Rabat??

 

 

Hier in de Algarve kun je aan de bevolking zien dat destijds een groot deel van de Moren het niet zag zitten om terug te keren naar hun land van herkomst. Het maakt ons nieuwsgierig en de zin om naar Marokko te vertrekken groeit met de dag. Een prachtig onderdeel van deze reis, we gaan immers een totaal andere cultuur beleven dan de cultuur van Europa! Na een week klussen en schoonmaken is het dan zo ver: om half elf vertrekken we! Dag Portimão!!

 

 


De dag begint mooi: zonnetje schijnt, kalme zee en niet zoveel wind. Dat is mooi: het kan immers dan altijd nog wat harder gaan waaien. Het punt is alleen dat de wind niet echt uit de meest gewenste hoek komt en we moeten oppassen dat we niet worden ‘weggezet’ richting Madeira. Opeens besef ik me dat ik de scopodermpleister tegen zeeziekte ben vergeten achter mijn oor te plakken. Shit… nog maar snel even doen. Nu is het toch nog rustig, dus het zal wel goed gaan. Waar ligt dat spul ook al weer…
Na een uurtje met de pleister achter mijn oor op zee te zijn, voel ik dat de koffie toch niet zo lekker ‘gevallen’ is. Niet op letten!.. Doorgaan! Het is koud op zee ondanks dat de zon nog volop schijnt en de golven worden nog hoger dan ze al waren.
“Jee, wat schommelt ze weer!”, zeg ik tegen Hans. “Voel je je niet lekker?” vraagt hij. “Hmmm… gaat wel..”
Crackers… even crackers pakken. Jakkes, moet ik naar de voorpunt. Als een dronkenlap loop ik naar de punt. De golven lijken vooral ook harder tegen het schip aan te slaan.

“Scheelt het als we een stukje van koers veranderen? Dan gaan we misschien niet zo tekeer”, vraag ik aan Hans.
“Wil je dat? Dan wordt het wel lastiger om in Rabat te komen!”, zegt hij. En dat is ook zo. We hebben de koers al zo vaak bekeken en telkens kwamen we tot de conclusie dat er feitelijk geen goeie wind voor Rabat staat. Maar we willen zo graag!!! We gaan weer in overleg en de waarheid dringt zich aan ons op: het is niet te doen om naar Rabat te zeilen: wind en stroming tegen. Het zal dagen duren voordat we aankomen en dan is het nog maar de vraag of we wel binnen kunnen lopen, omdat bij golven hoger dan 2 meter, de haven sluit en je voor de kust kunt blijven dobberen. Oké, dan maar richting de Canarische en als het zo mocht zijn, komen we misschien wel in Madeira uit, ook leuk! grappen we. Laten we even afwachten..
Ik heb dit moment uitgesteld, maar kan er niet langer omheen: tegen half drie is het toch echt wel tijd voor een boterham. Ik klem mij tussen het aanrechtblad en de wand en sta om mijn evenwicht te bewaren wijdbeens het brood te snijden. Het spul glijdt onder mijn handen vandaan en de pot met pindakaas kan ik nog maar net opvangen wanneer ik het kastje open.
Ik voel me niet goed. Mijn hersenen kolken en mijn maag doet mee. Eerst eens naar de wc en dan maar weer verder smeren. Dat helpt ook niet echt en bij het zien van de pindakaas keert mijn maag zich om. Wat daar in de gootsteen ligt, kan ik een pot sandwichspread mee vullen. Iieuwww!! Snel de zeewaterkraan aan om de derrie weg te spoelen. “Schat het lukt me niet om brood te maken, ik voel me zo beroerd!”, zeg ik schuldbewust tegen Hans. “Ach lieverd toch! Ga jij maar liggen, ik doe het wel!”

De golven hebben een tegenstander gekregen: de swell. Deze misselijkmakende deining komt uit de tegenovergestelde richting van de golven. Het is niet te doen en dan die wind uit de verkeerde richting: het geheel lijkt wel een draaikolk. We vinden het niet meer zo aangenaam en vragen ons af wat we hier in vredesnaam doen en niet gewoon bij de open haard zitten.
Ik denk aan de barre toch van Falmouth naar Frankrijk en vind het zo vreselijk rot voor Hans dat ik weer regelmatig uitgeteld hier op de bank lig! Dit is toch geen doen voor hem zo! Ik dwing mezelf om weer op te staan en vraag of hij nog iets wil drinken. Zo gaan er uren voorbij waarbij elk uur mijn maag zich verder leegt, totdat het allerlaatste sesamzaadje van het vroege ontbijt zich ook weer laat zien.
Inmiddels is het 19uur en al een uur donker. De golfslag is er niet minder op geworden. We overleggen of we zullen terugkeren en ik voel er veel voor. “Schat, we gaan terug. Dit is geen doen. Akkoord?”, zegt Hans en we hakken de knoop door. We zetten koers richting Portimão en bij het ochtendgloren leggen we Isabella weer vast op ons oude stekkie. Terug van weggeweest.

Na een dag heerlijk te hebben geslapen duiken we in Zygrib om te evalueren wat er nu op zee gebeurde. De wind blijkt bij of tijdens ons vertrek toch weer te zijn veranderd en voor komende dagen zien we dat de wind dagelijks veranderd en er op zee 8bf wordt verwacht. Dit willen we vermijden en besluiten om dan nog maar een week verwaaid te liggen. Die week besteden we aan klusjes, wandelen en de voorraad optoppen. We huren een auto en gaan een dagje het achterland van Portimão verkennen.
We vertrekken van Portimao naar Silves, vermijden de tolwegen en kiezen voor de N124-1. Silves heeft het grootste rode zandstenen kasteel van de Algarve. Mooi om te zien, maar behalve de muren is er niet veel meer van over. In de 13e eeuwse kathedraal wordt een mis opgevoerd, waar we maar geen aandacht aan schenken en op het grote plein Praça do Municipio koffie bestellen. Wanneer we teruglopen naar de auto, worden we getrakteerd op een prachtig schouwspel van een stel verliefde ooievaars.

klik hier voor het filmpje

 

Na een bezoekje aan het cultuur historisch museum, zet de tocht zich voort door een schitterend, rustig en groen berglandschap richting Monchique. Ergens ligt het Caldas de Monchique verscholen, een kuuroord. Hmmm… daar zou ik ook wel eens een dagje willen vertoeven… We rijden het voorbij… We zien veel sinaasappel en olijfbomen en zonder dat we het beseffen, rijden we Monique al weer uit, zo klein is het.
De weg slingert zich omhoog naar de bergtop en we verdwijnen in een grijze, koude mistige wolk. Geen uitzicht over het dal met de huisjes voor ons… We rijden met een zicht van max 25m stapvoets verder tot we weer dalen en de mist achter ons laten.

 

 

 

Onderweg zien we de kurkeiken. Kurk is hier in Portugal een geliefd artikel. De winkels hangen vol met tassen van kurk, schoenen van kurk, rokjes van kurk, kleedjes van kurk. Creatief met kurk, kun je dus wel zeggen. Ik geloof niet dat we de producten mooi vinden, maar wel hoe de boom wordt geschild. De bast wordt er af geschild en groeit langzaam weer aan. We zien bomen met verschillende kerklagen. Heel bijzonder. En dan is daar plotseling ook een steengroeven en komen we er achter dat hier de steentjes die we op de straten en trottoirs zien liggen, worden uitgehakt en geslepen.
De tocht zet zich voort richting Lagos dat een historisch centrum heeft, maar we niet ontdekken. We zoeken niet verder, het is mooi geweest voor vandaag. Het was een mooie tocht en rijden terug richting Isabella.

We slijten nog een paar dagen en worden onverwacht uitgenodigd door SY Bonnefooi: de vrouw van de kapitein ziet Sarah! Dat is gezellig! Er is een heel clubje Nederlandse zeilers bij elkaar gekomen om Anne te feliciteren. De gasten wisselen allerlei informatie met elkaar uit en iedereen weet wel iets wat de ander nog niet weet of wel weet, maar er anders over denkt. Zo gaat het. Na drie uur borrelen nemen we afscheid en duiken we samen een steakhouse in. We bespreken de dag van morgen, dan komt Louis, een oude vriend van Hans. Louis wil graag een keer een tochtje met ons meezeilen. Dat kan. Naar Rabat? Nee, die kans is verkeken. Maar wel een tochtje van Portimão naar Las Palmas. Wanneer we dat gaan doen? Morgen!! Maar eerst: boodschappen doen en een pleister plakken!

nieuwtje: er is een RSS- en een Facebook feed. Dus: Like ons op Facebook! (rechts bovenaan het Blog)

 

(even op de foto klikken en je krijgt het hele plaatje)