Ontmoeting in Lissabon

 

 

 

Wanneer ik vanuit het vliegtuig de Hollandse bodem voorbij zie schuiven, krijg ik een brok in mijn keel: dit is toch wel een heel erg mooi landje; ons Nederland! Wat kunnen we zeuren en hoe graag willen we anderen onze mening opleggen, omdat we zo overtuigd zijn van hoe goed we het bij het rechte eind hebben. Nederlanders met regeltjes en wetjes, teveel soms, maar jee… wat voel ik me Nederlander! Ik ben Nederlander en ben weer thuis! En Hans? Hij heeft een andere kijk op Nederland, zoekt meer de warmte, de zon en minder regeltjes. Deze week gaan we genieten, bezoeken we onze kinderen, familie en sommige vrienden.
De zes dagen vliegen voorbij en de vliegticket is wat mij betreft net twee dagen te kort. Helaas heb ik Nelleke niet gezien, dat doet best zeer en is het weer even slikken dat een zeilers-leven ook zijn minpunten kent.

Ryanair roept de passagiers op om aan boord te komen. We sluiten aan in de lange rij Nederlanders waaronder ook een vrolijke bierclub van ongeveer 45 mannen. Hans lijkt er plezier aan te beleven en vraagt of de club ook vrouwen toelaat. Nee, geen vrouwen! En een grote bulderlach volgt van de dikbuikige in rode polo gehulde Bosschenaar. Hans vermoedde het al wel: een echte mannenclub dus. Een collega bierclublid komt langs en pakt iets wat rond de nek van de dikbuik hangt. Het blijkt een minibierpul te zijn en wordt volgegoten met jenever. “Heeeyy-jooo!!”, klinkt het voldaan door de dikbuik en giet in één teug het bereisterungswasser naar binnen. As-ge-moar-lol-het… Dat zal wat worden in het vliegtuig. Ik heb weleens gehoord dat KLM dronken passagiers niet toelaat. Hoe zal het hier gaan?
We zoeken onze stoelen en laten we nu net van de 192 stoelen precies midden tussen de 45 bierdrinkers zitten! Dat wordt feest! Nog voor we onze seatbelts moeten vastsjorren, komt de jeneverman de minibierpullen nog eens vullen. We vertrekken en de bierclub gaat mee. Ik pak m’n oordopjes en duik in een boek.

 

Eenmaal in Portugal terug zetten we volop de vaart in ons programma. Wat zijn we door alle pech achter op het schema geraakt! We hebben weer zin om te zeilen en de grenzen van steden en dorpen te bezoeken, en die van elkaar. Wat leer je elkaar toch goed kennen op die 41m2!! We zetten koers naar Cascais en gaan voor anker in dit aardige baaitje. Cascais is een toeristisch stadje, maar heeft wel zijn charmes bewaard. We ontdekken een India’s restaurant en bestellen het heerlijkste voedsel sinds tijden! Wat een zalig gekruide gerechten met kip en rund. Morgen willen we weer en meer!

Vanuit Cascais is Lissabon met de trein gemakkelijk te bereiken: het is een traject van A naar B met wat tussenliggende stadjes. Na een kleine 3 kwartier zijn we in deze bruisende hoofdstad van Portugal. Het reisgidsje vertelt dat we absoluut de wijk Alfama moeten bezoeken en we tram 23 moeten nemen. Dat lijkt ons wel wat in zo’n oude tram, maar als we de schuifelende rij toeristen bij de tramhalte zien staan die de staanplaatsen in de overvolle tram nog willen benutten, haken we af en nemen een tuk-tuk. De tuk-tuk-man rijdt ons natuurlijk maar al te graag naar Alfama, wat achteraf gezien maar 4 straten verderop blijkt… Weg 10 euro! Maar goed, het levert wel weer een nieuwe ervaring op 🙂 De tuk-tuk dropt ons bij het Panteão National en zegt dat we hier beslist eens een kijkje moeten nemen. We laten ons verleiden en beklimmen de trappen naar de ingang van deze voormalige kerk waarmee in 1682 de bouw werd begonnen en in 1967 is afgerond. We lopen eens rond en ontdekken de sarcofaag van de legendarische voetballer Eusebio da Silva. Toch wel apart om hem hier zomaar te zien staan tussen nog andere grootheden van Portugal. We bestijgen nog meer smalle trapjes en komen uit in de koepel die ons een mooi overzicht biedt van het volledig wit marmeren gebouw. Buiten is het uitzicht werkelijk adembenemend!

(even op de foto klikken en je ziet het hele plaatje)

 


Het is tijd om verder te lopen en bezoeken natuurlijk ook het Maritiem museum, waar de Portugese zeehelden van weleer en van nu te bewonderen zijn, maar waar ook vele Dows uit India liggen. De Navy: het blijft boeien!
Lissabon is een veelzijdige stad die ook veel armoede laat zien. Mannen die toeristen vermaken met bellenblaas acts, mannen die van stenen wonderlijke torentjes bouwen en daarvoor wat eurocenten krijgen toegegooid, maar ook trieste zwervers die ineengedoken in een hoekje van een trap zitten. Je zou bijna je dagrantsoen inleveren om deze mensen te helpen. Waarom doen we dat eigenlijk niet?

Het is half zes en komen na een 2,5 km lange klimpartij door de straten van hartje Lissabon, aan bij het hotel waar tante Rita en ome Wim een weekje vertoeven. Twee schatten, heel dierbaar en met zoveel energie! Zij zijn het waar we een voorbeeld aan willen nemen: beschouwend en ook adrem, ondernemend, geïnteresseerd in mens en omgeving, de wereld en ja: waarin eigenlijk niet? We zien elkaar en mijn keel schiet vol! Een heerlijk weerzien waarbij het gesprek serieuze kanten kent en waar we ook regelmatig bulderen van het lachen om de zo typische familie Bakker grappen! Te snel gaat deze avond voorbij en zitten we weer in de trein naar Cascais, waar morgen Dirk (waar onze dinghy naar is vernoemd) en Chris, onze Belgische zeilvrienden, aankomen om een paar dagen met ons mee te varen.

 

 

Alsof een korte scene uit een andere film onverwachts tussen de scènes is geplakt van de film waar je nu naar zit te kijken. Zo was het weerzien met Dirk en Chris: ze zijn ons zo bekend, maar de scene (zeilen op de Zeeuwse wateren) klopt niet met de film waar we nu naar kijken (zeilen op de Portugese wateren). Heel apart en super leuk om ze aan boord te verwelkomen. We maken direct afspraken hoe we deze paar dagen gaan invullen. Slim idee, want niemand komt zo voor verrassingen te staan.
Het plan is om zoveel mogelijk zeemijlen te maken. We hebben immers heel wat in te halen! We ronden Cabo Vincente dan ook in de nacht. De trossen gaan los, maar niet voordat Hans als redder in nood een op drift geslagen Nederlands zeilschip redt van het op de rotsen slaan van de ankerbaai. Een hachelijk avontuur, want de eigenaren zijn niet aan boord en nergens is de sleutel van de motor te vinden. Het grootzeil blijft ingerold, want de wind staat verkeerd en het schip dreigt tegen de kant op te slaan! Al snel hebben meer zeilers in de gaten wat er gaande is en komen helpen. Drie mannen zijn nu aan boord en de waterpolitie is gebeld. Reddingmaatschappij en de waterpolitie werken driftig mee aan het redden van het zeilschip. Uiteindelijk komen de eigenaren terug van boodschappen doen en zeggen het niet te snappen, want ze liggen immers aan 15 meter ankerketting (diepte 9 meter…). Tja.. zulke grappenmakers heb je ook… Ze starten de motor en varen terug naar de oude ankerplek. Maar daar zijn ze nog niet mee klaar! De waterpolitie sommeert het stel in de haven een plaats te zoeken en daar te wachten op verder instructies. Ze mogen niet meer ankeren. Hans wordt geïnterviewd voor het opstellen van een politierapport en pas daarna kunnen we gaan, de nacht op de Atlantische oceaan tegemoet.

 

 

 

 

Tot groot plezier is er een mooie wind N-W wind en zeilen we kalm richting het zuiden. Dirk en Chris genieten volop en daar doen we het voor! We kletsen wat en een maaltje pasta Bolognese gaat er ook goed in. Het is een heldere nacht en de sterren laten zich in volle glorie zien. Geen hinder van stadslichten, maar alom donkerte. De melkweg, de Grote Beer en alle andere boeiende stelsels kijken op ons neer. Op zo’n moment zou je willen dat je kon vliegen, kon zweven om al het moois van dichtbij te bewonderen. Isabella lijkt te genieten en vindt rustig haar weg door het kalme donkere water, aangestuurd door de windvaan. Rust!

Dirk wil graag alle aspecten van het oceaanzeilen meekrijgen en daar hoort ook ankeren bij. Bij Alvor willen we voor anker. Het is een ondiepe en lange geul voordat je het haventje bereikt, maar het moet kunnen. Traag varen we langs de betonning en BAM!!! daar lopen we vast. Onvoorzien en niet op de kaart van de plotter en de Pilot, ligt daar op 1.4m diepte een zandbank te pronken. Het was net nog 2.3m! Zo snel kan het gaan dus. We zetten de motor in z’n achteruit, maar dat wil al niet meer baten. We onderzoeken wanneer het hoog water wordt en besluiten de komende twee uur hier maar te blijven liggen. Geen bezwaar. Uiteindelijk worden we gelukkig door een gunstige wind niet verder in de zandbank gedrukt, maar komen we los en varen door naar het dorpje waar we de laatste avond samen door Dirk en Chris op een etentje worden getrakteerd.

Van de ankerplaats zetten we koers naar Vilamoura, een mondaine jachthaven waar tijdens de bouw toch ook weer restanten van een Romeinse haven werden opgegraven. Altijd leuk om te weten! Onderweg heeft Hans dan eindelijk geluk met zijn visserij!! Hij heeft beet en goed ook!! Het beest trekt behoorlijk aan de hengel en Hans verwacht wel een vis van een halve meter! Hoe dichterbij de vangst bij isabella komt, hoe meer we gaan twijfelen of de vis wel zal smaken. Eenmaal binnen weten we het zeker: geen lekker maal vanavond! We hebben een meeuw gevangen!
Onze zeilvrienden blijven nog een weekje in een huisje aan de Algarve en we spreken af om elkaar in deze week nog eens te ontmoeten. Een nieuwe klus dient zich echter aan en strooit roet in het eten: de ankerlier is kapot….