuffen. Hans zou Hans niet zijn als hij niet consequent op alle metertjes let en ziet tijdens het overleg “Hier of elders naar een cove”, dat de motor oververhit raakt. “HO!!!”, roept hij en zet snel de motor uit en tilt de deksel (of vloer) in de kuip op. Alles blauwe walm wat daar naar buiten komt!!!  Hans draait snel de schroefdop van het waterreservoir wat losser. Sissend ontsnapt het stoom tussen de schroefdop en reservoir vandaan. Link klusje!! “Wat nu weer??”, zeggen we in koor…

 

De beugel van de alternator is gebroken en daardoor zit de V-snaar los die er voor zorgt dat het koelwater wordt rondgepompt. Geen ritje naar de cove dus, maar een klus op een gelukkig rustige zee (immers… geen wind). De twee dochters vallen in slaap (ze weten niet beter dan dat papa het wel weer zal oplossen), en ik schuifel wat onhandig heen en weer om, zodra Hans het nodig heeft, mijn hulp te kunnen bieden. Een klus voor Hans die om veel spierkracht en creativiteit vraagt. Hij richt en mept daar waar hij kan om de gebroken beugel los te krijgen en het lukt! Ik neem een foto van zijn ‘gouden handen’ 🙂 Na anderhalf uur knutselen start Hans de motor weer en jawel hoor: hij doet het! Wanneer we koers zetten naar Portimão worden we op een heus dolfijnenshowtje getrakteerd! Niets is zo mooi dan dieren in hun eigen habitat te zien i.p.v. in een dierentuin of dolfinarium. We genieten!

 

 

En dan zijn de vijf dagen logeren op Isabella alweer bijna voorbij. Nog een laatste tripje met de Dinghy en samen uit eten en dan wachten we op de taxi die de dames naar vliegveld Faro brengt.

 

Na ruim 2 maanden zeilen in droog weer, is er nu 3 dagen regen en forse wind hier in Portimão. Dat is ook wel weer eens lekker: weer even m’n jeans en m’n fleece aan. M’n Sendra laarzen ontbreken nog net, die liggen in de opslag in Nederland. Het is nu chillen in de kajuit i.p.v. puffen in de kuip. Ik mag dat wel. Moet ook weer niet te lang duren natuurlijk 😉 (wat zijn we toch verwend!!). En Hans? Hij klust gewoon door en checkt of de reparatie op zee heeft stand gehouden. Hij verwisselt dan ook nog maar even een versleten V-snaar.
Het leven en wennen plus het creëren van een nieuw ‘thuisgevoel’ hier aan boord heeft meer tijd nodig dan na een normale verhuizing. Er is behalve een volle vuilniszak met kleding en wat boeken, niets dat mij aan mijn thuis herinnert. Zelfs Hans z’n aanwezigheid herinnert mij daar niet aan, omdat we nog niet samenwoonde voordat we dit avontuur aangingen. Er is dus heel wat om te ontwikkelen. Ik denk dat dit soort veranderingen in een mensenleven goed zijn om flexibel en creatief van geest te blijven. De vraag of dit inderdaad zo is, kan ik over een aantal jaren pas goed beantwoorden. Punt blijft natuurlijk wel: wat kan een mens verdragen/aan. En dan zou je zeggen: laat nooit je roots/fundament los. We zullen zien.
Het is stil aan boord zo met z’n tweetjes en we bedenken wanneer we koers zullen zetten naar Rabat. Zygrib voorspelt voor de komende 6 dagen geen goeie wind. We liggen vanaf nu verwaaid Portimão.